poëma van de god-mens

413.5 Maria Valtorta: 'Maar Ik zal niet spreken over de voortreffelijke en de rotte vijgen..." "Waarom, Meester? Bent U bang dat de feiten Uw uitleg tegenspreken?" "O nee! Integendeel..." "Voorziet U dan voor ons kwellingen, smaad, het zwaard, pest, hongersnood?" "Dit en nog veel meer!" "Nog veel meer? En wat dan? Houdt God niet meer van ons?" "Hij houdt zoveel van jullie, dat Hij Zijn belofte heeft vervuld!" "U? Omdat U de belofte bent?” "Dat ben Ik." "Wanneer zult U dan Uw Koninkrijk vestigen?" "De fundamenten ervan liggen er al." "Waar? Waar?" "In de harten van de goeden." "Maar dat is geen koninkrijk! Dat is een leer!" "Mijn Koninkrijk, dat geestelijk is, heeft geesten als onderdanen.  En geesten hebben geen paleizen, huizen, legers of muren nodig.  Maar moeten het Woord van God kennen en in praktijk brengen. Wat gaande is, in de goede mensen....

-Laatste Avondmaal (Plautilla Nelli)- 406.5 Maria Valtorta: 'Judas, huil niet. Waarom huil je? Als er geen spijt in je hart is voor je moeder en Mij, waarom huil je dan zo? Kom hier, leg je hoofd op Mijn schouder en vertel je Vriend over je verdriet. Heb je gefaald? Heb je het gevoel dat je bijna gefaald hebt? O! Wees niet alleen! Overwin Satan met de hulp van hen die van je houden. Ik ben Jezus, Judas. Ik ben de Jezus die ziekten geneest en demonen uitdrijft. Ik ben de Jezus die redt... en die zoveel van je houdt, die bedroefd is je zo zwak te zien. Ik ben de Jezus die jullie leert zeven maal zeventig keer te vergeven. Maar Ik, Ik uit Mijzelf, vergeef jullie niet zeven maal zeventig, maar zevenhonderd maal, zevenduizend maal zeven... En er is geen schuld, Judas, er is geen schuld, Judas, er is geen schuld, Judas,  die Ik niet vergeef, die Ik niet vergeef, die Ik niet vergeef, als de schuldige, vol berouw, tot Mij zegt: 'Jezus, ik heb gezondigd.' Minder nog, als hij alleen ...

-Emmaüs/Nicopolis (ruïnes)- 405.7-9 M. Valtorta: 'Ik nodig jullie uit om Judas Makkabeüs te gedenken, toen hij over deze vlakte uitkeek naar het formidabele kamp van Gorgias,  met vijfduizend infanteristen en duizend ruiters, getraind voor de strijd,  goed beschermd door harnassen, wapens en oorlogstorens. [...] Maar jullie, jullie die in Mij geloven, wacht een andere strijd.  Meer dan één strijd. Strijd tegen de twijfel. Strijd tegen de woorden die tot jullie gesproken zullen worden.  Strijd tegen vervolging. Ik sta op het punt opgeheven te worden op de plek om dewelke Ik uit de hemel gekomen ben. Die plek zal jullie angst inboezemen; zij zal jullie een tegenspraak lijken van Mijn woorden. Nee... Bekijk de gebeurtenis met een geestelijke blik. En jullie zullen zien dat wat er zal gebeuren de bevestiging zal zijn van wie Ik werkelijk ben.  Niet de arme koning van een armzalig koninkrijk.  Maar de Koning die door de profeten is voorzegd,  aan de voet va...

-Adoratie door de herders (Jacob Jordaens)- 405.5 Maria Valtorta: 'Ondertussen zijn de uren verstreken. Het huis komt weer tot leven. De stemmen van vrouwen, kinderen en mannen zijn te horen. En een moeder roept: "Michaël! Michaël! Waar ben je?" En ze kijkt angstig naar buiten, naar de ondiepe put,  met een vreselijke gedachte in haar hart. "Wees niet bang, mevrouw. Uw zoon is bij Mij." "O! Ik was bang... Hij houdt zo veel van water..." "Hij is inderdaad gekomen naar het Levende Water dat uit de hemel neerdaalt om de mensen leven te geven." "Hij heeft U gestoord... Hij is zo zachtjes weggegleden, dat ik het niet hoorde..." verontschuldigt de vrouw zich. "O nee! Hij heeft Mij niet gestoord. Hij heeft me getroost! Kinderen doen Jezus nooit pijn." De mannen en de andere vrouwen komen dichterbij. Het hoofd van het gezin zegt: "Kom binnen en verkwik Uzelf. En vergeef ons, dat we U niet tot heer van ons huis hebben benoemd,...

