poëma van de god-mens

- Middellandse Zee (vanaf Berg Karmel?) - 187.4 Maria Valtorta: '"Oh! Het zal prachtig zijn! Ze zeggen dat je vanaf de top  [op Berg Tabor] , vanaf één punt, de grote zee kunt zien, de Zee van Rome! Wat kijk ik ernaar uit! Breng Je ons daarheen om dat te zien?" bidt Johannes, zijn brave kindergezichtje naar Jezus gericht. "Waarom wil je haar zo graag zien?" vraagt ​​Jezus, terwijl Hij hem liefkozend aankijkt. "Ik weet het niet... Omdat ze zo groot is en je het einde niet kunt zien... Ze doet me aan God denken... Toen we in Libanon waren, zag ik voor het eerst de zee, omdat ik nooit ergens anders ben geweest dan langs de Jordaan, of op ons kleine meer... en ik huilde van ontroering. Zoveel blauw! Zoveel water! En het stroomt nooit over!...  Wat een wonderbaarlijk iets! En de sterren die lichtbanen over de zee trekken... O, lach me niet uit! Ik keek naar de gouden baan van de zon tot ik verblind werd, de zilveren baan van de maan tot ik niets meer over had da...

170.10 Maria Valtorta: '"GEZEGEND BEN IK ALS IK BARMHARTIG BEN Wie van de mensen kan zeggen: 'Ik heb geen barmhartigheid nodig'... Niemand. En als er zelfs in de oude Wet staat: 'Oog om oog, en tand om tand'... waarom zou er dan nu, in de nieuwe wet, niet staan: 'Wie barmhartig is geweest, zal barmhartig bejegend worden' ? - Iedereen heeft vergeving nodig... Welnu, het zijn niet de formule en de vorm van het ritueel - uiterlijke figuren toegestaan vanwege de doffe menselijke mentaliteit - die de vergeving verkrijgen. Maar het is de innerlijke ritus van de liefde, d.w.z. van barmhartigheid. Als het offeren van een geit of van een lam werd opgelegd en het aanbieden van wat geld, dan gebeurde dit omdat aan de basis van elk kwaad altijd twee wortels liggen: hebzucht en trots. Hebzucht wordt bestraft met de kosten van het kopen van het offer. Hoogmoed met de openlijke schuldbekentenis in die ritus: 'Ik celebreer dit offer omdat ik heb gezondigd'......

- Aesculapius-tempel , nu San Bartolomeokerk , op Tibereiland in oude Rome- 129.2 Maria Valtorta: 'Een man wiens kleren en geschoren gezicht verraden dat hij een Romein is, springt uit de groep naar voren en begroet hen: "Hallo, Meester. De roem van U heeft mij bereikt. U bent groter dan Hippocrates op het gebied van genezing en groter dan het beeld van Aesculapius in het verrichten van wonderen bij ziekte. Ik weet het. Daarvoor kom ik. Mijn broer, ziet U hem?... Gek geworden door een mysterieuze kwaal. Geen enkele dokter begrijpt dit. Ik ging met hem mee naar de tempel van Aesculapius . Maar hij werd nog gekker. Ik heb een familielid in  Ptolemais   [Akko] . Hij stuurde mij een bericht met een galei. Hij zei dat hier iemand is die iedereen geneest. En ik ben gekomen. Wat een verschrikkelijke reis! "Dat verdient een beloning." "Maar wees voorzichtig, wij zijn niet eens proselieten . Wij zijn Romeinen, trouw aan de goden, heidenen, zeggen jullie. Uit Sibari , ma...

LXVII HET WONDER van de GEBROKEN MESSEN bij de  VISPOORT -Kidronvallei- 67.1 Maria Valtorta: 'Ik zie Jezus, alleen, door een schaduwrijke weg gaan. Het lijkt wel een frisse vallei , vol water — ik zeg vallei, omdat het enigszins tussen kleine verheffingen van de grond ligt, met in het midden een kleine rivier. De plaats is 's morgens verlaten. De dag moet net zijn aangebroken, een mooie heldere dag in de vroege zomer, het gezang van de vogels in de bomen is al verdwenen — vooral olijfbomen, voornamelijk op de linkerheuvel, terwijl de andere, kalere, lage mastiekstruiken, doornige acacia's, agaves e.d. heeft — enkel het klagende gekoer van wilde duiven, die nestelen in de spleten van de meest kale berg, verder is er niets te horen. Zelfs het kleine stroompje, met heel weinig water en beperkt tot het midden van de rivierbedding, lijkt geen enkel geluid te maken en verdwijnt en reflecteert het omringende groen in het water, waardoor het donker smaragd lijkt. - Vispoort (nu D...

