poëma van de god-mens

CCCXXXIV THOMAS EN JUDAS ISKARIOT  SLUITEN ZICH OOK WEER AAN BIJ DE APOSTOLISCHE GROEP 334.5 Maria Valtorta: '"O jee! Wat moet Simon van Jona nu doen? Hij rent vooruit en schreeuwt als een zaagbek op een stormdag?" vraagt ​​Jakobus van Zebedeüs, wijzend naar Petrus, die Jezus alleen heeft gelaten en wegrent, woorden roepend die door de wind niet te horen zijn. Ze versnellen hun pas, en zien dat Petrus een smal pad heeft genomen dat vanuit het nu nabij gelegen Sepphoris   [vlakbij Nazareth] komt (aldus de discipelen, die zich afvragen of hij op bevel van Jezus en via die kortere weg naar Sepphoris gaat...). Maar als ze goed kijken, zien ze dat de enige twee reizigers die vanuit de stad naar de hoofdweg komen, Thomas en Judas zijn. "Kijk toch! Hier? Net hier? O! Wat doen die hier? Vanuit Nazareth hadden ze toch zeker naar Kana en dan naar Tiberias moeten gaan..." vragen velen zich af. "Misschien zochten ze discipelen. Dat was hun missie..." zegt de Zel...

324.4 Maria Valtorta: '"Aan jou, Andreas!" "Dat is geloof... Ik ben een arme visser op het Meer van Galilea, en in de stille nachten van het vissen, onder het licht van de sterren, voerde ik stille gesprekken met mezelf. Ik zei: 'Wanneer zal Hij komen? Zal ik dan nog leven? Volgens de profetie ontbreken er nog vele jaren.' Voor een mens met een beperkte levensduur, zijn zelfs een paar decennia al eeuwen... Ik vroeg mezelf af: 'Hoe zal hij komen? Waar? Uit wie?' En mijn menselijke onnozelheid deed me dromen van koninklijke pracht, van koninklijke residenties en processies en kletters en macht en niet te verdragen majesteit... En ik zei: 'Wie zal deze grote Koning kunnen aanschouwen?' Ik vond Hem, in Zijn verschijning, angstaanjagender, dan Jehovah zelf op de Sinaï . Ik zei tegen mezelf: 'De Joden zagen de berg daar oplichten, maar werden niet tot as verbrand, omdat de Eeuwige boven de wolken was. Maar hier... zal Hij ons met sterfelijke o...

-Heilige vrouwen (Tissot)- 150.2 Maria Valtorta: 'Ze komen het huis binnen en Simon, die de bundels weer op hun plaats heeft gelegd, trekt zich discreet terug. "Zoon, nu we alleen zijn, vertel me de waarheid. Alles. Waarom hebben ze Jou eruit gegooid?" Maria spreekt, terwijl ze haar handen op de schouders van haar Jezus houdt en in Zijn magere gezicht staart. Jezus heeft een lieve en vermoeide glimlach: "Omdat Ik de mens naar eerlijkheid wilde leiden, naar rechtvaardigheid en ware religie." "Maar wie beschuldigt Jou? De mensen?" "Nee, moeder. De Farizeeën en de schriftgeleerden, op enkele rechtvaardigen onder hen na." "Maar wat heb Je gedaan om hun beschuldigingen uit te lokken?" "Ik heb de waarheid verteld. Weet je niet dat dit de grootste vergissing is onder mensen?" "En wat konden ze inbrengen, om hun beschuldigingen te rechtvaardigen?" "Leugens. Degene die je kent, en nog veel meer." "Vertel he...

137.2 Maria Valtorta: '"Wil je dan niet weten wat er met haar is gebeurd? Maakt het je niets uit dat jij niet degene bent die haar naar Mij toe zal leiden? Vraag je je niet af hoe dat dan zal gebeuren?" Jezus glimlacht vriendelijk, terwijl er een fel licht in Zijn blauwe pupillen schijnt terwijl Hij zich over de apostel buigt die naast Hem loopt. Eén van die glimlachen en blikken die één van Jezus' geheimen zijn om harten te veroveren. Andreas kijkt Hem aan met zijn lieve bruine ogen en zegt: "Het is voor mij voldoende om te weten dát ze tot Jou toe komt. En dan, wat ik moet doen, of iemand anders? Hoe het zal gebeuren? Dat weet Jij en dat hoef ik niet te weten. Ik heb Jouw geruststelling voor alles en ben tevreden." Jezus legt Zijn arm om zijn schouders, en trekt hem in een liefdevolle omhelzing naar zich toe, wat de goede Andreas in extase brengt. En Hij spreekt terwijl Hij hem zo vasthoudt: "Dat is de gave van de ware apostel. Weet je, Mijn vriend, j...