404.5 M. Valtorta: 'Ze gaan op weg naar Emmaüs, dat al vlakbij ligt, een oogverblindend witte heuvel tussen het goudgele, rijpe graan en het groen van de weelderige boomgaarden. "Meester! Meester! Stop! Je discipelen!" roepen stemmen in de verte,  en een handvol mannen, die een paar boeren achterlaten, die in de schaduw van een appelboomgaard even rusten,  rennen over een zonnig pad naar Jezus toe. Het zijn Matthias en Johannes,  voormalige herders en later discipelen van de Doper,  en met hen zijn Nicolaas, Abel, de voormalige melaatse,  Samuel, Ermasteüs en anderen. "Vrede zij met jullie. Zijn jullie hier?" "Ja, Meester. Wij hebben langs alle oevers van de zee gereisd.  Nu gaan we richting Jeruzalem. Verderop zijn Stefanus en anderen.  En nog verderop Hermas en anderen.  En dan nog Isaak, de kleine leraar van ons allen, nog verderop.  Hij was er tenminste. Net zoals Timoneüs, aan de overkant van de Jordaan.  Maar nu zullen ze allemaal ...

-Berouw (Nikolaos Gyzis)- 402.7 Maria Valtorta: '"Ik heb jullie dit verteld, opdat jullie het zouden weten. Opdat iedereen het zou weten. En opdat de goddelozen zich mogen bekeren, zolang ze nog kunnen, naar het voorbeeld van Achab, en opdat de goeden niet verontrust zouden worden in de duisternis. O kinderen van Battir, vaarwel. Moge de God van Israël altijd met jullie zijn, en moge de Verlossing haar dauw neerzenden op een rein veld, zodat daarin alle zaden mogen ontkiemen die in jullie harten gezaaid zijn door de Meester die jullie tot de dood toe liefhad." Jezus zegent hen, en kijkt hen langzaam na terwijl ze weggaan. De zon gaat onder. Alleen een rode gloed, die langzaam vervaagt tot paars, blijft over als herinnering aan de zon.  De sabbatsrust is voorbij. -Verloren Zoon (Rembrandt)- Jezus kan vertrekken. Hij kust de kleinen, groet de discipelen en groet Chusas. En bij de drempel van de poort keert Hij zich om en zegt luid, zodat allen het kunnen horen: "Ik zal...

400.6 Maria Valtorta: "Zeg haar dat ze niet bang hoeft te zijn. Ik ben de Koning der koningen, Degene die hen schept en hen oordeelt, maar Ik zal geen andere troon hebben dan die van het Lam, eerst geofferd en vervolgens triomferend in de hemel. Laat haar dit onmiddellijk weten!" "Ja, Meester. Ik ga persoonlijk. Voor ze Jeruzalem verlaten, want Claudia is zo verontwaardigd dat ze niet langer in de Antonia wil blijven... om de vijanden van Rome niet te zien, zegt ze." "Wie heeft jou dat verteld?" "Plautina en Lydia. Zij kwamen... en Chusas was erbij... en daarna... stelde hij mij voor het dilemma: of Jij bent de geestelijke Messias, of ik verlaat Jou voorgoed." Jezus glimlacht vermoeid, maar Zijn gezicht is verbleekt van verdriet door Johanna's verhaal, en Hij zegt: "Komt Chusas niet hierheen?" "Morgen is het zaterdag, en dan zal hij er zijn." "En dan zal Ik hem geruststellen. Wees niet bang. Niemand hoeft bang te zijn...

