poëma van de god-mens

-Dood van Aäron (James Tissot) 457.2 Maria Valtorta: 'Toen begon Hij te prediken om een ​​eind te maken aan de twisten. "Toen het volk van God, na de dood van Mirjam te Kadesh, in de woestijn in opstand kwam vanwege gebrek aan water, en tegen Mozes, hun redder en leider uit het land van zonde naar het beloofde land, riep alsof hij hun waanzinnig geworden vernietiger was, en Aäron uitschold als een nutteloze priester, toen ging Mozes met zijn broer het tabernakel binnen en sprak tot de Heer, en vroeg om een ​​wonder om een ​​eind te maken aan het gemurmel. En de Heer, hoewel Hij niet verplicht was aan elk verzoek te voldoen, vooral niet als het gewelddadig was en afkomstig van geesten die hun heilige vertrouwen in de Voorzienigheid van de Vader hadden verloren, sprak tot Mozes en Aäron. Hij had ook alleen tot Mozes kunnen spreken, want Aäron, hoewel Hogepriester, had ooit Gods goedheid verspeeld door een afgod te aanbidden. Maar God wilde hem opnieuw beproeven, en hem een ​​man...

-Meidoornbloesem en -bessen- 433.2 Valtorta: 'De heg, die Maria's tuin aan één kant begrenst, een wirwar van doornen in de winter, een dicht bladerdak in de zomer, na de meidoornbloesems in de lente, of de roodbruine vruchten in de herfst, is nu opgesierd met weelderige jasmijn, en de golvende kelken van een bloem, waarvan ik de naam niet ken, die vanuit de tuin takken over de heg werpt,  waardoor deze dichter en mooier wordt. Een zwartkop zingt in het dichte struikgewas van de heg, en van binnenin de tuin komt het gekoer van duiven. "Ook het hek is hersteld, en bedekt met bloeiende takken!" zegt Jakobus,  die vooruit is gerend om het rustieke hek achter in de tuin te bekijken, het hek dat, na jaren van verval, werd gebruikt om Petrus' kar in en uit te laten voor Johannes en Syntyche . -Zwartkop, meidoorntak- "We zullen het pad afgaan en op de deur kloppen. Mijn moeder zou het betreuren, mocht deze schuilplaats verwoest worden," antwoordt Jezus. "Ha...

398.6 Maria Valtorta: 'Jezus loopt ver vooruit. Maar Hij stopt, de toekomstige koning volgens Juda, en, dorstig, vouwt Zijn handen om water uit een beek te scheppen en te drinken... als een vogel in het bos of als een grazend lam, en dan draait Hij zich om en zegt: "Hier zijn wat wilde vruchten! Laten we er wat plukken om onze honger te stillen..." "Hebt u honger, Meester?" vraagt ​​de Zeloot. "Ja," bekent Jezus nederig. "Wat wil Je! Gisteravond heb Je alles aan die sukkelaar gegeven!" roept Petrus uit. "Maar waarom wilde Je dan niet in Hebron blijven?" vraagt ​​Filippus. "Omdat God Me ergens anders heen roept. Weten jullie niet." De apostelen halen hun schouders op en beginnen onrijpe vruchten te plukken van wilde planten die verspreid over de bergkammen groeien. Het lijken wel wilde appels. En de Koning der koningen eet ze, samen met zijn metgezellen, die een afkeurende grimas trekken vanwege de zure smaak van de wilde, ...

-kinderen in Yattah nu- 396.4 Maria Valtorta: 'De jonge moeder begroet Hem: "Kom binnen, Meester, want mijn huis is het Uwe!" en ze glimlacht. Jezus antwoordt: "Moge de Heer u belonen!" en strekt dan Zijn rechterarm uit —Zijn linkerarm is over zijn borst gevouwen, en houdt een hoek van Zijn mantel vast— om de kleine te strelen. Ik zie de mooie hand van mijn Jezus het voorhoofd van het kleintje aanraken, dat speels zijn hoofdje tegen de nek van zijn moeder drukt, en lachend zijn hoofdje begraaft. Vanuit dat nestje kijkt hij naar Jezus, en lacht, lacht, Hem uitnodigend om de streling te herhalen. Bij de put, onder een appelboom vol rijpe appels, staat een stenen bankje.  Jezus gaat daar zitten, terwijl de vrouw het huis binnengaat en met een kruik naar buiten komt. Jezus zegt haar dat ze Hem de baby moet geven, en zet hem op Zijn schoot,  terwijl de vrouw water schept en terugkomt met een beker water, en een beker melk, die ze aan Jezus geeft. Ze kiest een paar ...

