poëma van de god-mens

-Dood van Aäron (James Tissot) 457.2 Maria Valtorta: 'Toen begon Hij te prediken om een ​​eind te maken aan de twisten. "Toen het volk van God, na de dood van Mirjam te Kadesh, in de woestijn in opstand kwam vanwege gebrek aan water, en tegen Mozes, hun redder en leider uit het land van zonde naar het beloofde land, riep alsof hij hun waanzinnig geworden vernietiger was, en Aäron uitschold als een nutteloze priester, toen ging Mozes met zijn broer het tabernakel binnen en sprak tot de Heer, en vroeg om een ​​wonder om een ​​eind te maken aan het gemurmel. En de Heer, hoewel Hij niet verplicht was aan elk verzoek te voldoen, vooral niet als het gewelddadig was en afkomstig van geesten die hun heilige vertrouwen in de Voorzienigheid van de Vader hadden verloren, sprak tot Mozes en Aäron. Hij had ook alleen tot Mozes kunnen spreken, want Aäron, hoewel Hogepriester, had ooit Gods goedheid verspeeld door een afgod te aanbidden. Maar God wilde hem opnieuw beproeven, en hem een ​​man...

-Opstanding van de doden (Victor Mottez)- 650.6 Maria Valtorta: 'En dank U wel dat U mij de gelegenheid hebt gegeven,  weliswaar door een schepsel, allerheiligst, maar toch menselijk,  om te zien wat het lot van de heiligen is, wat er zal gebeuren na het Laatste Oordeel, en de opstanding van het vlees, en hun hereniging, hun versmelting met de geest, en hun hemelvaart in het uur van de dood. Ik hoefde het niet te zien om het te geloven.  Want ik heb altijd vast geloofd in elk woord van de Meester. Maar velen zullen eraan twijfelen dat het vlees, na eeuwen en millennia tot stof te zijn vergaan, kan terugkeren tot een levend lichaam. Tegen hen zal ik kunnen zeggen, zwerend op de hoogste dingen, dat niet alleen Christus levend is teruggekeerd, door zijn eigen goddelijke kracht, maar dat ook zijn Moeder, drie dagen na haar dood – als zo'n dood al dood genoemd kan worden – tot leven is gekomen en, haar vlees herenigd met haar ziel, haar eeuwige woonplaats in de hemel heeft ing...

-Vigilie Maria Hemelvaart (Kerk van alle Naties, 14 aug. 2026)- 649.20 Maria Valtorta: 'Terwijl hij dit werk doet, spreekt hij tegen de liggende vrouw alsof Maria hem kan horen. Hij zegt: "Jij bent altijd een lelietje van de vallei geweest, een zoete roos,  een stralende olijf, een vruchtbare wijnstok, een heilige aar. [cf. Hooglied 2:1-2; Sirach 24:14-17; Psalm 104:13-15] Je hebt ons jouw geur gegeven, de levensolie, de wijn der sterken,  en het brood dat de geest bewaart van de dood, voor hen die er waardig van eten. Deze bloemen passen je goed, zoals jij eenvoudig en puur bent, zoals jij versierd bent met doornen, en zoals jij vredig bent. Laten we nu deze lamp dichterbij brengen. Zo, naast jouw bed, dat hij over je waakt en mij gezelschap houdt terwijl ik over je waak, in afwachting van ten minste één van de wonderen die ik verwacht en waarvoor ik bid. Ten eerste  dat, volgens zijn wens, Petrus en de anderen, die ik een bericht zal sturen via de dienaar van Nicodemus,...