LXVI JUDAS van KERIOT WORDT DISCIPEL IN GETHSEMANE 66.1 Maria Valtorta: 'In de middag zie ik Jezus... onder een paar olijfbomen... Hij zit op een verhoging in de grond, in Zijn gebruikelijke houding, met de ellebogen op de knieën, onder-armen naar voren en handen gevouwen. De avond valt en het licht wordt steeds zwakker in de dichte olijfgaard. Jezus is alleen. Hij trok Zijn mantel uit alsof Hij het warm had, en Zijn witte kleed zet een duidelijke toon op het groen van de plaats, die de schemering erg donker maakt. Tussen de olijfbomen daalt een man af, naar beneden. Het lijkt erop dat hij naar iets of naar iemand op zoek is. Hij is lang, gekleed in een vrolijk gekleurd kleed, in een geel-roze kleur die zijn mantel met wuivende franjes des te opvallender maakt. Ik kan zijn gezicht niet goed zien, omdat het licht en de afstand dit verhinderen, en ook omdat de rand van zijn mantel heel laag over zijn gezicht is getrokken. Als hij Jezus ziet, maakt hij een gebaar alsof hij wil zeggen...

56.4 Maria Valtorta: '"Kijk, daar is een groep mensen!" roept Simon. "Hij is het, Hij is het! Ik herken Zijn blonde hoofd! Oh! kom! Laten we rennen!" Ze beginnen snel naar het zuiden te lopen. Nu de top van de bocht bereikt is, verbergen de bomen de rest van de weg, zodat de twee groepen bijna tegenover elkaar staan ​​wanneer ze het het minst verwachten. Jezus lijkt uit de rivier te komen, want Hij staat tussen de bomen aan de oever. "Meester!" "Jezus!" "Heer!" De drie kreten van de discipel, de neef en de genezen man klinken aanbiddend en feestelijk. "Vrede zij met jullie!" Hier is de prachtige, onmiskenbare stem, vol, sonoor, kalm, expressief, helder, mannelijk, lief en scherpzinnig.' 28 okt.1944

-balkonspeech na verkiezing van nieuwe paus- 50.7 Maria Valtorta: 'Het visioen stopt... en gaat verder op het terras vol mensen; andere mensen zijn in Petrus' tuin. Jezus spreekt. "Vrede voor mensen van goede wil. Vrede en zegen voor hun huizen, voor hun vrouwen, voor hun kinderen. Moge de Genade en het Licht van God in hen regeren en in de harten die hen bewonen. Jullie verlangden ernaar om Mij te horen. Het Woord spreekt. Spreekt met Vreugde tot de eerlijken, spreek met Verdriet tot de oneerlijken, spreekt met Vreugde tot de heiligen en tot de zuiveren, spreekt met Medelijden tot de zondaars. Het laat zich niet ontkennen. Het is komen stromen als een rivier die landen irrigeert die water nodig hebben, tot dewelke hij de verfrissing van de golven en de voeding van het slib brengt. Jullie willen weten wat er nodig is, om discipelen te zijn van het Woord van God, van de Messias, het Woord van de Vader, die Israël bijeen komt roepen, zodat het opnieuw de Woorden mag horen v...

-Johannes de Doper (Leonardo da Vinci)- 45.9 Jezus zegt: 'Weet je, Maria, wat jij doet? Wat Ik doe, eigenlijk, om jou het Evangelie te laten zien? Een sterkere poging om mensen tot Mij te brengen. Jij verlangde ernaar met vurige gebeden. Ik beperk Mij niet langer tot het Woord. Het vermoeit hen en vervreemdt hen. Het is een fout, maar zo is het. Ik neem Mijn toevlucht tot het visioen, en van Mijn Evangelie, en Ik leg het uit, om het duidelijker en aantrekkelijker te maken. - Lo Specchio di Croce (Domenico Cavalca) - Aan jou geef Ik de troost van het zien. Aan elkeen geef Ik de kans om Mij te willen leren kennen. En als het nog steeds niet helpt, en ze als wrede kinderen het Geschenk weggooien zonder de waarde ervan te begrijpen, blijf jij achter met Mijn Geschenk en zij met Mijn Verontwaardiging. Ik zal opnieuw het eeuwenoude Verwijt kunnen maken: "Wij speelden en jij danste niet. Wij rouwden en jij huilde niet." Maar het maakt niet uit. Laten wij de onveranderlijken toe ...