-Johanna en Chusas (zoals gezien door MV)- 400.4 M. Valtorta: 'Johanna glijdt het gras op, en, half op haar hielen zittend, lager dan Jezus, die hoger op Zijn zetel zit, sober en stijf in Zijn houding, afstandelijk als man,  afstandelijker dan wanneer ze gescheiden zouden zijn door meters en meters en obstakels en obstakels,  maar dichtbij als God en Vriend door de vriendelijkheid van Zijn blik en Zijn glimlach. En ze kijkt naar Hem, Johanna kijkt naar Hem, in de zachte schemering van de meiavond. Eindelijk spreekt ze: "Mijn Heer... voordat ik spreek... moet ik Jou vragen stellen... Je gedachten leren kennen... begrijpen of ik mij altijd heb vergist in het begrijpen van Jouw woorden... ik ben een vrouw, een domme vrouw... misschien heb ik gedroomd... en weet ik pas nu de dingen echt... de dingen zoals Jij ze hebt gezegd, zoals Jij ze hebt voorbereid, zoals Jij ze voor Jouw Koninkrijk wenst...  Misschien heeft Chusas gelijk ... en heb ik ongelijk..." "Heeft Chusas jou...

399.3 Maria Valtorta: 'Jezus begint onmiddellijk te spreken. "Inwoners van Bethzur, luister!  Vorig jaar heb Ik jullie verteld wat er gedaan moet worden om het Koninkrijk van God te verkrijgen. Nu bevestig Ik het jullie, zodat jullie niet verliezen wat jullie verkregen hebben. Dit is de laatste keer dat de Meester zo tot jullie spreekt, tot een bijeenkomst waar niemand ontbreekt. Daarna zal Ik je eventueel opnieuw ontmoeten, bij toeval,  elk apart, of in kleine groepjes, op de wegen van ons aardse vaderland. Later, nog later, zal Ik jullie kunnen zien in Mijn Koninkrijk. Maar het zal nooit meer zijn zoals nu. In de toekomst zullen er vele dingen worden gezegd, over Mij, tegen Mij, over jullie en tegen jullie. Ze zullen jullie willen terroriseren. Ik zeg jullie, samen met Jesaja [ 43:1 ] :  wees niet bang,  want Ik heb jullie verlost, en je bij naam geroepen. Alleen zij die Mij willen verlaten, zullen reden hebben om bang te zijn. Niet zij die, omdat ze trouw zijn, ...

398.6 Maria Valtorta: 'Jezus loopt ver vooruit. Maar Hij stopt, de toekomstige koning volgens Juda, en, dorstig, vouwt Zijn handen om water uit een beek te scheppen en te drinken... als een vogel in het bos of als een grazend lam, en dan draait Hij zich om en zegt: "Hier zijn wat wilde vruchten! Laten we er wat plukken om onze honger te stillen..." "Hebt u honger, Meester?" vraagt ​​de Zeloot. "Ja," bekent Jezus nederig. "Wat wil Je! Gisteravond heb Je alles aan die sukkelaar gegeven!" roept Petrus uit. "Maar waarom wilde Je dan niet in Hebron blijven?" vraagt ​​Filippus. "Omdat God Me ergens anders heen roept. Weten jullie niet." De apostelen halen hun schouders op en beginnen onrijpe vruchten te plukken van wilde planten die verspreid over de bergkammen groeien. Het lijken wel wilde appels. En de Koning der koningen eet ze, samen met zijn metgezellen, die een afkeurende grimas trekken vanwege de zure smaak van de wilde, ...

-buigen voor Nebukadnezar (Babylon)- 398.5 Maria Valtorta: 'Achteraan, in een groepje, staan ​​de apostelen te praten. Ze praten in een snel tempo. "Wat een toespraken! Je gaat er van sidderen!" zegt Bartholomeüs. "Maar wat zijn ze droevig! Je gaat er van huilen!" zucht Andreas. "Ach! Het is zijn afscheid. Ik had gelijk! Hij gaat rechtstreeks naar de troon," roept Judas Iskariot uit. "Troon? Hm! Mij lijkt het dat Hij het over vervolgingen heeft in plaats van eerbewijzen!" merkt Petrus op. "Nee, dat kan niet! De tijd van vervolgingen is voorbij! Aah! Ik ben blij!!" roept Iskariot. "Goed voor jou! Ik wou dat we nog in de dagen waren, dat we nog onbekend waren, twee jaar geleden... of bij het heldere water... Ik sidder voor de dagen die komen!..."  zegt Johannes. -jaarlijks eerbetoon van overwonnenen in Persepolis- "Omdat jij een hertenhart hebt... Maar ik! Ik zie de toekomst al... Optochten!... Zangers!... Neergebogen m...