-Hippos (ruïnes)- 453.7 Maria Valtorta: '"Ik vertrek, o mannen, o vrouwen, o rijken, o armen van Hippos. Ik vertrek om de Wil van God te gehoorzamen. Maar Ik wil jullie minder aangedaan achterlaten dan toen Ik hier aankwam. Het is jullie belofte die Mijn getroffen zijn zal verlichten. Terwille van het goed van jullie, rijken, terwille van het goed van deze stad voor jullie, wees, beloof, in de toekomst, barmhartig te zijn jegens de geringsten onder jullie. Alles is hier prachtig! Maar, zoals een donkere stormwolk zelfs de mooiste stad angst inboezemt, zo doemt hier, als een schaduw die de schoonheid doet verdwijnen, je hardheid van harten op. Verwijder die en je zult gezegend zijn. Denk eraan: God beloofde [ Gen.18:32 ]  om Sodom niet te vernietigen als er tien rechtvaardigen in woonden. Jullie kennen de toekomst niet. Ik wel. En voorwaar, Ik zeg je: die is zwangerder van straf dan een zomerse hagelwolk. Red je stad met jullie rechtvaardigheid, met jullie barmhartigheid. Zulle...

452.10 Jezus zegt: "De ander vervolgde bedroefd...  O! De weg was in het laatste stuk werkelijk verschrikkelijk!  De reiziger kon niet meer. Hij leek wel dronken van vermoeidheid, van de zon! Bij het negende monument stopte hij, hijgend, leunend tegen de gebeeldhouwde steen en las mechanisch de erin gegraveerde woorden.  Vlakbij was een pad met schaduw, met water, met bloemen... 'Bijna bijna... Maar nee! Nee.  Er staat geschreven, en mijn vader heeft het geschreven: Liefde, Gehoorzaamheid, Overwinning.  Ik moet geloven. In zijn liefde, in zijn waarheid, en ik moet gehoorzamen om mijn liefde te tonen... We gaan... Moge de liefde mij steunen...' En dan  het tiende monument... De uitgeputte reiziger, verbrand door de zon, liep gebogen alsof hij onder een juk gebukt ging...  Het was het liefdevolle en heilige juk van trouw, die liefde is, gehoorzaamheid, standvastigheid, hoop, rechtvaardigheid, voorzichtigheid, alles...  In plaats van erop te leunen,...

-Kruisiging (Ugolino di Nerio)- -Val van Adam en Eva (Spanje, ca.950)- 452.6 Maria Valtorta: [...] "Vrees uw God niet met een onterechte vrees. Hij is een Vader, en een vader reikt altijd zijn wankelende kinderen de hand, biedt hulp om hen op te beuren, troost hen met zachte middelen, zodat hun moedeloosheid niet ontaardt in wanhoop, maar uitgroeit tot nederigheid, een verlangen om het goed te maken en geliefd terug te keren naar de Vader. Ziedaar. Het berouw van de zondaar, de bereidheid om het goed te maken, beide voortkomend uit een ware liefde voor de Heer, reinigen de vlek van schuld, en maken iemand waardig voor goddelijke vergeving. En wanneer Hij die tot u spreekt Zijn missie op aarde heeft volbracht,  zullen de absolutie van liefde, berouw en goede wil op de meest krachtige wijze worden aangevuld door de absolutie die Christus voor jullie heeft verkregen ten koste van Zijn offer. Zuiverder van ziel dan pasgeboren kinderen, veel zuiverder, want voor wie in Mij gelooft, ...

450.10 Maria Valtorta: 'Jezus wendt zich tot de menigte, die met ingehouden adem naar het gesprek luistert, en zegt: "Voorwaar, voorwaar, ik zeg jullie: deze man heeft een geloof dat bergen kan verzetten. Voorwaar, voorwaar, ik zeg jullie: ware liefde, geloof en hoop worden eerder in verdriet dan in vreugde beproefd,  terwijl een overdaad aan vreugde soms een ondergang kan betekenen voor een nog vormloze geest. Het is makkelijk te geloven en goed te zijn, wanneer het leven niets anders is dan een kalm, zo niet vreugdevol, verloop van soortgelijke dagen. Maar hij die wie te volharden in geloof, hoop en liefde,  zelfs wanneer ziekte, ellende, dood en tegenspoed hem alleen, verlaten en door iedereen gemeden laten, en die niets anders doet dan zeggen:  "Laat gebeuren wat de Allerhoogste het beste voor mij acht"... voorwaar, die verdient niet alleen Gods hulp,  maar, Ik zeg het jullie, zijn plaats is gereed in het Koninkrijk der Hemelen,  en hij zal geen uitstel kenn...

