poëma van de god-mens

-Assunzione (Francesco Solimena)- 650.5 Maria Valtorta: 'Johannes' visioen is voorbij. Hij laat zijn hoofd zakken.  Op zijn vermoeide gezicht zie je zowel de pijn van Maria's verlies als de vreugde van haar glorieuze bestemming. Maar nu overwint de vreugde de pijn. Hij zegt: "Dank U, mijn God! Dank U! Ik voelde dat dit zou gebeuren.  En ik wilde wakker blijven, om geen enkel moment van haar Hemelvaart te missen.  Maar ik had al drie dagen niet geslapen! Slaap, vermoeidheid, in combinatie met verdriet,  overweldigden me en overmeesterden me, net toen de Hemelvaart aanstaande was... Maar misschien wilde U dit zelf, o God, zodat ik dat moment niet zou verstoren en niet te veel zou lijden...  Ja. U wilde het zeker, net zoals U nu gewild hebt dat ik zag wat ik zonder een wonder van U niet had kunnen zien. U hebt mij de kans gegeven haar weer te zien, hoewel ze al zo ver weg was, al verheerlijkt en glorieus, alsof ze dicht bij me was. En Jezus weer te zien! O! Een gez...

349.6 M. Valtorta: 'Ze worden gewekt door een helderheid zo fel dat ze die van de zon overschaduwt en zich verspreidt en zelfs doordringt tot onder het groen van de struiken en bomen waaronder ze zich hebben verscholen. Ze openen hun ogen vol verbazing en zien de verheerlijkte Jezus. Hij is nu precies zoals ik Hem zie in de visioenen van het Paradijs. Uiteraard zonder de Wonden, en zonder de banier van het Kruis. Maar de majesteit van Zijn Gelaat en Lichaam is dezelfde, de helderheid is dezelfde, en het gewaad is hetzelfde, dat van dieprood veranderd is in de diamantachtige en parelachtige, immateriële stof die Hem in de Hemel omhult. Zijn Gelaat is een zon met een hemels, maar intens licht, waarin Zijn saffieren ogen schitteren. Hij lijkt zelfs langer, alsof Zijn glorificatie Zijn gestalte heeft vergroot. Ik kan niet zeggen of de helderheid, die zelfs de vlakte fosforescerend maakt, volledig van Hem afkomstig is, dan wel of Zijn eigen licht vermengd werd met dat wat op zijn Heer...

349.5 M. Valtorta: 'Jezus, na een korte rustpauze in de schaduw van een groepje bomen, ongetwijfeld uit medelijden met Petrus, die duidelijk moeite heeft met de beklimmingen, vervolgt Zijn klim. Hij bereikt bijna de top, waar een grasplateau is met een halve cirkel van bomen, richting de kust. "Rust uit, vrienden. Ik ga daarheen om te bidden!" En Hij wijst met Zijn hand naar een grote rots, een rots die nog uit de berg oprijst en dus niet richting de kust is, maar richting het binnenland, de top. Jezus knielt op het gras en laat Zijn handen en hoofd op de rots rusten, in dezelfde houding als tijdens het gebed in Getsemane. De zon schijnt niet op Hem, omdat de top hem beschut. Maar de rest van de open plek met gras is zonnig, tot bij de schaduw van de met bomen omzoomde heuvelrug, waaronder de apostelen zich hebben neergezet. Petrus trekt zijn sandalen uit, en schudt het stof en de steentjes eraf, en ligt daar, op blote voeten, met zijn vermoeide voeten in het verse gras...

-Santissima Annunziata di Firenze- 348.7 Maria Valtorta: 'En daar is Nazareth! Daar is het huis van Maria van Alfeüs! Die al in de armen van haar zonen is, en met haar handen, druipend en rood van de was die ze doet, hen aait, en daarna rent, ze drogend aan haar ruwe schort, om Jezus te omarmen... En daar is het huis van Alfeüs van Sara, vlak voor dat van Maria! En Alfeüs beveelt zijn oudste kleinzoon te rennen, en Maria te waarschuwen, terwijl hij naar Jezus toe loopt, met een armvol kleinkinderen in zijn armen, en Hem begroet samen met dat kleintje dat hij in zijn armen houdt, als een boeket bloemen dat aan Jezus wordt aangeboden. En zie, daar is Maria! Verschenen in de deuropening, in de zon, in haar lichte, ietwat verbleekte blauwe huisjurk, het goud van haar haren schitterend, etherisch op haar maagdelijke voorhoofd en compact in de zware knot van de vlechten in haar nek, en ze valt neer op de borst van haar Zoon, die haar met al Zijn liefde kust. De anderen blijven voorzichti...

