poëma van de god-mens

-Assunzione (Francesco Solimena)- 650.5 Maria Valtorta: 'Johannes' visioen is voorbij. Hij laat zijn hoofd zakken.  Op zijn vermoeide gezicht zie je zowel de pijn van Maria's verlies als de vreugde van haar glorieuze bestemming. Maar nu overwint de vreugde de pijn. Hij zegt: "Dank U, mijn God! Dank U! Ik voelde dat dit zou gebeuren.  En ik wilde wakker blijven, om geen enkel moment van haar Hemelvaart te missen.  Maar ik had al drie dagen niet geslapen! Slaap, vermoeidheid, in combinatie met verdriet,  overweldigden me en overmeesterden me, net toen de Hemelvaart aanstaande was... Maar misschien wilde U dit zelf, o God, zodat ik dat moment niet zou verstoren en niet te veel zou lijden...  Ja. U wilde het zeker, net zoals U nu gewild hebt dat ik zag wat ik zonder een wonder van U niet had kunnen zien. U hebt mij de kans gegeven haar weer te zien, hoewel ze al zo ver weg was, al verheerlijkt en glorieus, alsof ze dicht bij me was. En Jezus weer te zien! O! Een gez...

-Shepherds under a Full Moon (Samuel Palmer)- 454.9 M. Valtorta: 'En de hese stem van een van de drie uit Hippos zegt: "De Meester is goed en trekt mensen aan. Maar Zijn discipelen niet. Ik ga weg..." En de strenge stem van de Zeloot zegt tegen Iskariot: "Zie je nu wat jij doet?" En daarna, nu alleen de weduwe van Afeka overblijft onder de vrouwelijke discipelen, en met hen zucht,  is alleen het gedempte geschuifel van voetstappen te horen. Want die drie van Hippos zijn vertrokken. En zo lopen ze verder, totdat ze stoppen bij een grote grot, misschien een herdershut,  want er ligt een laag heide en varens, pas gemaaid, op de grond te drogen. "Laten we hier stoppen! Laten we dit bed van de Voorzienigheid voor de vrouwen klaarmaken.  Wij kunnen hier buiten op het gras gaan liggen!" zegt Jezus.  En zo doen ze het, terwijl de volle maan aan de hemel staat.' 3 juli 1946

448.5 Maria Valtorta: 'Het meer, niet langer aangeroerd door boegen en roeispanen, herstelt zich vredig: een uitgestrekt kristalhelder vlak, doorspekt met zilver door de eerste glimp van de maan en bezaaid met schilfers topaas of robijn, waar de vlammen van de lantaarns of fakkels, geplaatst op elke boeg, weerspiegeld worden in het meer. De gezichten lijken vreemd in het contrast van de rood-gele lichten of maanstralen; sommige lijken heel duidelijk, sommige zijn nauwelijks te herkennen, andere lijken in tweeën gesplitst, in de lengte of in de breedte, met alleen het voorhoofd of de kin in het licht, of met slechts één wang, een half gezicht dat scherp in profiel uitsteekt, alsof er aan de andere kant geen is. De ogen van sommigen glinsteren, andere lijken lege oogkassen, en zo is het ook met de monden, waarvan sommige een glimlach tonen, open, met sterke tanden, of uitgewist lijken in donkere gezichten. Maar, opdat iedereen Jezus kan zien, zie,  worden lantaarns en nog eens lanta...

-Bezoek aan kluizenaar- 382.6 M. Valtorta: 'Het avondmaal moet hebben plaatsgevonden. Het is nacht.  Zware dauw valt, kletterend van de dakrand op de wijnbladeren.  Ongelooflijke sterren aan de hemel.  Een ontelbaar aantal sterren, verloren in je blik.  Het getjilp van krekels en nachtvogels,  en de stilte van het platteland. De apostelen zijn al gaan slapen. Maar Nike is opgestaan ​​en luistert naar de Meester.  Hij zit stijfjes op een stenen bank tegen het huis.  De vrouw staat voor Hem, in een houding van aandachtig respect. Jezus moet een al begonnen conversatie afmaken, zeggende: "Ja. Uw observatie klopt.  Maar Ik was er zeker van dat de boeteling, of liever de 'wedergeborene',  de hulp van de Heer niet zou ontberen. En terwijl we aten, en u vragen stelde terwijl u bediende, bedacht ik dat u die hulp was... U zei: 'Ik kan u alleen maar voor korte perioden volgen, omdat er op het huis en de nieuwe bedienden moet worden gepast.' En u had d...