450.9 Maria Valtorta: '"Maar is hij het, die daar aankomt? Daar, tussen die struiken..." "Hij is het zeker. Maar wat een scherp zicht, Heer! Wij horen geritsel, maar zien niets..." Ook het geritsel houdt op.  Alles is stil en vol verwachting... Jezus staat goed in het licht, alleen, een beetje voorop, omdat Hij is opgeschoven naar de rots waar wat proviand is neergelegd. De anderen, in het schemerige licht van enkele bomen, verdwijnen en gaan op in de stammen en struiken van het kreupelhout. Zelfs de kinderen zwijgen, ofwel omdat ze slaperig zijn in de armen van hun moeders, ofwel omdat ze bang zijn van de stilte, van de graven,  van de bizarre schaduwen die de maan werpt, van de bomen en de rotsen. Maar de melaatse moet Hem zien, vanuit zijn schuilplaats, en goed zien. De hoge en plechtige gestalte van de Heer zien, helemaal wit in het maanlicht, prachtig. De vermoeide blik van de melaatse ontmoet ongetwijfeld de stralende blik van Jezus. Welke taal zal er kome...

450.5 Maria Valtorta: 'Enkele vrouwen horen dat ,  en terwijl Jezus, Zich met moeite voortbewegend, de brancard bereikt waarop de zieke vrouw ligt die door haar kinderen wordt gedragen, en haar geneest, lopen zij nieuwsgierig naar Maria toe. Maar één is niet louter nieuwsgierig. Eén werpt zich voor haar voeten neer en zegt: "Omwille van uw moederschap, heb medelijden met mij!" en dat is die onvruchtbare . Maria buigt zich voorover en zegt tegen haar: "Wat wil je, zuster?" "Moeder worden... Een kind!... Slechts ééntje!... Ik word gehaat omdat ik onvruchtbaar ben. Ik geloof dat uw Zoon alles kan, maar ik heb zo'n groot geloof in Hem dat ik denk dat, omdat Hij uit u geboren is, Hij u heilig en machtig heeft gemaakt zoals Hij. Dus smeek ik u... bij uw moederlijke zaligheid, smeek ik u: maak mij vruchtbaar. Raak mij aan met uw hand en ik zal gelukkig zijn..." "Uw geloof is groot, mevrouw. Maar geloof moet worden gegeven aan wie er recht op heeft: a...

-zieken in Lourdes- 450.3 Valtorta: "Wie zal mij naar de Rabbi leiden? Heb medelijden met een blinde! Waar is Hij? Zeg het me! Ik heb Hem gezocht in Jeruzalem, in Nazareth, in Kafarnaüm. Hij was altijd al vertrokken voordat ik aankwam... Waar is Hij? O, heb medelijden met mij!" klaagt een man van ongeveer veertig, terwijl hij met een stok rondtast. Hij wordt beledigd door mensen die hem een ​​klap op zijn benen of schouders geven, maar niemand heeft medelijden en iedereen botst tegen hem aan zonder hem een ​​hand te bieden om hem te leiden. De arme blinde man blijft staan,  bang en moedeloos... "De Rabbi! De Rabbi! Ach-ach-de-il-leee!" (Ik probeer de schelle kreet van de vrouwen die het zingen onder woorden te brengen.  Maar het is een kreet, geen woord! Het klinkt meer als het gekrijs van bepaalde vogels dan als menselijke spraak.) "Hij zal onze kinderen zegenen!" "Zijn woord zal de vrucht in mijn schoot doen beven. Verheug je, mijn kind! De Heiland ...