398.3 Maria Valtorta: '"Schudden jullie je hoofd? Geloven jullie het niet? Jullie Liefde staat jullie geloof in de weg... Liefde is iets groots! Grote kracht... en groot gevaar! Ja, gevaar. De impact van de werkelijkheid in het uur van de duisternis zal bovenmenselijk gewelddadig zijn in de harten die door de liefde,  die nog niet volmaakt geordend is, verblind worden. Jullie kunnen niet geloven dat Ik, de Koning, de Machtige, kan worden overgeleverd aan een nul. Jullie zullen het niet kunnen geloven, vooral dan, en de twijfel zal opkomen: 'Was Hij het wel echt? En als Hij het was, hoe kon Hij dan verslagen worden?' Versterk jullie harten voor dat uur! Weet dat als de vijanden van de Heilige 'in een oogwenk' de poorten hebben opengebroken en alles hebben verwoest, en de Heilige van God in brand hebben gestoken, als zij het Tabernakel van de Allerheiligste Naam hebben afgebroken, en verwoest, en in hun hart zeggen: 'Laten wij alle feesten van God op aarde do...

-spuwincidenten in Jeruzalem- 392.5 Maria Valtorta: 'De straat is smal, tussen hoge huizen. Maar de stad, ontworpen voor verdediging, heeft haar hart aan de oostkant, waar alles honderden meters lager ligt, en waar het smalle lint van een pad, kronkelend met een werkelijk indrukwekkende steilheid, oprijst vanuit de vlakte, vanaf de kust, naar de top. Jezus gaat precies daarheen, waar een kleine opstelling voor de oorlogsmachines is, en begint er te spreken, en herhaalt nogmaals zijn uitnodiging tot het Koninkrijk der Hemelen, waarvan Hij een schematische schets geeft. En net staat Hij op het punt dit te illustreren wanneer, door de kleine menigte heen brekend, die eerder nieuwsgierig dan gelovig is, enkele notabelen naar voren komen, die door elkaar heen praten. Zodra ze voor Jezus staan, roepen ze, verward - omdat ze allemaal tegelijk praten - en zijn het er alleen over eens dat ze Jezus moeten wegjagen: "Ga weg! Wij alleen zijn hier om de kinderen van Israël te onderwijzen!...

390.6 M. Valtorta: '"Ik herinner me een avond van vele jaren geleden. Ik was toen gelukkig, maar ook toen, in vreugde, een gelovige. Want zo is het nu eenmaal! Zolang de mens gelukkig is, kan hij God snel vergeten. Ik geloofde in God, ook in die tijd van vreugde, toen mijn vrouw jong en gezond was, en ik Elisa opvoedde, als jong meisje zo mooi als een palmboom al verloofd, en Eliseo , die haar evenaarde in schoonheid en overtrof in kracht, zoals het een man betaamt... Ik was met de jongen naar de bronnen bij de wijngaarden gegaan, die de bruidsschat van Colomba vormen, en had vrouw en dochter achtergelaten bij de weefgetouwen, waar de bruidsjurk werd geweven... Maar misschien verveel ik je? Een arme man droomt van vroegere vreugden, hij herinnert ze zich... maar anderen geven er niet om..." "Spreek, spreek!" "Ik ging met de jongen mee... De bronnen... Als je van de westelijke weg kwam, weet je waar ze zijn... De bronnen lagen aan de rand van de gezegende ...

390.2 Valtorta: 'Kijk, daar is de eerste boer die terugkeert van zijn werk op een kleine grijze ezel! Om zich te beschermen tegen de vliegen, heeft de man zijn ezel bedekt met een deken van jasmijntakken, en zo loopt hij dan, dravend, met zijn oren en belletjes schuddend te midden van het wuivende, geurige gordijn van takken. De man kijkt en zwaait. De jongen zegt: "Kom naar het grote plein! Je zult de Rabbi horen die bij me is!" En daar is een kudde schapen die de straat binnen komt, vanaf een klein plein, waarachter een landelijk landschap te zien is. Ze schuren tegen elkaar aan, zetten hun pootjes waar de ander ze neerzet, allen met gebogen hoofden, alsof hun hoofden te zwaar zijn voor hun dunne nekken, vergeleken met hun dikke lichamen, dravend met hun vreemde tred en hun dikke lichamen die eruitzien als bundels die op vier stokken rusten... Jezus, Johannes en Petrus doen de man die bij hen is na en leunen tegen de warme muur van een huis om de kudde door te laten. E...