-H. Padre Pio- 357.7 Valtorta: 'Een lange stilte. Dan zegt Jezus met een vermoeide stem: "Laten we gaan, Johannes. Laten we naar beneden gaan. We zullen rusten tot de ochtend." "Je bent verdrietiger dan voorheen, Heer! Ik had niet moeten spreken!" "Nee. Ik wist het al . Maar jij bent tenminste opgeluchter... en dat is wat telt." - H. Gemma Galgani - "Heer, moet ik van hem wegrennen?" "Nee. Wees niet bang.  Satan doet de Johannessen geen kwaad. Hij terroriseert hen, maar kan de genade niet wegnemen die God hen voortdurend schenkt. Kom. Morgenochtend zal Ik spreken, en dan gaan we naar Pella . We moeten snel handelen, want de rivier is al flink opgezwollen door de smeltende sneeuw en het water van de afgelopen dagen. Hij zal binnenkort buiten zijn oevers treden,  vooral omdat de maan zware regenval voorspelt..." Ze dalen af ​​en verdwijnen in de kamer onder het bovenste terras.' 11 dec.1945

CCLCLVII JOHANNES OVER DE ZONDEN VAN JUDAS ISKARIOT -DE FARIZEEËN OVER ECHTSCHEIDING- -afnemende maan- 357.1 Maria Valtorta: 'De schitterende sterren van een heldere maartnacht schijnen aan de oostelijke hemel, zo breed en helder dat het lijkt alsof het firmament als een baldakijn is neergedaald boven het terras van het huis dat Jezus verwelkomde. Een zeer hoog huis, gelegen op een van de hoogste punten van de stad, zodat de oneindige horizon zich opent voor en rondom wie er van alle kanten naar kijkt. En als in de duisternis van de nacht de aarde verdwijnt - nog niet verlicht door de maan, die in haar afnemende fase is - dan schittert de hemel met haar duizend lichtjes. Het is werkelijk de wraak van het firmament, dat zegevierend zijn bloembedden van sterren, zijn Galactische weilanden, zijn planetaire reuzen, zijn wouden van sterrenbeelden tentoonstelt, t.a.v. de vergankelijke vegetatie van de aarde, die, hoewel eeuwenoud, nog altijd maar een uur oud is, vergeleken met die welke ...

273.6-7 Maria Valtorta: 'De schriftgeleerde houdt een korstje tussen zijn vingers. "Wat doe je daarmee?" "Een... souvenir!" "Ik heb er ook een. Ik zal het in een zakje om Margziams nek hangen!" zegt Petrus. "Ik breng het naar onze moeder!" zegt Johannes. "En wij? We hebben alles opgegeten..." zeggen de anderen, beschaamd. "Staan jullie op! En ga opnieuw rond met de manden, verzamel de restjes! Selecteer de armsten onder de mensen en breng ze hier bij mij, samen met de manden. En dan, Mijn discipelen, ga naar de boten en vaar de zee op, richting de vlakte van Gennezareth . Ik zal de mensen wegsturen, nadat ik de armsten heb geholpen, en dan kom Ik bij jullie." De apostelen gehoorzamen... en keren terug met twaalf manden vol restjes, en gevolgd door ongeveer dertig bedelaars of zeer arme mensen. "Goed zo. Gaan jullie nu!" De apostelen, en de volgelingen van Johannes, nemen afscheid van Manaën, en ze vertrekken, e...