-Noli Me tangere (A. Ivanov)- 123.7 Maria Valtorta: '"Kort gezegd: wat willen jullie?" vraagt ​​Jakobus van Alfeüs droogjes. "En wie ben jij?" "Ik ben Jakobus, de zoon van Alfeüs, en Alfeüs, de zoon van Jakob, en Jakob, de zoon van Mathan, en Mathan, de zoon van Eleazar. En als u wilt, zal ik u mijn hele afstamming geven, terug tot koning David, van wie ik afstam! En ik ben de neef van de Messias. Ik verzoek u daarom om met mij te praten, die van koninklijke afkomst ben en van de stam van Juda, als het uw hoogmoed afkeer inboezemt om praten met een eerlijke Israëliet, die God beter kent dan Gamaliël en Kajafas. Vooruit. Spreek!" "Uw Meester, en familielid, wordt gevolgd door prostituees! Die gesluierde is er één van. Ik zag haar gezien toen ze goud verkocht, en ik herkende haar: zij is de minnares die is weggevlucht uit het huis van Sjammai . Een schande voor hem." "Van wie? Van de rabbijn Sjammai ? Dan moet ze wel een oud karkas zijn! ...

109.9 Maria Valtorta: 'Nu ziet men het huis van de Farizeeër. Breed, laag, maar goed gebouwd, midden in een nu kale boomgaard. Een landhuis, maar dan luxueus en comfortabel. Petrus en Simon gaan voorop om Jezus aan te kondigen. Doras komt naar buiten. Een oude man, met het harde profiel van een oude roofvogel. Spottende ogen, een slangenmond die kronkelt in een valse glimlach tussen zijn baard die meer wit dan zwart is. "Heil met U, Jezus!" begroet hij Hem familiair, en met duidelijke neerbuigendheid. Jezus zegt niet: "Vrede". Hij antwoordt: "Moge uw groet naar u terugkeren." "Kom binnen! Het huis heet U welkom. U was punctueel als een koning." "Als een eerlijk man," kaatst Jezus terug. Doras lacht als om een grapje. Jezus draait zich om, en zegt tegen de ongenode discipelen: "Kom binnen... Zij zijn mijn vrienden." "Laat ze binnenkomen... maar... is dat niet de tollenaar, de zoon van Alfeüs?" "Dat is Matteüs...

LI MARIA ZENDT JUDDAS THADDEUS -OM JEZUS UIT TE NODIGEN VOOR DE BRUILOFT IN KANA- -Judas Thaddeus, zoon van Jozefs broer- 51.1 Maria Valtorta: 'Ik zie Petrus' keuken. Daarin zijn, naast Jezus, Petrus en zijn vrouw, en Jacobus en Johannes. Het lijkt erop dat ze net klaar zijn met eten en met elkaar in gesprek zijn. Jezus is geïnteresseerd in het vissen. Andreas komt binnen en zegt: "Meester, hier is de man bij wie U logeert, met iemand die zichzelf Uw neef noemt." Jezus staat op en gaat naar de deur en zegt: "Kom naar voor." En wanneer hij, in het licht van de olielamp en de vlam van de haard, Judas Thaddeus ziet binnenkomen, roept hij uit: " Jij, Judas ?!" "Ik, Jezus." (El Greco) -naar MV (L.Ferri)- Ze kussen elkaar. Judas Thaddeus is een knappe man, vol mannelijke schoonheid. Lang, hoewel niet zo groot als Jezus, goed geproportioneerd in zijn robuustheid, donker, zoals Sint-Jozef was als jongeman, van een niet-aardse olijfkleurige tint e...

XLIX ONTMOETING MET PETRUS EN ANDREAS NA TOESPRAAK SYNAGOGE -JOHANNES VAN ZEBEDEÜS OOK GROOT IN NEDERIGHEID- -Johannes Evangelist (Rubens)- 49.1 Maria Valtorta: 'Jezus komt naar voren langs een kleine weg, een pad tussen twee velden. Hij is alleen. Johannes komt op Hem af via een heel ander pad tussen de velden en bereikt Hem uiteindelijk, via een gat in de heg. Johannes, zowel in het visioen van gisteren als vandaag, is vrij jong: een rooskleurig en baardloos gezicht van iemand die net man is geworden, en blond is bovendien. -zoals gezien door M.V. (L. Ferri)- Dus geen teken van een snor of baard, maar alleen de roze kleur van zijn gladde wangen en rode lippen, en het lachende licht van zijn mooie glimlach en zuivere blik, niet zozeer vanwege de donker-turquoise kleur (van de ogen), als wel door de helderheid van de maagdelijke ziel die er doorheen schijnt. Zijn blond-bruine haar, lang en zacht, zwaait terwijl hij loopt, bijna net zo snel als rennen. -Lamentatie van Johannes en M...

-Ecce Agnus Dei (Christopher Elias Heiss)- 45.4 Maria Valtorta: 'Jezus en Johannes staren elkaar even aan. Jezus met Zijn heel lieve blauwe blik. Johannes met zijn strenge, zeer blauwe ogen, vol flitsen. Van dichtbij gezien zijn de twee de anti-these van elkaar. Beiden lang - dat is de enige overeenkomst - zijn ze heel verschillend voor al het overige. Jezus blond, en met lang, gekamd haar, met een ivoorwit gezicht, met blauwe ogen, met een eenvoudig, maar majestueus kleed. -buste Johannes de Doper (Michele Fabris)- Johannes behaard,  met zwart haren  die soepel op de schouders vallen, glad en ongelijk van lengte, zwart in zijn dunne baard, die bijna zijn hele gezicht bedekt, wat niet verhindert, met die sluier, om toe te laten de wangen op te merken die uitgehold zijn door het vasten, zwart in zijn koortsige ogen, donker in de huid gebruind door de zon en het slechte weer en vanwege het dikke haar dat de huid bedekt, halfnaakt in zijn kameelharen gewaad, in de taille vastgeh...

