poëma van de god-mens

391.6 Maria Valtorta: 'Jezus spreekt: "Zoon van Abraham en van de Vader in de hemel, luister! Wat jouw rechtvaardige vader je heeft geprofeteerd, wordt vervuld. De Heiland is hier, en met Hem jouw vrienden uit Engedi, en de apostelen van de Messias, allen gekomen om zich te verheugen over jouw opstanding. Kom zonder vrees! Kom tot bij de kloof, en Ik zal ook komen, en Ik zal jou aanraken,  en je zult gereinigd worden. Kom zonder vrees naar de Heer die jou liefheeft!" De takken wijken weer uiteen, en de melaatse kijkt angstig naar buiten. Hij kijkt naar Jezus, een witte gestalte die over het gras van het plateau loopt, en stilstaat aan de rand van de afgrond... Hij kijkt naar de anderen... en vooral naar zijn oude vader die, alsof hij betoverd is, Jezus volgt met uitgestrekte armen, zijn ogen gericht op het gezicht van zijn melaatse zoon. Die komt naar voren, gerustgesteld. Zwaar hinkend door de wonden aan zijn voeten... strekt hij zijn armen uit, met zijn verrotte handen....

- Andromeda , mocht het helderder zijn- 370.22 Valtorta: 'Een rumoer en voetstappen onderbreken Jezus. Een luidruchtige groep Israëlieten stormt de trap op. De meest vooraanstaande Romeinse vrouwen - Plautina, Claudia, Valeria en Lydia - trekken zich terug in de schaduw en laten hun sluiers zakken. De onruststokers stormen het terras op, schijnbaar op zoek naar iets, maar niemand weet naar wat precies. Chusas, beledigd, gaat voor hen staan en vraagt: "Wat willen jullie?" "Niets dat jou aangaat. Wij zoeken Jezus van Nazareth, niet jou." "Hier ben Ik. Zien jullie Mij niet?" vraagt ​​Jezus, waarna Hij een kind op de grond zet en majestueus opstaat. "Wat doet U hier?" "Jullie zien het. Ik doe wat Ik leer, en leer wat gedaan moet worden: liefde voor de armsten. Wat is er aan jullie verteld?" "Er zijn kreten van opstand gehoord. En aangezien er opstandigheid is, waar U bent, zijn we gekomen om toe te zien." "Waar Ik ben, is...

362.2 M. Valtorta: 'Johannes vraagt ​​Jezus, die ernstig met de Zeloot spreekt: "Meester, hoe komen wij er op tijd, heen en terug?" "Ik weet het niet. Ik vertrouw op God. Als we te laat komen, is het niet Mijn schuld." "Je hebt gelijk voorzichtig te zijn!" zegt de Zeloot. "O! Wat Mij betreft, zou Ik vooruit zijn gegaan. Want het is nog niet Mijn tijd. Dat voel Ik. Maar hoe zouden jullie het avontuur hebben volgehouden, jullie die al zo lang zo... moe zijn?" "Meester... Je hebt gelijk. Het lijkt wel alsof een demon zijn adem onder ons heeft geblazen. We zijn zo veranderd!" "De mens raakt vermoeid. Hij wil de dingen snel. En hij droomt van dwaze dingen. Wanneer hij beseft dat een droom anders is dan de werkelijkheid, raakt hij van streek, en, als hij niet van goede wil is, geeft hij het op. Hij herinnert zich niet dat de Almachtige, die in een oogwenk van de Chaos het Universum kon maken, dat deed in ordelijke fasen, verdeeld in ...

-H. Padre Pio- 357.7 Valtorta: 'Een lange stilte. Dan zegt Jezus met een vermoeide stem: "Laten we gaan, Johannes. Laten we naar beneden gaan. We zullen rusten tot de ochtend." "Je bent verdrietiger dan voorheen, Heer! Ik had niet moeten spreken!" "Nee. Ik wist het al . Maar jij bent tenminste opgeluchter... en dat is wat telt." - H. Gemma Galgani - "Heer, moet ik van hem wegrennen?" "Nee. Wees niet bang.  Satan doet de Johannessen geen kwaad. Hij terroriseert hen, maar kan de genade niet wegnemen die God hen voortdurend schenkt. Kom. Morgenochtend zal Ik spreken, en dan gaan we naar Pella . We moeten snel handelen, want de rivier is al flink opgezwollen door de smeltende sneeuw en het water van de afgelopen dagen. Hij zal binnenkort buiten zijn oevers treden,  vooral omdat de maan zware regenval voorspelt..." Ze dalen af ​​en verdwijnen in de kamer onder het bovenste terras.' 11 dec.1945