250.11 Maria Valtorta: '"Wat was jij daar aan het schrijven, Johannes?" "O, Meester! Soms komt de oude Felix nog tevoorschijn, met zijn onderwijsgewoonten. Ik denk aan Margziam. Hij heeft nog een heel leven om Jou te verkondigen, en vanwege zijn leeftijd is hij niet aanwezig bij Je preken. Ik dacht een aantal lessen te noteren, die Je ons hebt gegeven, en die het kind niet heeft gehoord, omdat hij nog druk is met spelen, of te ver weg, met een van ons. Zoveel wijsheid is er vervat, in zelfs de kleinste woorden van Je! Je vertrouwelijke gesprekken zijn al een les, en net die over de dingen van alledag, van ieder mens, over die kleine dingen die uiteindelijk het allerbelangrijkste in het leven zijn, omdat ze, als ze zich opstapelen, een zware last vormen, die geduld, volharding en berusting vereisen, om ze met heiligheid te dragen. Het is makkelijker om één grote heldendaad te verrichten dan duizend of tienduizenden kleine dingen die een constante aanwezigheid van deu...

250.9 M. Valtorta: 'De mensen stromen langzaam weg, ieder naar de kleine huisjes waar ze wonen. Johannes van Endor staat ook op, die voortdurend aantekeningen maakte terwijl Jezus sprak, zich warmend bij het vuur, zodat hij kon zien wat hij schreef. Maar Jezus houdt hem tegen, en zegt: "Blijf nog even bij je Meester." En Hij houdt hem dicht tegen zich aan, tot iedereen weg is. "Laten we naar die rots aan de waterkant gaan. De maan klimt steeds hoger aan de hemel, en we kunnen het pad zien." Johannes stemt zonder een woord te zeggen toe. Ze staan ​​ongeveer tweehonderd meter van de huisjes en gaan zitten op een grote kei, waarvan ik niet weet of het de overblijfselen van een pier zijn, of de uiterste rand van een klif die in zee is gezonken, of de ruïnes van een hut die half door het water is verzwolgen, dat misschien wel door de eeuwen heen langs de kust is opgeschoven. Ik weet dat je vanaf het kleine strandje omhoog kunt klimmen, door je voet op de holtes en ri...

169.4 M. Valtorta: 'Jezus spreekt zachtjes, gebaart kalm, met een gezicht dat witter lijkt, tevoor-schijn komend uit Zijn donkerblauwe gewaad, en de straal van de nieuwe maan, die precies daar neerdaalt waar Hij is, een kleine maansikkel aan de hemel, een lichtbundeltje, dat de Meester van Hemel en Aarde liefkoost. triomferende... strijdende... lijdende Kerk "Ik wilde jullie hier, apart, omdat jullie mijn vrienden zijn. Ik heb jullie geroepen, na de eerste proef voor de twaalf, en om de kring van Mijn actieve discipelen te verbreden, en van jullie de eerste reacties te horen over de leiding van hen die Ik jullie als mijn opvolgers geef. Ik weet dat alles goed is gegaan. Ik heb met gebed de zielen van de apostelen ondersteund, die uit het gebed zijn gekomen met een nieuwe kracht, in hun geest en hart. Een kracht die niet voortkomt uit menselijke studie, maar uit volledige overgave aan God.' 22 mei 1945

(Pjotr Stachiewicz, detail) 44.6 Maria Valtorta: 'De straat is stil en eenzaam, wit van het maanlicht. Jezus gaat op pad. Hij draait zich nog twee keer om om naar Zijn moeder te kijken, die tegen de deurpost blijft leunen, witter dan de maan, en die straalt van stille tranen. Jezus beweegt steeds verder weg, langs de witte baan. Maria blijft huilen, tegen de deur. Dan verdwijnt Jezus, in een bocht van de straat. Zijn reis als Evangelisator is begonnen en zal eindigen op Golgotha. Maria gaat huilend naarbinnen en doet de deur dicht. Ook voor haar is het pad begonnen dat haar naar Golgotha ​​zal leiden. En voor ons...' 9 feb.1944

XXXV VLUCHT NAAR EGYPTE -Droom van St.-Jozef (Pierre Parrocel)- 35.1 Maria Valtorta: 'Mijn geest ziet het volgende tafereel. Het is nacht. Jozef slaapt op zijn bed in het kleine kamertje. Een vredige slaap van iemand die rust van veel werk met eerlijkheid en toewijding gedaan. Ik zie hem in de duisternis van de kamer, die net wordt gebroken door een sliertje maanlicht dat door een sleuf in het raam binnendringt, op een kier gelaten, maar niet helemaal gesloten, alsof Jozef het warm had in de kleine kamer, of die lichtdraad wilde hebben om te weten hoe hij zich bij zonsopgang kon wakker krijgen om snel weer op te staan. Hij ligt op zijn zij en in zijn slaap glimlacht hij naar wie weet welk visioen dat hij in zijn droom ziet. Maar de glimlach verandert in zorgen. Hij zucht diep, zoals iemand die door een nachtmerrie wordt gegrepen, en wordt wakker met een schok. Hij zit op het bed, hij wrijft in zijn ogen en kijkt om zich heen. Kijkt naar het kleine raam waar de lichtdraad vandaan ko...

