poëma van de god-mens

395.4 Maria Valtorta: 'Een schemerige, koele gang, een paar deuren. Aan het eind ervan staat de laatste deur op een kier, en er weerklinken kreten... De vrouw loopt ernaartoe en gaat binnen, zeggende: "Mevrouw, er is een rabbi die met u wil spreken." "Waarom?... Om mij te vertellen dat ik vervloekt ben? Dat ik zelfs in het hiernamaals geen vrede zal hebben?" zegt de zieke vrouw, hijgend en angstig. "Nee. Om u te vertellen dat uw vrede volkomen zal zijn, als u dat wenst, en dat u gezegend zult worden met uw Johanna, voor altijd!" zegt Jezus, die in de deuropening verschijnt. De zieke vrouw, geel, opgezwollen, en hijgend op haar bed, ondersteund door vele kussens, kijkt Hem aan en zegt: "O! Wat voor woorden! Dat is de eerste keer, dat een rabbi me niet heeft uitgescholden... Wat een hoop!... Mijn Johanna... bij mij... in zaligheid... geen pijn meer... pijn veroorzaakt door een vervloekte man... niet tegengehouden door haar die hem gebaard heeft... e...

298.2 Maria Valtorta: 'Weer een lieflijk visioen van Jezus en twee kinderen. Ik zeg dit omdat ik Jezus zie, lopend over een smal pad tussen akkers, die waarschijnlijk net ingezaaid zijn, want de aarde is nog zacht en donker, zoals ze zijn vlak na het zaaien. Hij blijft stilstaan om twee kleintjes te strelen: een jongen van niet ouder dan vier jaar, en een meisje van acht of negen. Het moeten heel arme kinderen zijn, want ze hebben allebei armoedige kleertjes, verschoten en zelfs gescheurd, en een droevig en lijdend gezichtje. Jezus vraagt ​​niets. Hij staart ze alleen maar aan, terwijl Hij ze streelt. Dan haast hij zich naar een huis aan het einde van de straat. Een landelijke hoeve, maar goed onderhouden, met een buitentrap, die van de begane grond naar het terras leidt, waar een wijnrankpergola staat, nu ontdaan van trossen en bladeren. Slechts een paar laatste vergeelde bladeren hangen en wiegen in de vochtige wind van een sombere herfstdag. Op de balustrade van het huis kakelen...

185.2-4 M. Valtorta: 'Dit is wat ik zag. Een zeilboot, niet te groot maar ook niet te klein, een vissersboot, waarin vijf of zes mensen zich comfortabel konden verplaatsen, doorploegt het water van een prachtig meer, met een intens blauwe kleur. Jezus slaapt op de achtersteven. Hij is zoals gewoonlijk in het wit gekleed. Zijn hoofd rust op Zijn linkerarm, en onder Zijn arm en hoofd heeft Hij zijn blauwgrijze mantel gelegd, in verschillende plooien gevouwen. Hij ligt niet, Hij zit, op de bodem van de boot, en Hij legt zijn hoofd op dat stuk plank dat zich helemaal achterin bevindt. Ik weet niet hoe de zeelui dat noemen. Hij slaapt vredig. Hij is moe. Hij is vredig. Petrus staat aan het roer, Andreas zorgt voor de zeilen, Johannes en twee anderen, ik weet niet wie ze zijn, zijn bezig de touwen en netten onderin de boot te herschikken alsof ze zich klaar gaan maken voor een vangst, misschien 's nachts. Ik zou zeggen dat de dag richting de avond gaat, want de zon gaat al onder in h...

164.2 Maria Valtorta: 'Jezus verlaat het dorp, waarvan de weinige, zeer arme inwoners onverschillig blijven, aan wie Jezus aalmoezen laat geven, en bereikt zo de hoofdweg. Hij blijft staan. "En laten we nu opsplitsen," zegt Hij. "Moeder, ga jij met Maria en Salome naar Nazareth. Susanna kan naar Kana terugkeren. Ik kom spoedig weer terug. Je weet wat te doen valt. God zij met jullie!" Maar voor Zijn Moeder heeft Hij een speciale groet, vol glimlachjes. En zelfs wanneer Maria neerknielt en het voorbeeld geeft aan de anderen om gezegend te worden,  glimlacht Jezus, met grote tederheid. De vrouwen, met wie ook  Alfeüs van Sara en Simon zijn, gaan terug naar hun stad. Jezus wendt zich tot wie is overgebleven: "Ik verlaat jullie. Maar stuur jullie niet weg. Ik laat jullie voor een tijdje achter, en trek Me met hen terug, in die kloven die jullie daar zien. Wie op Mij wil wachten, kan op Mij wachten in deze vlakte; wie niet wil, mag terugkeren naar huis. Ik tre...

