poëma van de god-mens

-H. Padre Pio- 357.7 Valtorta: 'Een lange stilte. Dan zegt Jezus met een vermoeide stem: "Laten we gaan, Johannes. Laten we naar beneden gaan. We zullen rusten tot de ochtend." "Je bent verdrietiger dan voorheen, Heer! Ik had niet moeten spreken!" "Nee. Ik wist het al . Maar jij bent tenminste opgeluchter... en dat is wat telt." - H. Gemma Galgani - "Heer, moet ik van hem wegrennen?" "Nee. Wees niet bang.  Satan doet de Johannessen geen kwaad. Hij terroriseert hen, maar kan de genade niet wegnemen die God hen voortdurend schenkt. Kom. Morgenochtend zal Ik spreken, en dan gaan we naar Pella . We moeten snel handelen, want de rivier is al flink opgezwollen door de smeltende sneeuw en het water van de afgelopen dagen. Hij zal binnenkort buiten zijn oevers treden,  vooral omdat de maan zware regenval voorspelt..." Ze dalen af ​​en verdwijnen in de kamer onder het bovenste terras.' 11 dec.1945

5.3 Maria Valtorta: 'Ze haasten zich omdat de wolken, aangedreven door een harde wind, door de hemel galopperen en groeien, en de vlakte donker wordt en rilt bij een waarschuwing voor onweer. Net als ze de drempel van het huis bereiken, schiet de eerste bliksem door de lucht en het geluid van de eerste donder gelijkt op het rollen van een enorme basdrum, vermengd met het arpeggio van de eerste druppels op de verschroeide bladeren. Ze komen allemaal binnen en Anna trekt zich terug, terwijl Joachim, vergezeld van de jongemannen, bij de deur spreekt over dit langverwachte water, dat een zegen is voor het dorstige land. Maar de vreugde verandert in angst, want er komt een zeer hevige storm met bliksem en wolken vol hagel. "Als de wolk breekt, worden de druiven en olijven verpletterd als door een molensteen. Ellende voor ons!" Nog een angst heeft Joachim bovendien voor zijn vrouw, wier tijd gekomen is om haar zoon/kind te baren. Het familielid verzekert hem dat Anna helemaa...