-Verschijning in Garabandal (1961-65)- 30.3 Maria Valtorta: 'Maar de herdersjongen luistert al niet meer naar hem. Het lijkt erop dat hij niet eens meer bang is, want hij verlaat de drempel en glijdt achter de schouders van een stevige herder vandaan, achter wie hij zijn toevlucht had gezocht, en loopt de met gras begroeide open plek voor de schuur op. Hij kijkt naar boven en loopt als een slaapwandelaar of als iemand die gehypnotiseerd is door iets dat hem volledig aantrekt. Op een gegeven moment roept hij: "Ooh!" en blijft als versteend staan, zijn armen een beetje open. De anderen kijken elkaar verbaasd aan. "Maar wat is er mis met die gek?" zegt er een. "Morgen stuur ik hem terug naar zijn moeder. Ik wil niet dat zotte mensen op de schapen passen," zegt een ander. En de oude man die zojuist sprak, zegt: "Laten we gaan kijken vooraleer we oordelen. Roep ook de anderen die slapen! En pak de stokken! Dat het geen slecht beest is! Of een paar schu...

-Herder in de nacht (J.F. Millet)- 30.2 Maria Valtorta: Er verschijnt een herder bij de deur, die een arm over zijn voorhoofd legt, om zijn ogen af ​​te schermen, en opkijkt. Het lijkt wel onmogelijk om beschutting te zoeken tegen het maanlicht. Nog altijd is het zo levendig dat het verblindt, vooral hen die uit een plek komen waar duisternis heerst. Alles is rustig. Maar dat licht is verbluffend. De herder roept zijn metgezellen. Iedereen leunt uit de deur naar buiten. Een stel harige mannen, van verschillende leeftijden. Sommigen zijn nog maar tieners en anderen hebben al grijs haar. Ze leveren commentaar op het vreemde fenomeen, en de jongeren zijn bang. -Herder met schapen (Millet)- Vooral één, een jongen van een jaar of twaalf, die begint te huilen, wat gehoon van de ouderen oplevert. "Waar ben jij bang voor, dwaas?" zegt een oudere tegen hem. "Zie je niet hoe stil de lucht is? Heb jij de maan nog nooit zien schijnen? Jij hebt altijd onder de kleren van je moeder ge...

XXX AANKONDIGING AAN DE HERDERS -DIE DE EERSTE AANBIDDERS WORDEN VAN HET WOORD  DAT MENS IS GEWORDEN- 30.1 Maria Valtorta: 'Later zie ik een uitgestrekt landschap. De maan staat op haar hoogtepunt en zweeft rustig in een hemel vol sterren. Ze zien eruit als evenzovele diamanten noppen in een enorme baldakijn van donkerblauw fluweel, en de maan lacht er middenin, met haar grote witte gezicht, waaruit rivieren van melkachtig licht stromen, die de aarde wit maken. De kale bomen lijken groter en zwarter op de witgeblakerde grond, terwijl de lage muurtjes, die hier en daar als begrenzing oprijzen, van melk lijken te zijn gemaakt, en een klein huis in de verte lijkt op een blok Carrara-marmer. Rechts van mij zie ik een plek, aan twee zijden omgeven door een sleedoornhaag, en door een lage, ruwe muur aan de twee andere zijden. Die muur ondersteunt het dak van een soort brede, lage schuur, die in het binnengedeelte van de omheining is opgetrokken, deels uit metselwerk en deels uit hout - b...

