poëma van de god-mens

-Adoratie door de herders (Jacob Jordaens)- 405.5 Maria Valtorta: 'Ondertussen zijn de uren verstreken. Het huis komt weer tot leven. De stemmen van vrouwen, kinderen en mannen zijn te horen. En een moeder roept: "Michaël! Michaël! Waar ben je?" En ze kijkt angstig naar buiten, naar de ondiepe put,  met een vreselijke gedachte in haar hart. "Wees niet bang, mevrouw. Uw zoon is bij Mij." "O! Ik was bang... Hij houdt zo veel van water..." "Hij is inderdaad gekomen naar het Levende Water dat uit de hemel neerdaalt om de mensen leven te geven." "Hij heeft U gestoord... Hij is zo zachtjes weggegleden, dat ik het niet hoorde..." verontschuldigt de vrouw zich. "O nee! Hij heeft Mij niet gestoord. Hij heeft me getroost! Kinderen doen Jezus nooit pijn." De mannen en de andere vrouwen komen dichterbij. Het hoofd van het gezin zegt: "Kom binnen en verkwik Uzelf. En vergeef ons, dat we U niet tot heer van ons huis hebben benoemd,...

163.6 Maria Valtorta: '"Ik ga. Maar Ik heb een verzoek aan Eli. Hier is je geldbeurs. In een schuilplaats van Simon van Jona zijn arme mensen die van overal gekomen zijn. Kom met Mij mee om hun de liefdesgave te geven! Vrede zij jullie allen!" "Maar blijf nog!" smeken de Farizeeën. "Ik kan niet. Er zijn zieken naar lichaam en naar hart die wachten op troost. Morgen ga Ik ver weg. Ik wil dat iedereen mij zonder teleurstelling ziet vertrekken." "Meester, ik... ben oud en moe. Gaat U, in mijn naam.  U hebt Judas van Simon bij U, en hem kennen wij goed... Doe het, doe het zelf. God zij met U." Jezus gaat met Judas naar buiten, die, zodra hij het plein betreedt, zegt: "Oude adder! Wat bedoelde hij daarmee?" "Maar denk daar niet aan! Of liever, denk dat hij jou heeft willen prijzen." "Onmogelijk, Meester! Die monden prijzen nooit degenen die goed doen. Nooit oprecht, bedoel ik. En wat betreft dat zelf gaan!... Dat komt omda...

HFST. 4 ANNA MAAKT MET 'n LIEDJE BEKEND DAT ZE MOEDER IS: IN HAAR SCHOOT BEVINDT ZICH DE ONBEVLEKTE ZIEL van MARIA 4.1 Maria Valtorta: 'Ik zie opnieuw het huis van Joachim en Anna. Vanbinnen is er niets veranderd, als je tenminste de vele bloeiende takken weglaat, her en der in amforen geplaatst, vast de vrucht van het snoeiwerk aan de bomen in de tuin, die allemaal vol bloesem staan: een wolk die varieert van sneeuwwit tot het rood van sommige koralen. Anna's werk is ook anders. Op een weefgetouw dat kleiner is dan het vorige , weeft ze prachtige linnen doeken en ze zingt, terwijl ze met de beweging van haar voet het ritme van het lied volgt. Ze zingt en ze lacht... Naar wie? Naar zichzelf, naar iets dat ze in haar binnenste ziet. Het lied, langzaam, en toch vrolijk - dat ik apart heb geschreven om het te volgen, omdat zij het verschillende keren herhaalt alsof ze ervan geniet, en het steeds luider en zelfverzekerder zingt, als iemand die een ritme in haar hart heeft ...