448.4 Maria Valtorta: 'De Romeinse schepen hebben hen bereikt. "Ze hebben uitstekende schepen en perfecte zeilen... en zeelui bovendien! Ze varen zo snel als ijsvogels! Ze benutten elke windvlaag, elke stroming..." "'t Zijn bijna allemaal slaven uit Kreta of de Nijldelta, die roeiers!" legt Johanna uit. "Die lui uit de Delta zijn zeer bekwaam, en die van Kreta ook. Maar de Italianen zijn ook erg goed... Zij passeerden Scylla en Charybdis... en dat zegt genoeg over hoe uitstekend ze zijn!" bevestigt de vreemdeling, genaamd Benjamin. "Waar gaan we heen, Heer? Naar Magdala, of... Kijk! De mensen uit Magdala komen naar ons toe!..." In feite haasten alle kleine bootjes zich om de kust en de kleine haven te verlaten,  volgeladen, zo angstaanjagend overvol met mensen,  dat hun zijkanten bijna aan het wateroppervlak hangen, en ze bewegen zich moeizaam naar de boten van Kafarnaüm. "Nee. Laten we hier stoppen, voor de stad. Ik zal vanuit de bo...

441.10 Maria Valtorta: ' "Waar geloof in Mij is, is de Voorzienigheid aanwezig. Maar zowel in geestelijke als in materiële zaken, moeten we voortdurend voorzichtig handelen. Wat heeft het bos in brand gestoken? Waarschijnlijk een vonk die uit jullie vuur ontsnapte, of een takje dat een van de kinderen in het vuur wilde gooien om zichzelf te vermaken door ermee te zwaaien en het, met de zorgeloosheid van de jeugd, het dal in te gooien. Het is inderdaad prachtig om een ​​vuurpijl door de donker wordende lucht te zien schieten. Maar zie wat onvoorzichtigheid kan aanrichten! Het kan ernstige schade veroorzaken! Een vonk, of een takje dat op de droge heide valt, is genoeg om een ​​vallei in brand te steken, en als de Eeuwige Mij niet had gezonden, zou het hele bos één vuurkorf zijn geworden, die jullie bezittingen en jullie leven in een vurige greep zou hebben verteerd. Zo is het ook met geestelijke zaken. Je moet voortdurend waakzaam zijn, opdat een vurige pijl, een vonk, geen va...

420.8 M. Valtorta: 'Maar daar waar Jezus hem spaarde, sparen de rijke burgers, die nu dichterbij zijn gekomen, hem niet. Onder hen bevinden zich de onuitsprekelijke Farizeeën.  "Wat een geluk!  Goed dat je deze man, de Meester der demonen, hebt ontmoet!" "Ik, bezeten door demonen?..." De man is doodsbang. De oude vrouw snauwt: "Vervloekten! Zonder genade en respect!  Adders, hebzuchtig en wreed! En u ook, nutteloze dienaar van de synagoge.  Is de Heilige de Meester van de demonen??" "En wie denk je dat er macht over hen heeft,  tenzij hun koning en vader?" -Genezing van bezetene (Gustave Doré)- "O! Heiligschennis! Godslasteraars! Wees s..." "Zwijg, mevrouw. Wees blij met uw zoon. Vloek niet.  Ik voel geen pijn noch affront. Ga in vrede, allemaal.  Mijn zegen voor de goeden.  Laten we gaan, vrienden." "Mag ik U volgen?" Het is de genezen man die spreekt. "Nee. Blijf hier. Wees mijn getuige, en een vreugde voo...