- Herodes Antipas (Giovanni Gasparro) - 376.6 M. Valtorta: 'Een dienaar komt binnen en zegt: " Manaën is gekomen. Hij wil de Meester spreken." "Ga maar. Hij wil vast en zeker belangrijke zaken met u bespreken." De vrouwen trekken zich discreet terug en de discipelen volgen hen. Maar Jezus roept Isaak, de priester Johannes, Stefanus en Hermas, en Matthias en Jozef van de herderdiscipelen terug. "Het is ook goed dat ook jullie weten dat je discipelen bent," legt Hij uit. Manaën komt binnen en buigt. "Vrede zij met je!" groet Jezus. "Vrede zij met U, Meester. De zon gaat onder. De eerste stap na de sabbat voor U, mijn Heer." "Heb jij een goede Pasen gehad?" "Goede Pasen!! Er kan niets goeds zijn waar Herodes en Herodias zijn! Ik hoop dat ik voor de laatste keer lam met hen heb gegeten. Zelfs met gevaar voor eigen leven, ik blijf niet langer bij hen!" "Ik denk dat je een fout maakt. Je kunt de Meester dienen do...

-huidige viering in Bovenkamer te Jeruzalem- 375.4 Maria Valtorta: 'Na de maaltijden, de laatste beker gedronken, de laatste psalm gezongen, stromen allen die in de verschillende vertrekken waren naar het atrium. Maar ze passen er niet allemaal in, vanwege de tafel, die nogal wat ruimte inneemt. "Laten we naar de rode kamer gaan, Meester. We zullen de tafel tegen de muur schuiven, en ons allemaal om U heen verzamelen," stelt Lazarus voor,  en hij gebaart de dienaren ervoor te zorgen. Nu lijkt Jezus, zittend in het midden, tussen de twee kostbare zuilen, onder de glinsterende kroonluchter, hoog op een voetstuk gemaakt van twee kleine stoelen die voor het diner gebruikt werden, op een koning die troont te midden van zijn hovelingen. Zijn linnen gewaad, aangetrokken voor de maaltijd, glanst alsof het van kostbare draden is gemaakt, en lijkt nog witter, vergeleken met het doffe rood van de muren en het glanzende rood van de zuilen. En zijn gelaat is werkelijk goddelijk en v...

- Andromeda , mocht het helderder zijn- 370.22 Valtorta: 'Een rumoer en voetstappen onderbreken Jezus. Een luidruchtige groep Israëlieten stormt de trap op. De meest vooraanstaande Romeinse vrouwen - Plautina, Claudia, Valeria en Lydia - trekken zich terug in de schaduw en laten hun sluiers zakken. De onruststokers stormen het terras op, schijnbaar op zoek naar iets, maar niemand weet naar wat precies. Chusas, beledigd, gaat voor hen staan en vraagt: "Wat willen jullie?" "Niets dat jou aangaat. Wij zoeken Jezus van Nazareth, niet jou." "Hier ben Ik. Zien jullie Mij niet?" vraagt ​​Jezus, waarna Hij een kind op de grond zet en majestueus opstaat. "Wat doet U hier?" "Jullie zien het. Ik doe wat Ik leer, en leer wat gedaan moet worden: liefde voor de armsten. Wat is er aan jullie verteld?" "Er zijn kreten van opstand gehoord. En aangezien er opstandigheid is, waar U bent, zijn we gekomen om toe te zien." "Waar Ik ben, is...

-Getty Villa- 370.4 Maria Valtorta: 'Ondertussen heeft Johanna het druk, maar knielt ze neer, in afwachting van de Meester. Hij draait zich om en ziet haar. "Vrede zij met jou, Johanna! Je hebt mij perfect gehoorzaamd!" "Jou gehoorzamen is mijn vreugde! Maar ik was niet de enige die Jou 'het hof' verschafte zoals Jij dat wilde. Chusas heeft mij op alle mogelijke manieren geholpen, en Martha en Maria ook. En Elise samen met hen. Sommigen stuurden hun dienaren eropuit, om te halen wat nodig was, en om mijn dienaren te helpen om de gasten te verzamelen, anderen hielpen de dienstmeisjes en de badmeesteressen om de 'geliefden', zoals Jij hen noemt, te reinigen. Nu zal ik, met Jouw toestemming, allen wat te eten geven, zodat ze niet uitgeput raken van het wachten op de tafels." "Ga je gang, ga je gang! Waar zijn de vrouwelijke discipelen?" "Op het bovenste terras, waar ik de tafels heb klaargezet. Heb ik dat goed bedacht?" "Ja,...