357.2 Maria Valtorta: 'Maar uit de deur van de kamer die uitkomt op het lagere terras, - want er is een bovenste bij de bovenste kamer - verschijnt een lange schaduw, nauwelijks zichtbaar in de nacht door de witheid van Zijn gezicht en handen op Zijn donkere gewaad, en die wordt gevolgd door een andere, een kortere. Ze lopen op hun tenen, om degenen die wellicht in de kamer beneden slapen niet wakker te maken, en sluipen de buitenste treden op, die naar het hoogste terras leiden. Daarna pakken ze elkaars hand vast, en gaan zo zitten op een bank, die langs de zeer hoge balustrade loopt die het terras omringt. Het lage bankje en de hoge balustrade doen alles aan hun zicht onttrekken. Zelfs als de helderste maan aan de hemel zou staan, neerdalend om de wereld te verlichten, zou ze voor hen niets betekenen. Want de stad is volledig verborgen, in het duister van de nacht, en met haar ook de donkerste schaduwen van de nabijgelegen bergen. Alleen de hemel toont zich aan hen met zijn le...

CCLCLVII JOHANNES OVER DE ZONDEN VAN JUDAS ISKARIOT -DE FARIZEEËN OVER ECHTSCHEIDING- -afnemende maan- 357.1 Maria Valtorta: 'De schitterende sterren van een heldere maartnacht schijnen aan de oostelijke hemel, zo breed en helder dat het lijkt alsof het firmament als een baldakijn is neergedaald boven het terras van het huis dat Jezus verwelkomde. Een zeer hoog huis, gelegen op een van de hoogste punten van de stad, zodat de oneindige horizon zich opent voor en rondom wie er van alle kanten naar kijkt. En als in de duisternis van de nacht de aarde verdwijnt - nog niet verlicht door de maan, die in haar afnemende fase is - dan schittert de hemel met haar duizend lichtjes. Het is werkelijk de wraak van het firmament, dat zegevierend zijn bloembedden van sterren, zijn Galactische weilanden, zijn planetaire reuzen, zijn wouden van sterrenbeelden tentoonstelt, t.a.v. de vergankelijke vegetatie van de aarde, die, hoewel eeuwenoud, nog altijd maar een uur oud is, vergeleken met die welke ...

250.8b M. Valtorta: '"En zo zál het zijn! Want de eenheid van mijn priesters zal het vitale deel zijn in het grote lichaam van Mijn Kerk, waarvan Ik de bezielende Geest zal zijn. En rond dit vitale deel zullen al die oneindige partikeltjes van gelovigen zich verzamelen om één lichaam te vormen dat naar Mijn Naam genoemd zal worden. Maar als de vitaliteit in het priester-lijk deel zou ontbreken, zouden de oneindige deeltjes dan leven kunnen hebben? Waarlijk, Ik, die in hen aanwezig ben, zou Mijn Leven tot in de verste uithoeken van de deeltjes kunnen uitstralen, de geblokkeerde en nutteloze waterreservoirs en kanalen negerend, die hun dienst niet willen vervullen. Want de regen valt waar hij valt, en de goede deeltjes, uit zichzelf capabel het leven te willen, zouden evenzeer Mijn Leven leven. Maar... wat zou het christendom dan zijn? Een nabijheid van zielen en zielen. Nabij, maar toch gescheiden, door kanalen en reservoirs die niet langer een verbindende band vormen, die elk ...

169.4 M. Valtorta: 'Jezus spreekt zachtjes, gebaart kalm, met een gezicht dat witter lijkt, tevoor-schijn komend uit Zijn donkerblauwe gewaad, en de straal van de nieuwe maan, die precies daar neerdaalt waar Hij is, een kleine maansikkel aan de hemel, een lichtbundeltje, dat de Meester van Hemel en Aarde liefkoost. triomferende... strijdende... lijdende Kerk "Ik wilde jullie hier, apart, omdat jullie mijn vrienden zijn. Ik heb jullie geroepen, na de eerste proef voor de twaalf, en om de kring van Mijn actieve discipelen te verbreden, en van jullie de eerste reacties te horen over de leiding van hen die Ik jullie als mijn opvolgers geef. Ik weet dat alles goed is gegaan. Ik heb met gebed de zielen van de apostelen ondersteund, die uit het gebed zijn gekomen met een nieuwe kracht, in hun geest en hart. Een kracht die niet voortkomt uit menselijke studie, maar uit volledige overgave aan God.' 22 mei 1945