29.2 Maria Valtorta: 'Een kleine maan kruipt naar binnen, uit een spleet in het plafond, en lijkt op een mesblad van niet-stoffelijk zilver dat op zoek is naar Maria. Het wordt langer, naarmate de maan hoger aan de hemel komt, en bereikt haar uiteindelijk. Kijk nu, het staat op het hoofd van de biddende vrouw! En het baadt/ overgiet haar in/met witheid! Maria heft haar hoofd op, alsof het een hemelse roep was, en gaat weer op haar knieën zitten. Oh! wat is het hier mooi! Ze heft haar hoofd op, dat lijkt te schijnen in het witte licht van de maan, en een niet-menselijke glimlach transfigureert haar. Wat zie jij? Wat hoor jij? Wat voel jij? Alleen Zij zou kunnen zeggen wat ze zag, en hoorde en voelde in dit stralende uur van haar Moederschap. Ik zie alleen... dat om haar heen... het licht groeit, groeit, groeit. Het lijkt uit de Hemel te komen, het lijkt uit de povere dingen die om haar heen zijn te komen, het lijkt bovenal... uit Háár te komen. Haar donkerblauwe jurk lijkt ...

-Onderricht van de Maagd (Giovanni Francesco Romanelli)- 10.5 Maria Valtorta: 'Maria vervolgt: "De Wet!... Hanna, noem mij geen godslasteraar... Maar ik denk dat de Wet op het punt staat veranderd te worden... Door wie, denk je, als ze goddelijk is?... Door de enige dat haar kan veranderen. Door God! De tijd is dichterbij dan je denkt, dat zeg ik je. Want, toen ik laatst Daniël las, kwam er een ​​groot Licht naar mij toe, vanuit het midden van m'n hart, en mijn geest begreep de betekenis van de geheimzinnige woorden. De zeventig weken zullen worden ingekort door de gebeden van de rechtschapenen. Is het aantal jaren veranderd? Nee. Profetie liegt niet. Maar niet de loop van de zon, maar die van de maan is de maatstaf van de profetische tijd. Daarom zeg ik: Het uur waarop de Ene Geboren uit een Maagd huilend zal worden gehoord is nabij. Oh! wilde dit Licht dat van mij houdt, mij maar vertellen - omdat Hij mij zovele dingen vertelt - waar de gelukkige is die het leven zal sc...

-Sterre der Zee (Maastricht)- 5.6 Maria Valtorta: 'Ook de vrouwen praten over de storm en het wonder van de maan, van de ster, van de immense regenboog, terwijl ze met Joachim bij de gelukkige moeder binnengaan en haar het kleine wezentje teruggeven. Anna glimlacht bij een van haar gedachten: "Zij is de Ster", zegt zij. "Haar teken staat in de lucht. Maria, Regen-boog van Vrede! Maria, mijn Ster! Maria, zuivere Maan! Maria, onze Parel!" -HH. Anna & Maria- "Noem je haar Maria ?" "Ja. Maria, ster en parel en licht en vrede!" "Maar het betekent ook 'bitterheid'... Ben je niet bang haar ongeluk te brengen?" "God is met haar. Ze is de Zijne sinds ze er was. Hij zal haar op Zijn Wegen leiden en elke bitterheid zal worden veranderd in hemelse honing. Maar wees nu nog een tijdje van je moeder, voordat je volledig aan God toebehoort." (It. School) En het visioen eindigt met de eerste slaap van Anna de moeder en Maria he...

5.4 Maria Valtorta: 'De storm valt plots, na een laatste bliksemschicht die zo hevig is dat hij de drie mannen tegen de muur slaat; en aan de voorkant van het huis, in de grond van de tuin, een zwart en rokend gat  nalaat ter herinnering. En terwijl er van achter Anna's deur een kreet klinkt, zoals het gekreun van een duifje dat voor het eerst niet meer piept maar koert, spreidt een enorme regenboog zich in een halve cirkel uit over de hele breedte van de hemel. Hij rijst op, of lijkt tenminste op te stijgen, vanaf de top van de Hermon , die, gekust door een zonnestraal, gemaakt lijkt te zijn van albast met een zeer delicate roze-witte kleur. Hij stijgt op naar de helderste septemberhemel en vliegt, ruimtes doorkruisend die zijn gereinigd van alle onzuiverheden, over de heuvels van Galilea en de vlakte die verschijnt, tussen twee vijgenbomen, ten zuiden, en dan nog een andere berg; en lijkt zijn uiterste punt te laten rusten op de uiterste horizon, waar een ruige bergketen e...