poëma van de god-mens

273.5 M. Valtorta: 'Ondertussen wisselt de goed doorvoede menigte hun indrukken uit. Ook zij die rond Jezus zijn durven te spreken, terwijl ze kijken naar Margziam, die, nadat hij zijn vis heeft opgegeten, grapjes maakt met andere kinderen. "Meester," vraagt ​​d e schriftgeleerde, "waarom voelde de jongen het meteen en wij niet? Ik heb zelfs in de mand gekeken. Het waren nog steeds die paar stukjes brood en dat ene stukje vis. Ik begon het gewicht te voelen, toen ik naar de menigte liep. Maar als het net zoveel had gewogen als ik heb gegeven, zouden er twee muilezels nodig geweest zijn om het allemaal te dragen – niet een mand, maar een kar, volgeladen met voedsel! Eerst was ik zuinig... toen begon ik te geven, te geven... en om niet oneerlijk te zijn, ging ik terug naar de eersten en gaf opnieuw, omdat ik eerst zo weinig had gegeven. En toch was er genoeg!" "Ik voelde ook dat de mand zwaar werd toen ik vertrok, en gaf meteen veel, want ik begreep dat Jij ...

-Broodvermenigvuldiging ( Juan de Espinal )- 273.4 M. Valtorta: '"O, wat zwaar!" zegt Margziam, terwijl hij zijn mand optilt en meteen naar zijn vriendjes rent, lopend als iemand die een zware last draagt. De apostelen, de discipelen, Manaën en de schriftgeleerde kijken hem onzeker na... Dan nemen zij de manden en zeggen, terwijl ze hun hoofd schudden: "De jongen maakt een grapje! Ze zijn niet zwaarder dan eerst!" En de schriftgeleerde kijkt ook in zijn mand, en tast met zijn hand over de bodem, want er is niet veel licht meer op de beboste plek waar Jezus is, terwijl er verderop, op de open plek, nog voldoende licht is. Maar, ondanks deze constatering, gaan ze naar de mensen toe en beginnen uit te delen. En ze geven, geven, geven. En zo nu en dan kijken ze vol verbazing, steeds verder weg, naar Jezus, die met gekruiste armen tegen een boom leunt, en hun verbazing lieflijk toelacht. De uitdeling duurt lang en is overvloedig... en de enige die géén verbazing too...

-manden zoals gezien door MV- 273.3 M. Valtorta: 'Ze brengen dit voedsel naar de Meester. "Goed. Breng me nu een paar manden. Zeventien, zo veel als jullie zijn... Margziam zal de kinderen te eten geven!" Jezus kijkt de schriftgeleerde, die nog steeds dichtbij hem staat, aandachtig aan, en vraagt: "Wil jij ook de hongerigen te eten geven?" "Dat zou ik graag willen. Maar ik heb zelf niets bij me." "Geef wat van het Mijne. Dat sta Ik je toe." "Maar... wil Jij met die twee vissen... en die vijf broden... vijfduizend mannen, plus vrouwen en kinderen, te eten geven?" "Zonder twijfel. Wees niet ongelovig. Wie gelooft, zal het wonder zien gebeuren!" "O! Dan wil ik echt wel voedsel uitdelen!" "Laat je dan ook een ​​mand geven!" -vissersmanden- De apostelen keren terug met manden en mandjes, brede en ondiepe, of diepe en smalle. En de schriftgeleerde komt terug met een vrij kleine. Men begrijpt dat zijn geloof, ...

273.2 M. Valtorta: 'Andreas loopt snel. En ook Johannes en Filippus gaan op zoek naar Margziam, in de steeds wisselende menigte. Ze vinden hem haast allen tegelijk, met de voedselzak over zijn schouder, een grote clematistak om zijn hoofd gewikkeld, en een clematisgordel waaraan een knop hangt als van een zwaard: het gevest de aar van een lisdodde, en het lemmet de rietvormige steel. Bij hem zijn zeven anderen, eveneens versierd, en ze vormen een processie rond de zoon van de schriftgeleerde, een tenger jongetje, met de ernstige blik van iemand die veel heeft geleden, dat, meer nog met bloemen getooid dan de anderen, zich als een echte koning gedraagt. "Komen, Margziam. De Meester vraagt naar je!" Margziam laat zijn vriendjes in de steek en loopt snel weg, zonder zelfs zijn... bloemenregalia af te leggen. Maar de anderen volgen, en al snel is Jezus omringd door een kleine kring van kinderen met bloemenkransen. Hij liefkoost ze, terwijl Filippus uit de tas een bundel haalt...

CCLXXIII EERSTE VERMENIGVULDIGING van de BRODEN - Beit Yerach , verlaten plek waar Jordaan vertrekt uit Meer van Galilea waar ooit graansilo's stonden die 6.000 mensen konden voeden gedurende 1 jaar (vgl.  Tel Tsaf  verderop in de Jordaanvallei)- 273.1 M. Valtorta: 'De plaats is nog altijd dezelfde. Alleen komt de zon niet langer uit het oosten, filterend door de struiken die de Jordaan omzomen, op deze ruige plek bij de monding van het meer in de rivier, maar ze komt, even schuin, uit het westen, terwijl ze in een rode gloed ondergaat en de hemel doorsnijdt met haar laatste stralen. En onder dat dichte gebladerte is het licht al zeer gematigd, neigend naar de kalme tinten van de avond. De vogels, bedwelmd door de zon die ze de hele dag hebben gehad, en door het overvloedige voedsel dat ze uit het omliggende landschap hebben geroofd, geven zich over aan een bacchanaal van getril en gezang, hoog in de boomtoppen. De avond valt, met de laatste pracht en praal van de dag. -ruï...

262.10-11 Maria Valtorta: '" Ook Jij hebt vandaag een onzichtbaar, maar beslist reëel, wonder verricht. Is het niet, Meester?" vraagt ​​Thaddeüs. "Ja, Mijn neef." "Het was beter geweest om het zichtbaar te doen," merkt Filippus op. "Had je gewild dat ik het meisje in een jongetje veranderde? Een wonder is in feite een verandering van voorbestemde dingen, een benevolente wanorde dus, die God verleent om het gebed van de mens te verhoren, waardoor Hij laat zien dat Hij hem liefheeft, of hem overtuigt dat Hij is wie Hij is. Maar aangezien God orde is, verstoort Hij de orde niet overmatig. Het kind werd als vrouw geboren en blijft een vrouw." - Little Nellie of Holy God - "Ik was vanmorgen zo bedroefd! " zucht de Maagd. "Waarom? Dat onbeminde kind was het jouwe niet, " zegt Susanna. En ze voegt eraan toe: "Als ik een kind ongeluk zie overkomen, dan zeg ik: 'Gelukkig voor mij dat ik er geen heb!'" "Ze...