250.7 Maria Valtorta: '"Elke ziel is een heilig vuur door God geplaatst op het altaar van het hart, om het offer van het leven te verbranden met de Liefde voor de Schepper van dat leven. Elk leven is een holocaust [brandoffer] als het goed besteed wordt, elke dag is een offer om met heiligheid geconsumeerd te worden. Maar de plunderaars komen! De verdrukkers van de mens, en van de ziel van de mens. Het vuur zinkt weg in de diepe put. En niet uit heilige noodzaak, maar uit noodlottige dwaasheid/zotternij. En daar, ondergedompeld in de riolen van alle beerputten van ondeugd, wordt het één rottende, zware modder... totdat... een priester in die diepte afdaalt en die modder terugbrengt naar het licht van de zon, en hem bovenop het brandoffer van zijn eigen offerande legt. Want weet dit: de heldenmoed van de bekeerling is niet genoeg. Het vereist ook de moed van degene die bekeert. Inderdaad, die moet aan de andere voorafgaan, want zielen worden gered door ons offer. Want op díe...

-zwarte aardolie- 250.6 Maria Valtorta: '"Alles is capabel tot goede daden. Zelfs wat ogenschijnlijk het minst geschikt is. Wanneer materie zich leent voor Gods wil - zelfs het meest inerte, meest bevroren, meest vieze - dan kan het beweging, vuur, en zuivere schoonheid worden. Ik geef u een vergelijking uit het Boek der Makkabeeën [ 2 Mac.1:18-36 ] ! Toen Nehemia door de koning van Perzië naar Jeruzalem werd teruggestuurd, wilde men in de herbouwde tempel en op het gereinigde altaar offers brengen. Nehemia herinnerde zich hoe, ten tijde van hun gevangenneming door de Perzen, de priesters belast met de eredienst aan God, het vuur van het altaar ​hadden genomen en het hadden verborgen gehouden op een geheime plaats, onderin een vallei, in een diepe, droge put, en ze deden dit zo zorgvuldig en zo geheimzinnig, dat alleen zij wisten waar het heilige vuur was. - Lev.6:6 - Nehemia herinnerde zich dat. En toen hij het zich herinnerde, nam hij de kleinzonen van die priesters mee n...

-Opwekking van Lazarus (Ann Lukesh)- 225.10 Maria Valtorta: '"Wat Ik zeg om van Mijzelf te getuigen, kan niet aanvaard worden door je ongelovige geest, die in Mij niets anders wil zien dan een mens zoals jullie allemaal. Er is ook nog iemand anders die van Mij getuigt, en die jullie zeggen te vereren als een groot profeet. Ik weet dat zijn getuigenis waar is. Maar jullie, jullie die zeggen hem te vereren, aanvaarden zijn getuigenis niet, omdat het in strijd is met jullie denken, dat Mij vijandig is. Jullie aanvaarden het getuigenis van de rechtvaardige niet, van de laatste Profeet van Israël, omdat jullie, in al wat jullie behaagt, zeggen dat hij slechts een mens is, en kan dwalen. Jullie hebben mensen gestuurd om Johannes te ondervragen, in de hoop dat hij over Mij zou zeggen wat jullie wilden, wat jullie van Mij denken, wat jullie van Mij willen denken. Maar Johannes getuigde van de waarheid, en jullie konden die niet aanvaarden. Zolang de Profeet zegt dat Jezus van Nazareth...

- Oor van Malchus (Duccio) - 195.3 Maria Valtorta: '"Wat is er vandaag met Judas aan de hand?" vraagt Bartholomeüs . "Stil, zodat Simon, zoon van Jona, het niet hoort. Laten we ruzie vermijden en... Simon niet vergiftigen.  Hij is zo gelukkig met zijn kind!" "Ja, Meester. Maar Judas gedraagt zich niet goed, ik ga het hem vertellen." "Hij is jong, Nathanaël , jij bent ook jong geweest..." "Ja... maar... hij mag niet respectloos tegen Jou zijn!" Onwillekeurig verheft hij zijn stem. -idem (Grégoire Guérard)- Petrus snelt naar hem toe: "Wat is er aan de hand? Wie is er respectloos? De nieuwe discipel?" En hij kijkt naar Johannes van Endor, die zich discreet had teruggetrokken, toen hij besefte dat Jezus de apostel corrigeerde, en in gesprek is met Jakobus van Alfeüs en Simon Zeloot. "Zelfs geen spatje, die is zo respectvol als een meisje." "Ah! Goed! Want anders... euh! was zijn ene oog in gevaar. Dan... dan is ...