109.15 Maria Valtorta: 'Ze stappen allen uit en vervolgen hun reis. "Je zult spoedig rusten, Jona," stelt Jezus gerust. Jona glimlacht. Hij wordt steeds stiller, naarmate de avond valt en hij er zeker van is dat hij ver weg van Doras is. Johannes en zijn broer rennen vooruit om Maria te waarschuwen. En wanneer de kleine processie tegen de avond aankomt, in het bijna verlaten Nazareth, staat Maria al op de drempel te wachten op haar Zoon. "Moeder, hier is Jona! Hij neemt zijn toevlucht tot jouw zoetheid om een voorsmaakje te hebben van zijn Paradijs. Gelukkig, Jona?" "Gelukkig! Gelukkig!" mompelt de uitgeputte man alsof hij in extase is. Hij wordt meegenomen naar het kamertje waar Jozef stierf. "Je ligt op het bed van Mijn vader. En hier is Mijn Moeder, en hier ben Ik. Zie je? Nazareth wordt Bethlehem! En jij bent nu de kleine Jezus tussen twee mensen die van je houden, en die diegenen zijn die in jou de trouwe dienaar vereren. De engelen zie je n...

-Genezing van lamme (J. Tissot)- -Genezing in synagoge (J.T.)- 59.8 Maria Valtorta: '"Heb je het gehoord? Wat antwoord je nu?" vraagt ​​Jezus aan zijn tegenstander. De bebaarde en getroebleerde man haalt zijn schouders op en verslagen vertrekt hij, zonder te antwoorden. De menigte bespot hem en juicht Jezus toe. "Stilte. De plaats is heilig!" zegt Jezus, en beveelt vervolgens: "Breng mij de jongeman aan wie Ik hulp van God beloofde ." De zieke komt. Jezus aait hem: "Jij had geloof! Wees genezen! Ga in vrede en wees rechtschapen." De jongeman geeft een gil. Wie weet wat hij voelt? Hij knielt neer aan de voeten van Jezus en kust ze met dank: "Dank U, van mij en van mijn moeder!" -Genezing van zieken (G. Doré)- Er komen meer zieke mensen: een kind met verlamde benen. Jezus neemt het in Zijn armen, streelt het, zet het op de grond... en laat het los. En het kind valt niet, maar het rent naar zijn moeder, die hem huilend aan haar hart o...

44.4 Maria Valtorta: 'Dan keren ze terug naar het huis en Jezus, die ik nog nooit wijn heb zien drinken, giet een beetje witte wijn in een beker uit een amfora op de plank en brengt die naar de tafel. Hij pakt Maria's hand en dwingt haar naast Hem te zitten en om die wijn te drinken, waarin Hij een sneetje brood doopt dat Hij haar laat eten. Zijn insisteren is zo groot dat Maria toegeeft. Jezus drinkt de overgebleven wijn. En dan omhelst Hij zijn moeder naast zich, en houdt haar tegen Zich aangedrukt, zo, aan de kant van Zijn hart. Noch Jezus, noch Maria liggen (aan tafel), maar zitten zoals wij. Zij praten niet meer. Zij wachten. Maria streelt de rechterhand en de knieën van Jezus. Jezus streelt Maria over de arm en het hoofd.' 9 feb.1944

-Sint-Jozef, model en patroon van een Goede Dood- 42.10 Jezus zegt: 'Dit, Mijn kleine Johannes, is de les van vandaag. Wees goed en wees niet bang. Mijn Vrede zal altijd in jou stromen, door het woord en door contemplatie. Kom. Stel je voor dat jij Jozef bent, die de borst van Jezus als kussen heeft en Maria als verpleegster. Rust tussen ons als een kind in zijn wieg." 5 feb. 1944