-H. Cecilia Yu So-Sa (Korea)- 44.11 Jezus zegt: 'Toch heeft Maria, die de attitude van haar familieleden kende  – niet allen waren zoals Jakobus en Judas en Simon, noch zoals hun moeder Maria van Cleophas – en die hun toekomstige houding voorzag... Maria, die haar lot gedurende die drie jaren kende en wat haar te wachten stond aan het einde ervan en Mijn lot, toch heeft zij niet gerebelleerd zoals jullie dat doen. Zij huilde. En wie zou niet hebben gehuild bij de scheiding van een zoon die van haar hield zoals Ik van haar hield, bij het vooruitzicht van lange dagen, zonder Mijn aanwezigheid, in het eenzame huis, bij de toekomst van de Zoon, voorbestemd om te botsen tegen de kwaadaardigheid van wie schuldig waren en die wraak namen omdat zij schuldig waren door de Onschuldige te kwetsen tot het punt van Hem te doden? -Cecilia's kinderen  Elisabeth en Paul- Zij huilde. Omdat zij de Mede-verlosseres was en de Moeder van de mensheid herboren in God, en moest huilen voor alle moede...

(Pjotr Stachiewicz, detail) 44.6 Maria Valtorta: 'De straat is stil en eenzaam, wit van het maanlicht. Jezus gaat op pad. Hij draait zich nog twee keer om om naar Zijn moeder te kijken, die tegen de deurpost blijft leunen, witter dan de maan, en die straalt van stille tranen. Jezus beweegt steeds verder weg, langs de witte baan. Maria blijft huilen, tegen de deur. Dan verdwijnt Jezus, in een bocht van de straat. Zijn reis als Evangelisator is begonnen en zal eindigen op Golgotha. Maria gaat huilend naarbinnen en doet de deur dicht. Ook voor haar is het pad begonnen dat haar naar Golgotha ​​zal leiden. En voor ons...' 9 feb.1944

-Sint-Jozef, model en patroon van een Goede Dood- 42.10 Jezus zegt: 'Dit, Mijn kleine Johannes, is de les van vandaag. Wees goed en wees niet bang. Mijn Vrede zal altijd in jou stromen, door het woord en door contemplatie. Kom. Stel je voor dat jij Jozef bent, die de borst van Jezus als kussen heeft en Maria als verpleegster. Rust tussen ons als een kind in zijn wieg." 5 feb. 1944

-Hellevaart van Christus (Nicholas Roerich)- 42.9 Jezus zegt: 'Leer, jullie die huilen! En jullie die sterven, leer! Leer, jullie die leven om te sterven. Probeer de Woorden te verdienen die Ik tot Jozef sprak. Zij zullen júllie Vrede zijn in het gevecht van de dood. Leer, jullie die sterven, om te verdienen dat je Jezus dichtbij je hebt, om je te troosten. En zelfs als je het niet hebt verdiend, durf me dan nog steeds dichtbij te roepen. Ik kom. Handen vol van genade en troost, harten vol vergeving en liefde, lippen vol woorden van vergeving en bemoediging. -idem- De dood verliest alle hardheid als hij in Mijn armen plaatsvindt. Geloof het. Ik kan de dood niet afschaffen, maar Ik maak hem zoet voor hen die sterven terwijl ze op Mij vertrouwen. Christus sprak het, voor jullie allen, uit aan Zijn Kruis: "Heer, aan U vertrouw Ik Mijn geest toe!" Hij zei het terwijl Hij tijdens zijn agonie dacht aan die van jullie, aan jullie kwellingen, aan jullie verschrikkingen, aan jul...