- Verhalen over Joodse 'dibboek' - 420.2 Maria Valtorta: '"Maar heb je hem niet aan de priesters laten zien?" vraagt ​​Judas aan Alfeüs. "Jawel. Als een lading handelswaar, hebben ze hem helemaal naar Jeruzalem gebracht...  Een reis! Een reis!... Ik zeg je, ik was erbij, ik hoef niet meer naar de hel af te dalen om te weten wat daar gebeurt en wat er gezegd wordt.  Maar het was nutteloos..." "Zoals voorheen?" "Erger nog!" "En toch... de priester!..." roept Bartholomeüs uit. "Maar wat wil je!... Het zou nodig zijn voor..." "Wat? Ga verder..." Stilte. "Spreek dan. Wees niet bang. Ik zal je niet beschuldigen." "Kijk... ik zei... maar ik wil niet zondigen... ik zei... dat... ja...  de priester zou kunnen slagen als... als..." "Als hij een heilige was, bedoel je, en je durft het niet te zeggen.  Ik zeg je: oordeel niet. Maar wat je zegt is waar.  Het is pijnlijk waar!..." zegt Pet...

-Zacheüs (James Tissot)- 417.8 Maria Valtorta: '"In Zacheüs was het kleine handjevol goede zuurdesem uitgegroeid tot een grote massa.  Slechts een kruimeltje was in zijn hart achtergebleven: ze hadden hem Mijn Bergrede verteld.  Slecht verteld zelfs, verminkt op vele punten, zoals zo vaak het geval is met overgeleverde preken. Zacheüs, een tollenaar en een zondaar. Maar niet uit kwade wil.  Hij was als iemand die, met de sluier van staar op zijn pupillen, de dingen slecht ziet.  Maar die weet dat het oog, bevrijd van die sluier, zijn vermogen om helder te zien terugkrijgt.  En zo'n zieke wenst dat die sluier zou worden weggenomen. Zo was het ook met Zacheüs.  Hij was noch overtuigd, noch gelukkig.  Niet overtuigd door de farizeïsche praktijken, die de ware Wet toen hadden vervangen.  En niet gelukkig met zijn levenswijze. Hij zocht instinctief naar het licht. Het ware Licht.  Hij zag er een glimp van in dat fragment van de Bergrede, en bew...

411.6 Maria Valtorta: '"Vrede zij met u, moeder! Hier zijn onze korenaren! Mijn metgezellen komen later met de hunne!" "God zegene U, zoon. Hoe hebt U er zoveel gevonden? Het klopt dat ik niet veel kan zien. Maar dit zijn echt twee schoven, grote... grote..." De oude vrouw raakt ze aan, haar trillende hand streelt ze,  ze wil ze optillen... maar kan het niet. "We zullen u helpen! Waar is uw huis?" "Dat huis!" Ze wijst naar een klein huisje achter de velden. "U bent alleen, hè?" "Ja. Hoe weet U dat? En U, wie bent U?" "Ik ben iemand die een moeder heeft." "Is dat Uw broer?" "Hij is Mijn vriend." De vriend maakt, vanachter Jezus' rug, grote gebaren naar de oude vrouw. Maar de oude vrouw, met troebele ogen, ziet ze niet. Ze is temidden van al het andere te zeer gefocust op Jezus. Haar oude moederhart wordt geraakt. "U zweet, zoon. Kom hier onder deze boom zitten. Ga zitten. Kijk eens hoe...

408.7 Maria Valtorta: '"Maar waar is de Christus?  Wij wachten op Zijn genezing.  De discipelen hebben ons niet genezen,  maar ze zeiden tegen ons: 'Hij kan het.' Wij zouden graag genezen worden, zodat we kunnen werken!" zeggen enkelen van de zieke of invalide mannen. "En geloven jullie dat de Christus dat kan?" vraagt ​​Jezus,  terwijl hij Jozef gebaart om niet te zeggen dat Hij de Christus is. "Wij geloven dat. Hij is de Zoon van God. Hij kan alles!" "Ja. Hij kan alles... en Hij wil alles!" roept Jezus,  terwijl Hij imposant Zijn rechterarm uitstrekt en laat zakken alsof Hij een eed aflegt. En Hij eindigt met een krachtige uitroep: "En het zij zo, tot glorie van God!" En Hij loopt terug naar het huis. Maar de genezenen, een stuk of twintig, schreeuwen,  stormen op Hem af en omsluiten Hem in een wirwar van handen,  uitgestrekt om Hem aan te raken, te zegenen, Zzijn handen en kleren te zoeken,  te kussen en te strelen. Ze is...