(Eularia Clarke) 185.5 Maria Valtorta: 'Jezus zegt dan: "Ik zal niet op het evangelie reageren zoals iedereen dat doet. Ik zal de achtergrond van het evangeliegedeelte uitleggen. Waarom sliep Ik? Wist Ik niet dat de storm op komst was? Ja, Ik wist het. Ik alleen wist het. Dus waarom sliep Ik? De apostelen waren mannen, Maria. Bezield door goede wil, maar toch heel erg 'mannen'. De mens gelooft altijd dat hij tot alles in staat is. En wanneer hij echt tot iets in staat is, is hij vol arrogantie en vol gehechtheid aan zijn 'kunnen'. Petrus, Andreas, Jakobus en Johannes waren goede vissers en ze geloofden daarom dat ze onovertroffen waren in zeemanoeuvres. Voor hen was Ik een geweldige 'rabbi', maar niets als zeeman. Daarom oordeelden ze dat Ik niet in staat was hen te helpen. En toen ze in de boot stapten om het Meer van Galilea over te steken, vroegen ze Me te blijven zitten, omdat Ik tot niets anders in staat was. Hun genegenheid was daar ook de oorzaa...

171.6 Maria Valtorta: '"Hier, voor Mij, staat ook iemand die Mij haat, en die niet tegen Mij durft te zeggen: 'Genees Mij', omdat hij weet dat Ik zijn gedachten ken. Maar Ik zeg: 'Laat het gebeuren zoals je wil. En zoals je de schubben van de ogen vallen, zo mogen ook uit je hart de wrok en de duisternis vallen.' Gaat allen met Mijn Vrede. Morgen zal Ik weer tot jullie spreken." De mensen vertrekken langzaam, misschien in afwachting van een wonderkreet, die niet komt. Ook de apostelen en de oudste discipelen, die op de berg achterblijven, vragen: "Maar wie was dat? Is hij dan niet genezen?"... en ze dringen aan bij de Meester, die met Zijn armen over elkaar gekruist bleef staan ​​om de mensen die afdaalden, gade te slaan. Maar Jezus antwoordt eerst niet. Dan zegt Hij: "De ogen zijn genezen. De ziel niet. Dat kan niet, want die is vol haat." "Maar wie was het? Die Romein misschien?" "Nee. Een onverlaat." "Maar wa...

(Scott Sumner, James Tissot) 169.3 Maria Valtorta: 'Luister nu. Ga naar beneden en zeg tegen de anderen dat ze moeten komen. Ook de ons bekende discipelen. En dat de mensen vandaag níet komen. Ik wil alleen met jullie spreken." "Dan is het beter om tot de avond te wachten. Wanneer de zon ondergaat, verspreiden de mensen zich naar de nabijgelegen dorpen, en 's ochtends komen ze terug, om op Jou te wachten. Zo niet... wie zal ze dan tegenhouden?" "Goed. Doe dat. Ik wacht daarginds op jullie, op de top. De nacht is nu zacht. We kunnen ook in de open lucht slapen." "Waar Je maar wil, Meester. Het is genoeg dat Jij bij ons bent." (James Tissot) De leerlingen gaan, en Jezus begint opnieuw naar de top te klimmen, die al te zien was in het visioen van vorig jaar [ 12/8/1944 ]  bij het einde van de Bergrede en bij de eerste ontmoeting met Maria Magdalena. Het panorama dat steeds weidser wordt, begint nu rood te kleuren door de beginnende zonsondergang....