-Aanbidding der Wijzen (Sandro Botticelli)- 34.16 Jezus zegt: 'Maar, O kinderen, er zijn nog twee andere lessen te trekken uit dit visioen. Het gedrag van Jozef die op "zijn" plek weet te blijven. Aanwezig als bewaker en beschermer van Zuiverheid en Heiligheid. Maar geen usurpator van hun rechten. Het is Maria met haar Jezus die hulde en woorden ontvangt. Jozef verheugt zich voor haar en stoort er zich niet aan een bijfiguur te zijn. Jozef is een rechtschapen man, hij is dé Recht-schapene. En hij is altijd rechtschapen. Ook op dit uur. De dampen van het feest stijgen niet naar zijn hoofd. Hij blijft nederig en onkreukbaar. Hij is blij met die cadeaus. Niet voor zichzelf. Maar omdat hij denkt dat hij daarmee het leven voor de Bruid en het lieve Kind comfortabeler kan maken. Er is geen hebzucht in Jozef. Hij is een arbeider en zal blijven werken. Maar mogen "Zij", zijn twee liefdes, gemak en troost hebben. (Paolo Veronese) Noch hij, noch de magiërs weten dat deze ...

(Gentile da Fabriano, detail) Jezus zegt: 'Nederig, gul, gehoorzaam én respectvol naar elkaar toe. Deugden genereren altijd andere deugden. Na de deugden die op God gericht zijn, ziehier de deugden die op anderen gericht zijn. Respect, wordt dan vervolgens naastenliefde. Naar  de oudste  wordt verwezen om namens iedereen te spreken, om de eerste te zijn die de Kus van de Heiland ontvangt, om Hem bij de hand te houden. Anderen zullen Hem weer kunnen zien. Maar dat doet hij niet, hij is oud, en zijn dag van terugkeer naar God is nabij. Hij zal deze Christus zien, na diens hartverscheurende Dood en zal hem volgen, in het kielzog van de geredden , bij Zijn Terugkeer naar de Hemel. Maar hij zal Hem nooit meer op deze aarde zien. En moge hem dan, als zijn Viaticum , de warmte van het Handje bijblijven, dat zich toevertrouwt aan zijn toch al gerimpelde. Geen enkele afgunst bij de anderen. Maar eerder een toename van de verering voor de wijze oude man. Hij had vast meer verdiensten da...

-Aanbidding der Wijzen (Leonardo da Vinci)- 34.14 Jezus zegt: 'En als ze voor een arm huis zijn aangekomen, in de armste van de steden van Juda, buigen ze niet hun hoofd en zeggen: "Onmogelijk"... maar buigen hun rug, hun knieën en vooral hun hart, en ze aanbidden. Daar, achter die arme muur, is God, die ze altijd hebben aanroepen, zonder, zelfs niet in de verste verte, te durven hopen Hem ooit te zien. Maar aanroepen hebben, voor het welzijn van de hele mensheid, voor hún eeuwige welzijn. Oh! Dit is alles waar zij op hoopten. Om Hem te kunnen zien, en kennen, en bezitten in het leven dat geen zonsopgangen en zonsondergangen meer kent! Hij is dáár, achter die arme muur! Wie weet of het Hart van Zijn Kind, dat nog steeds het hart van een God is, deze drie harten niet hoort die, liggend in het stof van de straat, rinkelen: "Heilig, heilig, heilig! Gezegend de Heer, onze God! Eer aan Hem in de hoogste hemelen en Vrede aan Zijn Dienaren. Glorie, glorie, glorie en zegen!...

34.5 Maria Valtorta: 'Drie uur later wordt het visioen hervat met de scène van de aanbidding van Jezus door de magiërs. Het is nu dag. Een prachtige zon schijnt aan de middaghemel. Een dienaar van de drie steekt het plein over en beklimt de trappen van het kleine huis. Gaat naar binnen. Keert terug naar buiten. Loopt weer naar het hotel. De drie Wijzen gaan naar buiten, elk gevolgd door hun dienaar. Ze steken het plein over. De zeldzame voorbijgangers kijken naar de pompeuze figuren, die heel langzaam en plechtig voorbijkomen. Er is ruim een ​​kwartier verstreken tussen het aankloppen van de bediende en de komst van de drie gasten, wat de bewoners van het huis de gelegenheid gaf zich voor te bereiden op hun ontvangst. Ze zijn nog rijker aangekleed dan de avond ervoor. De zijde glanst, de edelstenen glanzen, een grote pluim van kostbare veren, bezaaid met nog kostbaarder schubben, trilt en glinstert op het hoofd van degene die de tulband heeft. De bedienden brengen... de eerste, een...