408.6 Maria Valtorta: 'Jezus spreekt nu: "Hier hebben jullie al geleerd dat geloof de graankorrel kan vermenigvuldigen, wanneer dit verlangen voortkomt uit een verlangen naar Liefde. Maar... beperk jullie geloof niet tot materiële behoeften. God schiep de eerste graankorrel en sindsdien brengt ​​Hij graan voort voor het brood van de mensen. Maar God schiep ook het Paradijs, en dat wacht op zijn bewoners. Het is geschapen voor hen die leven volgens de Wet en die trouw blijven, ondanks de pijnlijke beproevingen van het leven. Heb geloof, en met de hulp van de Heer zullen jullie in staat zijn heilig te blijven,  net zoals Jozef in staat was om dubbel graan te verdelen om jullie tweemaal zo gelukkig te maken en zijn dienaren in het geloof te sterken. Voorwaar, voorwaar, Ik zeg jullie:  als de mens geloof had in de Heer, en wel om een ​​goede reden,  dan zouden zelfs de bergen, met hun rotsige ingewanden, niet kunnen blijven staan,  en op bevel van hen die geloof hebben...

408.4 Maria Valtorta: 'De oude Abraham, die met de voornaamste lijfeigenen heeft gepraat, komt met hen bij zijn heer, die vraagt: "Wel? Hebben jullie het gezien? Er was genoeg voor iedereen! En zelfs nog wat over!" "Maar meester! Dat is hier een mysterie! Onze velden hebben onmogelijk zoveel schoven kunnen opleveren als u hebt uitgedeeld. Ik ben hier geboren en ben achtenzeventig jaar oud. Ik ben al zesenzestig jaar graanhandelaar. En ik weet het. Mijn zoon had gelijk. Zonder mysterie, konden wij niet zoveel geven!..." "Maar het is werkelijkheid dat we het hebben gegeven, Abraham! Jij stond aan mijn zijde. De schoven werden door de dienaren gegeven. Er is geen sprake van hekserij. Het is geen onwerkelijkheid. De schoven kunnen nog altijd geteld worden. Ze zijn er nog steeds, hoewel ze over velen werden verdeeld." "Ja, meester. Maar...  Het is onmogelijk dat de velden zo'n rijke oogst hebben opgeleverd!" "En geloof, mijn kinderen? En ...

408.3 Valtorta: 'En Jozef, die deze ongelukkigen voor zich ziet, begint de rijen te bekijken, en roept hen één voor één naar voren, en vraagt hoeveel mensen er in het gezin zijn, hoe lang ze al weduwe zijn, of hoe lang ze al ziek zijn, etc... en hij noteert het. En voor ieder geval, geeft hij de boerenknechten de opdracht: "Geef er tien. Geef er dertig." "Geef er zestig," zegt hij, nadat hij geluisterd heeft naar een halfblinde oude man, die voor hem komt staan met zeventien kleinkinderen, allemaal jonger dan twaalf, kinderen van twee van zijn zonen, van wie er één vorig jaar tijdens de oogst is overleden, de ander in het kraambed..., de oude man zeggende: "Haar echtgenoot troostte zichzelf en ging een jaar later naar een andere bruiloft, waarbij hij zijn vijf kinderen naar mij terugstuurde, met de woorden dat hij erover na zou denken. Maar nooit een cent gezien!... Nu is mijn vrouw ook overleden, en ik ben alleen... met deze..." "Geef er zestig a...