CCCXC HET GELOOF VAN ABRAHAM VAN ENGEDI -GELIJKENIS VAN HET PALMZAAD- 390.1 Maria Valtorta: 'Jezus gaat, tegen zonsondergang —een vurige zonsondergang die de witte huizen van Engedi rood kleurt en de Dode Zee facetten van zwart parelmoer geeft— op weg naar het centrale plein. Bij Hem is de jongeman die Hem onderdak bood, en die Hem door de kronkelende straatjes van de stad leidt, die werkelijk oosters zijn qua architectuur. -woestijnsteden Saoedi-Arabië & Oman- Om zich te beschermen tegen de zon... —die hier, zo open op de zware zee van de Zoutzee, wel heel sterk moet zijn, waarvan ik de indruk heb, dat er in de zomermaanden vurige winden opstijgen, geïsoleerd als ze zijn, midden in de kale woestijn, waarop de zon genadeloos moet branden en de grond verschroeien— ...hebben de inwoners van Engaddi smalle straatjes gebouwd, die nog smaller lijken door de goten en dakranden van de huizen, die ver uitsteken,   zodat je, als je omhoog kijkt, enkel een strook hemel ziet, van een fe...

-David spaart Saul- 389.2 Maria Valtorta: '"Dat is Engedi! Bezongen door de dichters van ons vaderland. Zie hoe mooi de streek is, gevoed door genadevolle wateren, te midden van zoveel verlatenheid! Laten we afdalen en de tuinen in duiken, want alles hier is een tuin, weide, bos en wijngaard. Dit is het oude Hazezon Tamar ! Waarvan de naam verwijst naar de prachtige palmbomen, waaronder het nog mooier was om hutten te bouwen en het land te bewerken,  elkaar lief te hebben, kinderen en kuddes groot te brengen, onder het zingende geritsel van de palmbladeren. Dit is de glimlachende oase! Overlevend te midden van de landen van Eden, gestraft door God, Omgeven, als een parel in een zetting, door paden alleen begaanbaar voor geiten en reeën, zoals er in Koningen staat. Waarin paden zich openen voor de vervolgden,  voor de vermoeiden en de verlaten, gastvrije grotten! Denk aan David, onze koning,  en aan zijn goedheid jegens zijn vijand Saul. Dit is  Hazezon Tamar , oftewe...

388.3 Maria Valtorta: 'De heuvels kleuren inderdaad minder onheilspellend groen, hoewel ze weinig schaduw bieden en bedekt zijn met kort gras.  Toch zijn ze geurig en bezaaid met bloemen als een kleurrijk tapijt.  Bijen smullen ervan en vliegen dan naar de grotten die verspreid liggen langs de berghellingen.  Daar, onder hangende gordijnen van klimop en kamperfoelie,  leggen ze hun honing in natuurlijke bijenkorven. Simon Zeloot gaat naar een grot  en komt eruit met honingraten vol gouden honing.  En gaat naar een andere, en nog een, totdat hij genoeg heeft voor iedereen.  Hij biedt de zoete, draderige honing aan de Meester en zijn vrienden aan, die er graag van eten. "Was er maar brood! Wat is dit lekker!" zegt Thomas. "O! Zelfs zonder brood is het lekker!  Beter dan de korenaren van de Filistijnen.  En... laten we hopen dat er geen Farizeeër komt, die ons vertelt dat we ze niet mogen eten!" zegt Jakobus van Zebedeüs. Ze gaan zo etend ver...

387.3 M. Valtorta: '"Hebt u geen dorst meer, Heer? Ik zou u naar de put brengen, en met u spreken..." Jezus voelt aan dat de man iets wil bekennen en staat op en zegt: "Laten we gaan." "Ik ga ook mee!" roept Petrus uit. "Nee. Ik ben zo terug... En je moet respect hebben voor wie berouw heeft." Hij gaat met de man naar achter een huis, waarachter weer het platteland ligt. "Daar is de put... drink en luister dan naar mij." - Beit Hogla olijfgaard - "Nee, man! Werp eerst uw zorgen op Mij, en daarna... zal Ik drinken. En misschien zal Ik dan een bron hebben die nog zoeter is dan het water uit de aarde om Mijn dorst te lessen." "Welke, Meester?" "Uw berouw... Laten we onder die bomen gaan staan. De vrouwen kijken hier naar ons. Kom!" En Hij legt zijn hand op zijn schouder en duwt hem mee een olijfgaard in. "Hoe weet U dat ik schuldig ben, en dat het me spijt?" "O!... Maar spreek.  En wees niet...