(Gentile da Fabriano, detail) Jezus zegt: 'Nederig, gul, gehoorzaam én respectvol naar elkaar toe. Deugden genereren altijd andere deugden. Na de deugden die op God gericht zijn, ziehier de deugden die op anderen gericht zijn. Respect, wordt dan vervolgens naastenliefde. Naar  de oudste  wordt verwezen om namens iedereen te spreken, om de eerste te zijn die de Kus van de Heiland ontvangt, om Hem bij de hand te houden. Anderen zullen Hem weer kunnen zien. Maar dat doet hij niet, hij is oud, en zijn dag van terugkeer naar God is nabij. Hij zal deze Christus zien, na diens hartverscheurende Dood en zal hem volgen, in het kielzog van de geredden , bij Zijn Terugkeer naar de Hemel. Maar hij zal Hem nooit meer op deze aarde zien. En moge hem dan, als zijn Viaticum , de warmte van het Handje bijblijven, dat zich toevertrouwt aan zijn toch al gerimpelde. Geen enkele afgunst bij de anderen. Maar eerder een toename van de verering voor de wijze oude man. Hij had vast meer verdiensten da...

(Bernardino Luini) 33.4 Maria Valtorta: 'Het is geen grandioos visioen en misschien zal het door massa's anderen als nutteloos worden beoordeeld, omdat het niets bijzonders onthult. Ik weet het. Maar voor mij is het een ware Genade, en ik beschouw het als zodanig, omdat het mijn geest kalm, puur en liefdevol maakt, alsof hij opnieuw is geschapen door de handen van de Moeder. Ik denk dat zij het op die manier ook leuk zal vinden. Wij zijn "kinderen"... Het is beter zo! Laat Jezus ons behagen. Laat anderen, geleerd en ingewikkeld, denken wat ze willen en ons zelfs "kinderachtig" noemen. Onze zorg niet, toch?' 28 nov. 1944

(Giovanni Battista Salvi) 33.3 Maria Valtorta: 'Het is onmogelijk om de gratie van de scène weer te geven. Het is niet gewoon een moeder die een kleintje wiegt. Maar het is die Moeder en het is dat Kleintje! Je kunt daarom bedenken welk een gratie, welk een liefde, welk een zuiverheid, welk een Hemel er is in dit kleine, grote, zoete tafereel dat mij verrukt met de herinnering eraan, waarvan ter bevestiging de melodie blijft hangen, die ik voor mezelf herhaal, om het ook haar/hem [biechtvader?] te kunnen laten voelen. Maar ik heb niet de puur-zilveren stem van Maria, de maagdelijke Stem van de Maagd!... En ik zal klinken als een ademloos draaiorgel. Het maakt niet uit, ik zal doen wat ik kan. Wat een mooi liedje zou het zijn om rond de kribbe te zingen! De Moeder schommelde eerst langzaam met de houten wieg. Toen ze zag dat Jezus niet ophield, nam ze Hem in haar armen, ging bij het open raam zitten, met de wieg naast haar, en lichtjes zwaaiend op het ritme van het lied herhaalde z...

-Kind Jezus (Bernardino Luini)- 33.2 Maria Valtorta: 'Ik heb zo goed als ik kon, in het duister van dat kleine ochtenduur, het lied op een stuk papier geschreven, en nu kopieer ik het hier: (Leonardo da Vinci) "Kleine wolkjes, allemaal gemaakt van goud – ze lijken kuddes van de Heer. Boven de weide helemaal in bloei, kijkt een andere kudde toe. Maar als ik alle kuddes had die op de aarde zijn... het kleine lammetje dat mij het meest dierbaar is - jij zou het altijd zijn... Slaap, slaap, slaap, slaap... Huil niet meer... Duizenden stralende sterren - staan ​​in de lucht om naar te kijken. Je lieve pupilletjes - laat ze niet meer huilen. Je oogjes van saffier - het zijn de sterren van mijn hart. Jouw huilen mijn pijn! - Oh! huil niet meer... Slaap, slaap, slaap, slaap... Huil niet meer... Alle stralende engelen - die in de hemel zijn ze kronen Jou, Onschuldige - om je gezichtje te koesteren. Maar Jij huilt, je wil Mama - jij wil Mama, je Mama, Ma... hier bij je, om te gaan slape...

XXXII PRESENTATIE VAN JEZUS IN DE TEMPEL -DEUGD VAN SIMEON & PROFETIE VAN ANNA- - Mestpoort in Jeruzalem t.t.v. Ottomanen- 32.1-2 Maria Valtorta: 'Ik zie een paar mensen vertrekken vanuit een heel bescheiden huisje. Een heel jonge moeder daalt van een externe ladder af met een kind in haar armen, gewikkeld in een witte doek. Ik herken in haar onze Moeder. Zij is zoals altijd: bleek en blond, slank en zo vriendelijk, in al haar daden. Ze is in het wit gekleed, omwikkeld met een lichtblauwe mantel. Op haar hoofd een witte sluier. Ze draagt ​​haar Kind met grote zorg. Aan de voet van de ladder wacht Giuseppe op haar, naast een grijze ezel. Jozef is geheel in lichtbruin gekleed, zowel in zijn tuniek als in zijn mantel. Hij kijkt naar Maria en glimlacht naar haar. Als Maria bij de ezel aankomt, legt Jozef het hoofdstel van de ezel over zijn linkerarm en neemt het Kind, dat vredig slaapt, even over, zodat Maria beter op het zadel van de ezel kan zitten. Dan geeft hij haar Jezus teru...

