poëma van de god-mens

357.12 Maria Valtorta: '"Die man is streng! Als hij in Rome was, zou hij zien dat de modder daar nog veel stinkender is!" zegt een Romein. Ook sommigen uit Gadara mopperen: "Het is moeilijk om een ​​man te zijn, als je zo kuis moet zijn!..." En sommigen, luider: "Als dat de positie van de man ten opzichte van de vrouw is, dan is het beter om ongehuwd te blijven!" En de apostelen herhalen deze redenering wanneer ze, na Gadara te hebben verlaten, weer naar het platteland vertrekken. Judas zegt het spottend. Jakobus van Zebedeüs zegt het met respect, en overpeinzing; En Jezus antwoordt zowel de ene als de andere. "Niet iedereen begrijpt dit, en ook niet iedereen begrijpt het goed. Sommigen geven zelfs de voorkeur aan het celibaat om vrij te kunnen zijn om hun ondeugden te bevredigen. Anderen doen het om te voorkomen dat ze zouden zondigen door slechte echtgenoten te zijn. Maar slechts enkelen, aan wie het is gegund, begrijpen de schoonheid van de vri...

-Jezus met Johannes (14e eeuw)- 257.3 Maria Valtorta: '"Laten we nu bramen en bosbessen plukken voor onze magen en ons verfrissen bij een bron die Ik beneden hoorde. Laat je mantel in de grot achter. Niemand zal hem nemen." En samen met zijn neef waagt hij de sprong, plukt wild fruit van de struiken in het kreupelhout, en dan, een paar meter lager, aan de overkant van waar ze vandaan kwamen,  vullen ze hun veldflessen, het enige wat ze bij zich hadden,  bij een kabbelende bron die onder een wirwar van wortels ontspringt, en wassen zich om af te koelen van de hitte, die ondanks de hoogte nog steeds sterk is. Dan klimmen ze terug naar hun plateau, en terwijl de lucht op de top rood kleurt, getroffen door de zon die in het westen bijna ondergaat, eten ze wat ze verzameld hebben, en drinken nog wat, glimlachend naar elkaar, als twee blije kinderen, of als twee engelen. -idem- Nog een paar woorden: een herinnering aan hen die op de vlakte zijn achtergebleven, een uitroep van b...

168.6 Maria Valtorta: '" Op een dag kwam er een man naar Hebron: dé Man, Uw Zoon. Dat huis was Hem dierbaar . Ik wist het, en nodigde hem uit om binnen te komen. Sjammai was er niet... en vanuit het raam had ik al woorden gehoord en een gelaat gezien dat een schok gaf aan mijn hart. Maar ik zweer U, o Moeder... dat het niet het vlees was dat mij naar Uw Jezus dreef. Het was iets wat Hij mij openbaarde, dat mij naar de drempel duwde, de grappen van de menigte trotserend, om tegen Hem te zeggen: 'Kom binnen!' Het was de ziel waarvan ik me toen bewust werd die te hebben. Hij zei tegen mij: 'Mijn Naam betekent Redder... Ik red al wie de goede wil tot verlossing heeft. Ik red door te leren om rein te zijn, pijn te verkiezen boven oneer, het Goede tot elke prijs. Ik ben Die die de verlorenen zoekt, die Leven geeft. Ik ben Reinheid en Waarheid.' Hij vertelde mij... dat ook ik een ziel had. En dat ik die met mijn manier van leven had gedood. Maar Hij vervloekte me ni...

167.9 M. Valtorta: '"Voor Ik naar jullie kwam, vertelde jullie vriendin Me dat ze verrast was door jullie passie voor bloemen. En ze was bang dat dit Me zou beledigen. Maar Ik stelde haar gerust door te zeggen: 'Ik hou óók van bloemen, en daarom zullen we elkaar echt goed begrijpen!' Maar... Ik wil jullie ertoe brengen van bloemen te houden zoals Ik Valeria ertoe breng van haar kindje te houden, aan wie ze nu, Ik weet het wel zeker, méér zorg zal besteden, nu ze weet dat het een ziel heeft, dat die een deeltje van God is, ingesloten in het vlees dat jij, moeder, voor haar hebt gemaakt; een deeltje dat niet sterft, en dat haar moeder in de hemel zal terugvinden, als ze in de ware God gelooft. Hetzelfde geldt vor jullie!... Kijk naar deze prachtige roos. Het paars dat de keizerlijke mantel siert, is minder prachtig dan dit bloemblaadje, dat niet alleen een lust is voor het oog vanwege zijn kleur, maar ook een lust voor iedere aanraking vanwege zijn zachtheid, en voor de ...