-Martha en Maria in tuin van Bethanië ( Henryk Siemiradzki )- 377.3 M. Valtorta: 'Jezus keert terug naar buiten in de koele, schaduwrijke tuin. Hij draagt ​​alleen zijn donkerblauwe gewaad. Zijn mantel, zorgvuldig opgevouwen door Maria, blijft op een kist in de kamer liggen. Maria gaat mee naar buiten. Ze lopen over goed onderhouden paden, tussen bloemperken, naar de vijver die eruitziet als een spiegel die in het groen is gevallen. Het kristalheldere water wordt nauwelijks her en der onderbroken door het zilverachtige gespetter van een paar vissen en de fijne nevel van een dunne, hoge, centrale straal. Er staan ​​zitjes bij de grote vijver die eruitziet als een meertje, waaruit kleine irrigatiekanaltjes vertakken.  Ik denk dat een ervan de vijver van water voorziet,  terwijl de andere, kleinere, afwateringskanalen voor de irrigatie zijn. Jezus gaat zitten op een zitje, vlakbij de rand van de vijver. Maria zit aan zijn voeten, op het groene, goed onderhouden gras. -Jezus met S...

-Genezing van doofstomme ( Domenico Maggiotto )- 341.6 M. Valtorta: '…En spoedig keert Melchias terug met de jonge doofstomme, en ​​met zijn familie en minstens de helft van het dorp... De moeder van de ongelukkige aanbidt Jezus en smeekt Hem. "Ja, moge gebeuren zoals U wenst!" En ze neemt de doofstomme bij de hand, en leidt hem een ​​klein stukje weg uit de menigte die zich verzamelt, en die de apostelen, uit medelijden met Zijn gewonde hand, proberen terug te dringen. Jezus komt dichter bij de doofstomme, plaatst Zijn wijsvingers in diens oren en Zijn tong op zijn halfopen lippen, en slaat dan Zijn ogen op naar de donker wordende hemel, blaast op het gezicht van de doofstomme, en roept luid: "Word geopend!" en laat hem los. De jongeman kijkt hem even aan, terwijl de menigte fluistert. De verandering in het gezicht van de doofstomme is verrassend:  eerst apathisch en verdrietig, dan verrast en glimlachend. Hij legt zijn handen aan zijn oren, drukt ze samen en t...

317.3 Maria Valtorta: 'Dan beginnen er langzaam, zonder snikken, tranen uit Zijn ogen te stromen en langs Zijn wangen te glijden, verdwalend in Zijn haar richting Zijn oren, en ongetwijfeld landend tussen de droge bladeren... Hij huilt zo, lange tijd, zonder te spreken of te bewegen... Dan gaat Hij rechtop zitten en... met Zijn hoofd tussen Zijn opgetrokken knieën, en Zijn ineengeklemde handen eromheen, roept Hij met heel Zijn ziel naar Zijn verre Moeder: "Moeder! Moeder! Mijn Moeder! Mijn eeuwige zoetheid! O! Moeder! O! Moeder, wat zou Ik graag willen dat je dicht bij Me was! Waarom heb Ik jou niet altijd bij Me, de enige troost van God?" Alleen de holle grot antwoordt op Zijn woorden, met een onvolmaakt echoënd gemurmel, op Zijn snikken, en lijkt zelf ook te huilen en te snikken, met zijn hoekpunten, zijn rotsblokken, en de paar, nog kleine, stalactieten, die in een hoek hangen, misschien wel de hoek die het meest onderhevig is aan de werking van het ondergrondse water...

296.7 Maria Valtorta: '"Wel, wie is er dan in Aëra?" "Judas, je neef, met Jakobus, en Judas van Keriot, met de anderen. Het schijnt dat Judas veel goeds heeft gedaan. Iedereen prijst hem..." "Heeft hij jou vragen gesteld?" "O, zo veel! Ik heb niets geantwoord, ik zei dat ik niets wist. Wat weet ik in feite, behalve dat ik de vrouwen tot aan Gadara heb begeleid? Weet Je... ik heb hem niets verteld over Johannes van Endor. Hij denkt dat hij bij U is. Je moet het de anderen vertellen." "Nee. Zij weten net als jij niet waar Johannes is. Het is niet nodig om meer te zeggen. Maar die ezels!... drie dagen lang!... Wat een kostenpost! En de armen?" "De armen... Judas is rijk en zal voor ze zorgen. Die ezels kosten me geen cent! De mensen van Aëra zouden me wel duizend ezels gratis voor Jou hebben gegeven! Ik moest mijn stem verheffen om te voorkomen dat ze met een leger ezels op Je afkwamen. Timon heeft gelijk: iedereen hier gelooft in...