-Bezoek aan het Kind (Henry Lerolle)- 30.6 Maria Valtorta: 'Ze gaan in het licht van de maan en van fakkels, nadat ze de schuur en het hek hebben gesloten. Ze gaan over landpaden, tussen sleedoornhagen, door de winter gestript. Ze gaan rondom Bethlehem en bereiken de stal niet vanuit de richting waar Maria vandaan kwam, maar vanuit de tegenover-gestelde richting, zodat zij niet langs de mooiste stallen passeren, maar hen als eerste vinden. Ze naderen de opening. "Naar binnengaan!" "Ik durf niet." "Naarbinnen jij." "Nee." "Kijk minstens." "Jij, Levi, die de engel als eerste zag, een teken dat jij beter bent dan wij, kijk jij!" -idem (ets)- Warempel, voorheen noemden ze hem gek... maar nu komt het hen goed uit dat hij durft wat zij niet durven. De jongen aarzelt, maar komt dan tot een besluit. Hij nadert het gat, schuift zijn mantel een stukje opzij, kijkt... en blijft in extase. "Wat zie je?" vragen ze hem angstig...

-Geboorte van Johannes (D. Ghirlandaio)- 23.8 Maria Valtorta: 'Zo staan ​​ze naast elkaar in de zon, die de ochtendlucht roze maakt, en zo bereikt hen de vreugdevolle aankondiging: "Hij is geboren! Hij is geboren! Een mannetje! Gelukkige vader! Een mannetje! Zo bloemrijk als een roos, zo mooi als de zon, zo sterk en zo goed als zijn moeder. Vreugde voor u, vader, gezegend door de Heer, die u een zoon heeft gegeven, zodat u hem aan Zijn Tempel kunt aanbieden. Ere zij God, die dit huis nakomelingen heeft gegeven! Zegen voor u en voor de zoon die bij u is geboren! Mogen zijn nakomelingen uw naam voor eeuwig en altijd voortzetten, generaties en generaties lang, en mogen die altijd in eenheid zijn met de eeuwige Heer!" (Sano di Pietro) Maria zegent de Heer, met tranen van vreugde. En dan ontvangen de twee het kleintje, naar de vader gebracht om hem te zegenen. Zacharias gaat niet naar Elizabeth. Hij ontvangt het kind, dat schreeuwt als een wanhopige, maar hij gaat niet naar zi...

-Geboorte van Johannes (Ventura Salembeni)- 23.5 Maria Valtorta: 'Sara komt binnen en wenkt Haar naar buiten. Maria gaat naar buiten, op haar blote voeten, de tuin in. "De meesteres wil ú!" zegt Sara. "Ik kom!" En Maria loopt langs het huis, beklimt de trap... Ze lijkt wel een witte engel die ronddwaalt in de stille nacht vol sterren. Ze gaat binnen bij Elisabeth. "Oh! Maria! Maria! Zoveel pijn! Ik kan er niet meer tegen, Maria! Hoeveel pijn moet je lijden om moeder te zijn!" Maria streelt haar liefdevol en kust haar. "Maria! Maria! Laat mij mijn handen op jouw Schoot leggen!" Maria neemt Elizabeths twee gerimpelde en gezwollen handen en legt ze op haar ronde buik, terwijl zij ze met haar zachte, dunne handjes vasthoudt. (Jacques Daret) En Zij praat zachtjes, nu ze alleen zijn: "Jezus is daar, en Hij hoort en ziet jou. Vertrouwen, Elisabeth. Zijn heilige hartje klopt sneller, omdat Hij nu voor jouw welzijn werkt. Ik voel het kloppen also...