167.10 Maria Valtorta: '"Ik kan niet meer zeggen, omdat Ik tegen het gesloten brons van jullie geloof opbots. Maar Ik hoop dat we elkaar, gezien het feit dat dit onze eerste ontmoeting is, al een beetje begrepen hebben. Moge jullie ziel werken aan wat Ik gezegd heb. Heb je vragen? Stel ze. Ik ben hier om ze te verhelderen. Onwetendheid is niet schandelijk. Het is schandelijk om in onwetendheid te blijven hangen, als er iemand klaarstaat om twijfels op te helderen." En Jezus, alsof Hij de meest ervaren vader was, stapt uit het prieeltje en ondersteunt het kleine meisje, dat haar eerste stapjes zet, en naar een waterstraal wil lopen, die wiebelt in het zonlicht.' 19 mei 1945

103.3 Maria Valtorta: 'Ze trekken verder... ... en na een fijne onderbreking begin ik hen weer te zien als ze de vlakte alweer verlaten hebben, om een ​​beboste en steeds hogere berg te beklimmen. Het moet zelf niet dezelfde dag te zijn, want terwijl vanmorgen al warm was, zie ik nu een prachtige dageraad, die op alle stengels vloeibare diamanten doet oplichten. Einde-loze bossen van coniferen hebben ze overwonnen en overmeesterd daarboven. Als groene kathedralen verwelkomden die, tussen hun zuilen, de onvermoeibare pelgrims. De Libanon is werkelijk een prachtige keten. Ik weet niet of het hele complex de Libanon is, of alleen deze berg. Ik weet dat ik beboste bergkammen zie, die oprijzen in een hoge wirwar van bergtoppen en rotsen, van valleien en vlakten, waarlangs beken stromen, die vervolgens als zilveren linten met een licht blauwgroene tint weer terug de vallei in stuiteren. Vogels van allerlei soorten vullen de naaldbossen met hun gezang en hun vluchten. Ze ruiken allemaal ...

XCI LES VOOR DE DISCIPELEN IN DE OLIJFGAARD BIJ NAZARETH 91.1 Maria Valtorta: 'Ik zie Jezus met Petrus, Andreas, Johannes, Jakobus, Filippus, Thomas, Bartholomeüs, Judas Thaddeüs, Simon en Judas Iskariot, en de herder Jozef. Ze verlaten het huis en wandelen buiten Nazareth. Maar wel in de directe omgeving, in een olijfboomgaard. Jezus zegt: "Kom hier rond Mij zitten. In deze maanden van aan- en afwezigheid, heb Ik jullie gewogen en bestudeerd. Ik heb jullie ontmoet, en heb, met menselijke ervaring, de wereld gekend. Nu heb Ik besloten om jullie de wereld in te sturen. Maar eerst moet Ik je trainen, om je in staat te stellen de wereld tegemoet te treden met zachtheid en wijsheid, kalmte en standvastigheid, met het bewustzijn en de kennis m.b.t. jullie missie. Deze tijd van zonnewoede, die elke lange pelgrimstocht door Palestina uitsluit, zal Ik gebruiken voor jullie instructies en training als discipelen. Als een muzikant heb Ik gehoord wat nog dissonant in jullie is, en kom o...

89.6 Maria Valtorta: 'De kannen zijn klaar. Jezus draagt ​​er twee balancerend op Zijn schouders, met behulp van Zijn riem, en de andere draagt ​​Hij met de hand. Hij loopt, slaat af, komt bij het huis, duwt tegen de deur, komt de kleine kamer binnen die donker lijkt vergeleken met de grote zon buiten, trekt langzaam het gordijn omhoog dat de tuindeur beschermt, neemt alles in zich op. Maria staat bij een rozenstruik, haar rug naar het huis gekeerd. Ze heeft medelijden met de dorstige plant. Jezus zet de kruik op de grond, en het koper klinkt als het op steen slaat. "Al terug, Maria?" zegt Zijn Moeder, zonder zich om te draaien. "Kom, kom. Kijk eens naar deze rozenstruik! En deze arme lelies. Ze zullen allemaal sterven als we ze niet helpen!  Neem ook wat rietjes mee om deze vallende stengel te ondersteunen!" "Ik breng jou alles, Mama!' Maria draait zich snel om. Ze blijft even staan ​​met grote ogen, dan rent ze, met een kreet, met uitgestrekte armen n...