167.4 Maria Valtorta: '"Waren jullie met de bloemen bezig? Ga door, ga door! We kunnen ook praten terwijl je die prachtige werken van de Schepper plukt die bloemen zijn, en terwijl jullie ze schikken met de vaardigheid waar Rome een meester in is, in deze kostbare bekers, om hun leven te verlengen, dat helaas! veel te kort is... Als we deze knop bewonderen, die net het lachje opent van zijn geel-roze bloemblaadjes... hoe zouden we dan geen spijt hebben wanneer hij sterft? Maar o! wat zouden de Joden verbaasd zijn, als ze Me dit hoorden zeggen! Maar het is omdat we ook in het bloem-schepsel iets voelen dat leven heeft. En het zien van het einde ervan doet ons pijn. Maar de plant is wijzer dan wij. Die weet, dat op elke wond van een afgesneden stengel een nieuwe scheut groeit, die de nieuwe roos zal zijn. En hier moet onze geest dan de les begrijpen, en van de licht sensuele liefde voor de bloem een ​​prikkel maken tot hoger denken." "Welk hoger denken, Meester?"...

156.7 Maria Valtorta: '"Petrus, Andreas en Johannes kijken Hem vragend aan. En het stralende gezicht van Jezus vertelt hun dat Hij blij is. Petrus kan het niet laten en vraagt: "Met wie hebt Je zo lang gesproken, mijn Meester? En wat hoorde Je dan dat Je zo vrolijk maakte?" "Met een vrouw aan de vooravond van haar leven. Met die die de dageraad zal zijn van velen die nog komen." "Zijnde?" "De maagden." Andreas mompelt zachtjes in zichzelf: " Zij was het niet..." "Nee. Het is niet die. Maar word niet moe van het bidden, geduldig en goed. Ieder woord van jouw gebed is als een herinnering, een licht in de nacht, en het ondersteunt en begeleidt haar." "Maar op wie wacht mijn broer dan?" "Op een ziel, Petrus. Een grote ellende... die hij in grote rijkdom wil omzetten." "En waar heeft Andreas die gevonden, hij die nooit beweegt, nooit spreekt, nooit initiatief neemt?" "Op Mijn pad. Kom me...

116.3 Maria Valtorta: '"Over de vrouwen gesproken," zegt Petrus,  die, misschien omdat hij naast Jezus zit, zo in de wolken is, dat hij erg vriendelijk is. "Het is nu al enkele dagen, en inderdaad sinds Je de eerste keer in Bethanië sprak na Je terugkeer uit Judea, dat een vrouw, geheel gesluierd, ons altijd volgt. Ik weet niet hoe zij onze plannen te weten komt. Wat ik wel weet is dat zij er bijna altijd is, of achteraan in de laatste rijen mensen die luisteren wanneer Jij spreekt, of achter de mensen die Je volgen als Je op weg gaat, of zelfs achter ons aan, als we Jou gaan aankondigen op het platteland. Ze is er bijna altijd. In Bethanië fluisterde zij mij voor het eerst achter haar sluier toe: 'Die man, die jij zegt dat zal gaan spreken, is dat echt Jezus van Nazareth?'... Ik zei ja tegen haar, en 's avonds zat ze achter de stam van een boom naar Je te luisteren. Daarna verloor ik haar uit het oog. Maar nu, hier in Jeruzalem, heb ik haar al twee of ...

-Simeon (Arent de Gelder)- 32.5 Maria Valtorta: 'Er zijn mensen die nieuwsgierig kijken. Een gebogen, zich uitputtende oude man, leunend op een stok, baant zich hier een weg doorheen, hij moet heel oud zijn, ik zou zeker zeggen ouder dan tachtig. Hij nadert Maria en vraagt ​​haar hem het Kleintje even te geven. Maria stelt hem tevreden door te glimlachen. Simeon, van wie ik altijd heb geloofd dat hij tot de priesterlijke kaste behoorde en dus in plaats daarvan een eenvoudige gelovige is, althans te oordelen naar zijn gewaad, neemt het Kind vast en kust het. -idem (Rembrandt)- Jezus lacht naar hem met de wat onzekere grimas van baby's. Hij lijkt hem nieuwsgierig te observeren, omdat de oude man tegelijk huilt en lacht, en de tranen een heel borduurwerk vormen van glitters, die zich tussen de rimpels verstoppen en in zijn lange, witte baard parelen, waarnaar Jezus Zijn handjes uitstrekt. Het is Jezus, maar Hij is nog een klein kind, en wat voor Hem beweegt, trekt Zijn aandacht en...