-Geboorte van Johannes (Giordano Luca)- 23.4 Maria Valtorta: '"Laten we nu teruggaan, want je wordt bleek..." "Ja, het lijkt erop dat ik weer pijn heb. Misschien is de tijd gekomen. Maria, bid voor mij!" "Ik zal je steunen met gebed tot je bevalling eindigt in blijdschap!" En de twee vrouwen keren langzaam terug naar het huis. Elizabeth trekt zich terug in haar kamers. Maria, juist en vooruitziend, geeft bevelen en bereidt alles voor wat nodig kan zijn, en ze troost de bezorgde Zacharias. (Lodovico Carracci) In het huis, dat deze nacht wakker blijft en waar vreemde stemmen klinken van vrouwen die om assistentie roepen, blijft Maria waakzaam als een vuurtoren in een stormachtige nacht. Het hele huis cirkelt rond Haar. En Zij, lief en glimlachend, zorgt voor alles. En Ze bidt. Als Ze niet voor dit of dat wordt geroepen, trekt Ze terug, in gebed. In de kamer waar ze altijd samenkwamen, voor maaltijden en werk. En met Haar is Zacharias, die zucht en onrust...

XXIII GEBOORTE VAN JOHANNES DE DOPER -ALLE LIJDEN GEKALMEERD OP DE SCHOOT VAN MARIA- 23.1-2 Maria Valtorta: 'Te midden van de weerzinwekkende dingen die de wereld ons in deze dagen  [april 1944] offreert, daalt uit de hemel...  - en ik weet niet hoe dat kan, gezien ik als een takje ben, ten prooi aan de wind, in dit voortdurend botsen met de menselijke slechtheid, zo in strijd met wat leeft in mij –  ...daalt uit de hemel dit visioen van Vrede neer... Nog steeds en altijd het huis van Elisabeth. Op een mooie zomeravond, nog helder van de laatste zon en toch al aan de hemel versierd door een maansikkelboog, die lijkt op een zilveren komma, geplaatst op een groot intens-blauw doek. De rozenstruiken ruiken sterk en de bijen maken hun laatste vluchten, gouden druppels zoemen in de stille, warme avondlucht. Uit de weilanden komt een heerlijke geur van in de zon gedroogd hooi, een bijna broodachtige geur, van warm, vers gebakken brood. Misschien komt het ook door de vele laken...

-spoor van oude heerweg in Noord-Israël- 18.5-6 Maria Valtorta: 'Maria legt, net zoals iemand die een beslissing neemt, het borduurwerk op haar schoot en zegt: "Jozef, ik heb je iets te vertellen! Ik heb nooit wat, want je weet hoe teruggetrokken ik leef, maar vandaag heb ik nieuws. Ik heb het nieuws ontvangen dat Elizabeth, ons familielid, de vrouw van Zacharias, op het punt staat een zoon te krijgen!" Jozef spert zijn ogen open en zegt: "Op die leeftijd?" "Op die leeftijd!" antwoordt Maria glimlachend. "De Heer kan alles. En nu wou Hij die vreugde schenken aan ons familielid." "Hoe weet jij dat? Is het zeker, dat nieuws?" "Er is een boodschapper gekomen, en hij is iemand die niet kan liegen. Ik zou graag naar Elizabeth toe willen gaan, om haar te dienen, en haar te vertellen dat ik mij, met haar, verheug! Als je me toestaat..." "Maria, jij bent mijn vrouw en ik ben je dienaar. Alles wat jij doet, is goed gedaan. Wan...

-mozaïeken uit Sepphoris , vlakbij Nazareth- 18.2-3 Maria Valtorta: 'Er wordt op de deur geklopt. Maria staat op en doet de deur open. Jozef komt binnen. Ze groeten elkaar. Dan zit Jozef op een kruk tegenover Maria, aan de overkant van de tafel. Jozef is een knappe man, in de volheid van zijn leeftijd. Hoogstens vijfendertig. Zijn donkerbruine haar en zijn eveneens donkerbruine baard omlijsten een regelmatig gezicht met twee lieve, bijna zwartbruine ogen. Hij heeft een ruim en glad voorhoofd, een dunne, licht gebogen neus, tamelijk ronde wangen van een bruin dat niet olijfbruin is, maar eerder roze bij de jukbeenderen. Hij is niet erg lang. Maar hij is stevig en goed gemaakt. -Romeinse herdersfamilie (F.J.Navez)- -Romeinse herdersmantel- Voordat hij ging zitten, deed hij zijn mantel uit, die - het is de eerste dat ik hem op deze manier zie - van volledige lengte is, aan de keel vastgemaakt met een haak of iets dergelijks, en een capuchon heeft. Hij is lichtbruin van kleur en lijkt ...