CCXCV REDEVOERING EN WONDEREN IN ARBELA -AL GEËVANGELISEERD DOOR FILIPPUS VAN JACOB- 295.1 Valtorta: 'Al bij de eerste persoon tot wie ze zich wenden, wanneer ze naar Filippus van Jakob vragen, zien ze hoeveel werk de jonge discipel heeft verricht. De vrouw aan wie ze het vragen, een gerimpeld oud vrouwtje dat moeite heeft om een kruik water te dragen, kijkt met haar kleine, ingevallen ogen naar het knappe gezicht van Johannes —die haar de vraag met een glimlach heeft gesteld, voorafgegaan door een "Vrede zij met u", zo lieflijk, dat het oudje in de ban is— zegt: "Bent U de Messias?" "Nee. Maar Zijn apostel. Hij is het, die daar aankomt." De oude vrouw zet haar kruik op de grond en loopt in de aangegeven richting, en knielt dan voor Jezus neer. Johannes, die samen met Simon voor de kruik is blijven staan, die bijna was omgevallen en waarvan de helft van de vloeistof gemorst is, glimlacht en zegt tegen zijn metgezel: "We moeten deze kruik meenemen ...

259.3 Maria Valtorta: '"En wat zullen we dan moeten doen? Altijd en alleen Jou verkondigen?" "Dat is de hoofdzaak. Verder moeten jullie, in Mijn naam, vergeving schenken en zegenen, opnieuw tot Genade toelaten, de Sacramenten toedienen die Ik zal instellen..." "Wat zijn dat voor dingen?" "Dat zijn bovennatuurlijke en geestelijke middelen, die altijd vergezeld gaan met materiële middelen, om mensen ervan te overtuigen dat de priester werkelijk iets doet. Je ziet dat, als de mens iets niet ziet, hij het niet gelooft. Hij heeft altijd iets nodig dat hem zegt dat er iets is. Daarom, wanneer Ik wonderen verricht, leg Ik handen op, of was Ik met speeksel, of geef Ik een stukje gedoopt brood... Ik zou ook met Mijn gedachten alleen al een wonder kunnen verrichten. Maar geloof jij dat mensen dan zouden zeggen: 'God heeft het wonder verricht'? Ze zouden zeggen: 'Hij is genezen omdat het uur van genezing daar was.' En ze zouden de verdienste...

-Jezus met Johannes (14e eeuw)- 257.3 Maria Valtorta: '"Laten we nu bramen en bosbessen plukken voor onze magen en ons verfrissen bij een bron die Ik beneden hoorde. Laat je mantel in de grot achter. Niemand zal hem nemen." En samen met zijn neef waagt hij de sprong, plukt wild fruit van de struiken in het kreupelhout, en dan, een paar meter lager, aan de overkant van waar ze vandaan kwamen,  vullen ze hun veldflessen, het enige wat ze bij zich hadden,  bij een kabbelende bron die onder een wirwar van wortels ontspringt, en wassen zich om af te koelen van de hitte, die ondanks de hoogte nog steeds sterk is. Dan klimmen ze terug naar hun plateau, en terwijl de lucht op de top rood kleurt, getroffen door de zon die in het westen bijna ondergaat, eten ze wat ze verzameld hebben, en drinken nog wat, glimlachend naar elkaar, als twee blije kinderen, of als twee engelen. -idem- Nog een paar woorden: een herinnering aan hen die op de vlakte zijn achtergebleven, een uitroep van b...

-eeuwenoude gurukul (hindoeïsme)- 250.4 Maria Valtorta: 'Jezus, een witte gestalte te midden van de steeds donkerder wordende schaduwen, staat op van de tafel, en komt naar het midden van de kleine groep discipelen, terwijl de vrouwen zich terugtrekken. Isaak en een ander steken kleine vuren aan op het zand, om voor licht te zorgen en om de zwermen muggen, die misschien uit nabijgelegen moerassen komen, te verdrijven. "Vrede zij met u allen. De barmhartigheid van God verenigt ons al vóór de afgesproken tijd, en schenkt wederzijdse vreugde aan onze harten. Ik heb ze allemaal onderzocht, die moreel goede harten van jullie, zoals je aanwezigheid hier aantoont, wachtend op Mij, gevormd in Mij,  maar nog geestelijk onvolmaakt, zoals sommige van jullie reacties aantonen, die getuigen dat de oude mens van Israël nog steeds in je voortleeft, met al zijn concepten en vooroordelen, en dat nog niet daaruit is voortgekomen, zoals een vlinder uit zijn larve, de nieuwe mens, de mens van de ...