-Verschijning in Garabandal (1961-65)- 30.3 Maria Valtorta: 'Maar de herdersjongen luistert al niet meer naar hem. Het lijkt erop dat hij niet eens meer bang is, want hij verlaat de drempel en glijdt achter de schouders van een stevige herder vandaan, achter wie hij zijn toevlucht had gezocht, en loopt de met gras begroeide open plek voor de schuur op. Hij kijkt naar boven en loopt als een slaapwandelaar of als iemand die gehypnotiseerd is door iets dat hem volledig aantrekt. Op een gegeven moment roept hij: "Ooh!" en blijft als versteend staan, zijn armen een beetje open. De anderen kijken elkaar verbaasd aan. "Maar wat is er mis met die gek?" zegt er een. "Morgen stuur ik hem terug naar zijn moeder. Ik wil niet dat zotte mensen op de schapen passen," zegt een ander. En de oude man die zojuist sprak, zegt: "Laten we gaan kijken vooraleer we oordelen. Roep ook de anderen die slapen! En pak de stokken! Dat het geen slecht beest is! Of een paar schu...

XXVII HET CENSUS-EDICT -LERINGEN OVER LIEFDE VOOR DE PARTNER EN VERTROUWEN IN GOD- - ND de Beauraing (1933) - 27.1 Maria Valtorta: 'Ik zie nog steeds het huisje van Nazareth. De kleine kamer waar Maria gewoonlijk verblijft voor haar maaltijden. Nu werkt ze rondom een wit doek. Ze legt het werk neer om een ​​lamp aan te steken, want de avond valt en ze kan niet meer goed zien in het groenige licht, dat binnenkomt door de deur, halfopen op de tuin. Ook sluit ze die deur. Ik zie dat ze een heel zwaar lichaam heeft, nu. Maar nog steeds is ze zo mooi. Haar stap is nog altijd snel, en al haar handelingen gracieus. Geen van die zwaarheden die bij een vrouw worden opgemerkt als ze op het punt staat een kind te baren. Alleen in haar gezicht is ze veranderd. Nu is zij ‘de dame’. Voordien, ten tijde van de Aankondiging, was zij een jong meisje, met een sereen en onwetend gezichtje, het gezicht van een onschuldig kind. Later, in het huis van Elizabeth, ten tijde van de geboorte van de Doper, w...

-H. Familie met St.-Elisabeth en de jonge Johannes de Doper (Sébastien Bourdon)- 25.2 Maria Valtorta: 'Zacharias wordt met eer ontvangen door de tempelwachters en begroet en gecomplimenteerd door de andere priesters. Hij ziet er prachtig uit vandaag, Zacharias, in z'n priestergewaad, en in z'n vreugde, als gelukkige vader. Hij ziet eruit als een patriarch. Ik denk dat Abraham op hem moet hebben geleken toen hij zich verheugde over het aanbieden van Isaak aan de Heer. Ik krijg de ceremonie te zien van de presentatie van de nieuwe Israëliet en de zuivering van de moeder. En ze is zelfs nog pompeuzer dan die van Maria, omdat de priesters groots feest vieren voor de zoon van een priester. Ze komen massaal en maken een groot spektakel rondom het kleine groepje vrouwen en de pasgeborene. -Maria, Elisabeth en de twee kinderen (anoniem)- Er kwamen ook wat mensen nieuwsgierig aanlopen en ik hoor de reacties. Omdat Maria het kind in haar armen heeft terwijl ze naar de afgesproken pl...

- Maria zoals ze verscheen in l'Île-Bouchard (1947) - 20.7 Maria zegt: Ben je zwak, ben je arm, ben je gebrekkig? Roep de Heiligheid van de Heer aan: “Heilig, heilig, heilig!” Roep Hem, die zalige Heilige, over jouw ellende. Hij zal Zijn Heiligheid in jou komen overbrengen. Ben je heilig en rijk aan verdiensten in zijn ogen? Roep op gelijke wijze de Heiligheid van de Heer aan. Hij, die on-eindig is, zal de jouwe steeds groter maken. De engelen, wezens die superieur zijn aan de zwakheden van de mensheid, houden geen moment op met het zingen van hun ‘Sanctus’, en hun bovennatuurlijke schoonheid wordt vergroot bij elke aanroeping van de Heiligheid van onze God. -engel zoals hij verscheen in Fátima (1917)- Ontdoe jezelf nooit van de bescherming van het gebed, waartegen ze bot worden, de wapens van Satan, het kwaad van de wereld, en de begeerten van het vlees, en de trots van de geest! Leg dit wapen nooit neer, waardoor de hemelen opengaan en genaden en zegeningen neerregenen. De aarde...