-Waterbron in Nazareth (Vasili Polenov)- 89.5 Maria Valtorta: 'Jezus is alleen. Hij loopt snel door de olijfgaarden vol wel-gevormde olijfbomen. De zon, hoewel tegen zonsondergang, schiet doorheen de grijsgroene koepel van kostbare en vredige planten, maar doorboort alleen de wirwar van takken met kleine lichtgaatjes. De hoofdweg, genesteld tussen twee kliffen, is echter een lint van oogverblindende stoffige gloed. Jezus loopt verder en glimlacht. Hij maakt een sprong... en lacht nog helderder. Hier is Nazareth... het lijkt te flikkeren in de zon, de gloed van de zon maakt het zo strak. Jezus daalt nog sneller af. Hij bereikt nu de hoofdweg, zonder zich om de zon te bekommeren. Het lijkt alsof Hij vliegt, Hij gaat zo snel, met de mantel die Hij over Zijn hoofd trok, en die aan de zijkanten en achter Hem zwelt en klopt. De weg is verlaten en stil, tot aan de eerste huizen. Daar hoor je de stem van een kind of van een vrouw uit het interieur en de tuinen komen, die de takken van hun ...

-vernieling Palestijnse huizen nu- 74.6 Maria Valtorta: 'Jezus bukt zich om zachtjes tegen Judas te praten. "Mijn vriend wil graag naar die ruïnes," zegt Judas. "Laat Hem maar gaan! Ze zijn van iedereen!" Ze gaan naar beneden. Ze zeggen dag. Ze vertrekken. De herbergier is teleurgesteld. Misschien hoopte hij op een fooi. Ze steken het plein over, beklimmen de over-gebleven buitentrap. " Van hieruit ," zegt Jezus, "liet Mijn Moeder Mij de Magiërs groeten en van hieruit gingen we naar beneden, om naar Egypte te gaan." Sommige mensen kijken naar de vier op de ruïnes. Ze vragen: "Familieleden van de vermoorde vrouw?" "Vrienden." Een vrouw schreeuwt: "Doe de dode vrouw geen pijn, tenminste jullie niet, zoals haar andere vrienden de levende deden, waarna ze in veiligheid vluchtten." Jezus staat rechtop op het balkon, tegen de lage muur die het begrenst, dus ongeveer twee meter hoog boven het plein, met een leegte acht...

-Judas, Petrus, Johannes (Laatste Avondmaal, Da Vinci)- 70.5 Maria Valtorta: '"Johannes, luister. Ik vertelde je dat Ik hier gestopt was om een ​​nieuwe discipel op te leiden. Het is een jonge Judeër, goed opgeleid en welbekend." "Dan zul Je veel minder moeite moeten doen dan bij ons, Meester. Ik ben blij dat Je iemand hebt die capabeler is dan wij." "Denk je dat het me minder moeite zal kosten?" "Eh! als hij minder onwetend is dan wij, zal hij Jou beter begrijpen en Je beter van dienst zijn, zeker als hij ook meer van Je zal houden." "Daar heb je het. Je zei het goed! Maar liefde gaat niet gelijk op met opleiding, zelfs niet met vorming. Een maagd heeft lief met de volledige kracht van haar eerste liefde. Hetzelfde geldt voor de maagdelijkheid van het denken. De geliefde dringt ook meer door en laat een diepere indruk na in een maagdelijk hart en denken dan in een waarin al andere liefdes waren. Maar als God het wil... Luister, Johannes...

68.4 Maria Valtorta: 'Hij loopt onder een boog van de portiek door en begint, leunend tegen een zuil, te spreken. Hij laat zich inspireren door de gebeurtenissen van die ochtend. "Vanmorgen, toen we Zion binnenkwamen, zag Ik dat voor een paar denarii twee zonen van Abraham bereid waren een moord te begaan. In Gods naam had Ik ze kunnen vervloeken, want God zegt: 'Gij zult niet doden!' en Hij zegt ook dat ieder die Hem niet gehoorzaamt in Zijn Wet, vervloekt zál worden. Maar Ik kreeg medelijden met hun onwetendheid over de geest van de Wet en het enige wat Ik deed, is de moord voorkomen, om hen de kans te geven zich te bekeren, God te leren kennen, Hem in gehoorzaamheid te dienen en niet alleen diegenen lief te hebben die hen liefhebben, maar ook diegenen die hun vijanden zijn. Jawel, Israël. Een nieuwe dag breekt voor jullie aan en het Voorschrift van de Liefde wordt zelfs nog schitterender. Begint het jaar misschien met het mistige Ethanim [sept.-okt.]? Of met het t...