38.3 Maria Valtorta: 'Onder de planten speelt Jezus met twee kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd. Ze zijn gekruld, maar niet blond. Eén is inderdaad echt bruin: een klein zwart lamskopje, dat de huid van het ronde gezichtje nog witter doet lijken, waarin twee prachtige, mooie blauwe, naar paars neigende ogen open zijn.  De tweede is minder gekruld en donkerbruin van kleur, heeft bruine ogen en een bruinere huidskleur, maar met een roze tint op de wangen. Jezus, met zijn kleine blonde hoofdje tussen de twee donkerder hoofden, lijkt al vol glans. Ze spelen goed samen met kleine karretjes, waarop verschillende koopwaar ligt: ​​bladeren, kiezelstenen, spaanders, stokken. Zij zijn duidelijk de kooplieden, en Jezus is degene die koopt voor Zijn Moeder, naar wie hij nu eens het ene voorwerp brengt, dan weer het andere. Maria neemt de aankopen met een glimlach aan. Maar dan verandert het spel. Eén van de twee kinderen stelt voor: "Laten we de uittocht uit Egypte doen. Jezus zal Mo...

36.2 Maria Valtorta: 'En vlakbij, op een mat op de grond, ligt het kindje Jezus. Ik denk dat hij twee jaar oud is, of hoogstens twee en een half. Hij speelt met wat gesneden stukken hout, die op schapen of kleine paarden lijken, en met wat lichte houtkrullen, minder gekruld dan zijn gouden lokken. Met zijn mollige handjes probeert hij die houten 'halskettingen' om de nek van zijn diertjes te doen. Het is goed en hij lacht. Erg mooi. Een klein hoofdje met dikke gouden krullen, een bleke en subtiel roze huid, heldere, helderblauwe ogen. De uitdrukking is natuurlijk anders, maar ik herken de kleur van de ogen van mijn Jezus: twee donkere en prachtige saffieren. Hij draagt ​​een soort lang wit overhemd, dat zeker zijn tuniek zal zijn. Het heeft mouwen tot aan de elleboog. Aan zijn voeten, voorlopig niets. De kleine sandaaltjes liggen op de mat en dienen tevens als speelgoed voor het Kind, dat zijn diertjes op hun zool zet en de sandaal aan het riempje trekt alsof het een karre...

Maria Valtorta: 'Van de schaduwrijke pergola komt een kleine Maria naar voren, klein... maar al snel en onafhankelijk. Haar korte stapjes zijn zeker en de witte sandaaltjes struikelen niet over de kiezelstenen. Het heeft al een beetje de contouren van haar lieve, licht golvende stap als een duif, en ze is ook helemaal wit als een duifje in haar enkellange, wijde linnen jurk, bij de hals geplooid met een lichtblauw koord en met korte mouwen die haar roze en mollige onderarmpjes onthullen. Met haar zijdezachte, honingblonde haar, niet erg gekruld maar alles in zachte golven die eindigen in een lichte krul aan het uiteinde, haar hemelse ogen, en haar lieve, lichtroze en lachende gezicht, ziet ze eruit als een engeltje. Zelfs de bries, die door haar wijde mouwen binnendringt en het linnen van haar jurkje achter haar aan laat waaien, draagt ​​ertoe bij dat ze het uiterlijk krijgt van een kleine engel met z'n vleugels al half open tijdens de vlucht. In haar handjes heeft ze klaprozen...

2.3 Maria Valtorta: 'Vanuit de tuin komt een oudere man binnen, iets korter dan Anna, met een bos dik, helemaal wit haar. Een helder gezicht, met een baard in een vierkant geknipt, met twee ogen zo blauw als turkoois, tussen lichtbruine wimpers, bijna blond. Hij is gekleed in donkerbruin. Anna ziet hem niet omdat zij met haar rug naar de deur staat, en hij komt achter haar en zegt: "En niets voor mij?" Anna draait zich om en zegt: "O Joachim! Ben jij klaar met je werk?" Tegelijkertijd rent de kleine Alfeüs op zijn knietjes, zeggende: "Ook voor jou! Ook voor jou!" En als de oude man zich voorover buigt en hem kust, klemt het kind zich vast aan zijn nek, zijn baard strelend met zijn kleine handjes en kusjes. Joachim heeft ook een gift! Hij steekt zijn linkerhand van achter zijn rug omhoog en biedt een appel aan, zo mooi dat hij van keramiek lijkt, en lachend zegt hij tegen het kind, dat gretig zijn handjes uitsteekt: "Wacht, ik zal hem in stukjes sn...