- Gesluierde Maagd (G. Strazza) - 20.3-5 Maria Valtorta: ´En zelfs nu mijn visioen is opgeschort, blijf ik, zoals gisteren, bij de Moeder, dicht bij mij, zo duidelijk zichtbaar voor mijn innerlijke zicht dat ik het lichtroze van haar wang kan beschrijven, zo weinig mollig, maar zoet zacht, het heldere rood van de kleine mond, en de zoete glans van de blauwe ogen tussen de donkerblonde wimpers. Ik kan je vertellen hoe het haar, tweeledig op de bovenkant van het hoofd, zachtjes naar beneden komt, met drie golvingen aan elke kant tot de kleine roze oren half bedekt zijn, en verdwijnen, met hun bleke en glanzende goud, achter de sluier die haar hoofd bedekt... (aangezien ik haar zie, met haar eigen mantel op het hoofd, gekleed in haar hemelse zijden gewaad en met haar mantel, dun als een sluier en toch ondoorzichtig, in dezelfde stof als de jurk...) Ik kan je vertellen dat de jurk lijkt alsof ze met een band om de nek is gebonden, waarin een koord loopt waarvan de uiteinden aan de voorkant...

- Voile de la Vièrge (Chartres) - 20.2 Maria Valtorta: ´Ze stijgen weer op de ezels en Jozef vergezelt Maria tot bij de Poort (niet degene waardoor ze zijn binnengekomen, een andere) en daar nemen ze afscheid. En Maria gaat alleen verder, met de oude man , die evenveel spreekt als Jozef niet sprak en in duizenden dingen geïnteresseerd is. Maria reageert geduldig. Nu heeft zij, op de voorkant van haar zadel, het koffertje dat de ezel van Jozef tot nu toe altijd droeg, en ze heeft niet langer de grote mantel. Ze heeft niet eens meer haar sjaal, die om de koffer is gevouwen... En ze is helemaal mooi, in haar donkerblauwe jurk! En met de witte sluier, die haar tegen de zon beschermt. Wat is ze mooi! De oude man moet een beetje doof zijn, want om gehoord te worden, moet Maria heel luid spreken. Zij die altijd met zachte stem spreekt. Maar hij is moe, nu. Hij heeft zijn hele repertoire aan vragen en nieuwtjes uitgeput en dommelt in het zadel, zich leiden latend door de ezel, die de weg goed ...

-Krishna en Chaitanya Mahaprabhu- 17.20 Jezus zegt: 'Wees niet zoals de dwaze kinderen op wie Ik je in het Evangelie heb gewezen  [ Mt.11:16-19 ]: die het gezang hoorden en hun oren stopten, die op de fluit hoorden spelen en niet dansten, die hoorden huilen... en liever lachten. -idem- Wees niet eng-denkend en wees geen ontkenners. Accepteer... accepteer zonder truukjes en halsstarrigheid, zonder scherts en ongeloof  ...het Licht! En nu genoeg hierover. 8 maart 1944

17.19 Jezus zegt: 'We moeten niet vergeten dat Genade Licht is, en wie haar bezit, kent wat bruikbaar en goed is om te kennen. De Vol-van-Genade kende alles, want de Wijsheid instrueerde haar, de Wijsheid die Genade is, en zij wist zichzelf op een heilige manier te gedragen. Eva kénde dus dat wat goed voor haar was om te kennen. Niet meer. Want het heeft geen zin om te kennen wat niet goed is. Maar zij had geen geloof in Gods woorden, en was niet trouw in haar belofte van gehoorzaamheid. Zij geloofde Satan. Zij brak de belofte. Zij wilde het niet-goede kennen. Zij hield ervan, zonder spijt. Zij maakte de liefde die Ik had gegeven, zo heilig... tot iets verdorvens, iets vernederends. Vergane engel... rolde zij zich in de modder en het afval, terwijl ze vrolijk tussen de bloemen van het Aardse Paradijs kon rennen en haar nakomelingen om haar heen zien bloeien, net zoals een boom zichzelf bedekt met bloemen zonder zijn bladeren in het moeras te buigen.' 8 maart 1944