Jezus zegt: "Kijk naar de hemel, Simon. Je ziet er sterren en sterretjes in, en planeten van verschillende groottes. Alle hebben ze leven, door God die ze gemaakt heeft en pracht/luister/glans/schittering, door de zon die op hen schijnt, maar niet alle zijn even mooi en geweldig. Ook in Mijn Hemel zal het zo zijn. Alle verlosten zullen leven hebben door Mij, en pracht/luister/glans/schittering door Mijn Licht. Maar ze zullen niet allemaal even mooi en groot zijn. Sommigen zullen een eenvoudig sterrenstofje zijn, zoals die welke Galatea/de Melkweg melkachtig maakt, en dat zullen die zijn, ontelbaren, die van Christus zullen hebben ontvangen, of liever, zullen hebben geaspireerd, alleen het absolute minimum om niet verdoemd te worden, en alleen door de oneindige Genade van God zullen zij, na een lang vagevuur, in de Hemel komen. Anderen zullen briljanter en gevormder zijn: de rechtschapenen, die hun wil – let op: wil, niet goede wil – verenigd hebben met de wil van Christus, en die...

-Hermonberg- 85.2 Maria Valtorta: '"Ben je er ooit geweest?" "Een keer, op doorreis en in de winter, tijdens een van mijn pijnlijke omzwervingen van de ene dokter naar de andere. Mij beviel het..." "Oh! het is mooi! Altijd. In de winter, en meer nog in andere seizoenen. Nu, in de zomer, zijn er zulke engelachtige nachten... Ja, het lijkt erop dat ze gemaakt zijn voor de vluchten van engelen, ze zijn zo puur. Het meer... Het meer, omringd door min of meer nabijgelegen bergen, lijkt gemaakt om over God te spreken tot zielen die God zoeken. Het is een stukje lucht dat tussen het groen is gevallen, en het firmament laat het niet in de steek, maar wordt erin weerspiegeld met zijn sterren en vermenigvuldigt ze op deze manier... bijna alsof het ze aan de Schepper wil aanbieden, verspreid op een plaat van saffier. De olijfbomen dalen bijna tot aan de golven af en zitten vol met nachtegalen. En ook zij zingen hun lof voor de Schepper, die hen op die heel lieve en ...

LXXXIV ONTMOETING MET LAZARUS VAN BETHANIË 84.1 Maria Valtorta: 'Een zeer heldere zomerdageraad. Voorbij de dageraad, al kindertijd van de dag, omdat de zon al voorbij elke grens van de horizon staat en hoger en hoger opklimt, lachend naar de lachende aarde.  Er is geen stam die niet lacht met een sprankje dauw. Het lijkt erop dat de nachtelijke sterren zijn verpulverd, goud en edelstenen geworden voor alle stengels, al het gebladerte; zelfs voor de stenen, verspreid over de grond, waarvan de kiezelhoudende vlakjes, nat van de dauw, op diamantpoeder lijken of goudstof. Jezus en Simon lopen over een weggetje dat als in een V-vorm van de hoofdweg afdraait. Ze gaan richting prachtige boomgaarden en manshoge vlasvelden, al dicht bij het  roten . Andere velden, verder weg, vertonen alleen nog een grote roodheid van klaprozen tussen de geelheid van de stoppels. "We zijn al op het land van mijn vriend. Zie je, Meester, dat de afstand in het voorschrift van de Wet lag. Ik zou mezelf n...

75.5 Maria Valtorta: 'De avond valt, de eerste ster wordt geboren... Zeg je gebed vóór het eten." "Ik niet. Jij." "Eer aan God in de hoogste hemelen en vrede op aarde voor de mensen van goede wil, die het verdiend hebben het Licht te zien en het te dienen. De Heiland is onder hen. De Herder van koninklijke afkomst is temidden van Zijn kudde. De Morgenster is opgestaan. Verheug je, jullie rechtvaardigen! Verheug je in de Heer! Hij die het gewelf van de hemel maakte en ze met sterren bezaaide, Hij die de zeeën aan de grens van de landen plaatste, Hij die de wind en de dauw schiep en de loop van de seizoenen reguleerde om brood en wijn aan zijn kinderen te geven...  zie, het hoogste Voedsel zendt Hij je nu: het levende Brood dat uit de hemel neerdaalt, de Wijn van de eeuwige Wijnstok. Kom, jullie eerstelingen van Mijn aanbidders. Leer de Vader in waarheid kennen, volg Hem in heiligheid en ontvang een eeuwige beloning." Jezus heeft gebeden, staande met Zijn arm...

LXII JEZUS GEZOCHT DOOR DE DISCIPELEN TIJDENS HET BIDDEN IN DE NACHT 62.1 Maria Valtorta: 'Ik zie Jezus naar buiten gaan, zo min mogelijk lawaai makend, uit het huis van Petrus in Kafarnaüm. Het is duidelijk dat hij daar een nacht heeft doorgebracht om zijn Petrus gelukkig te maken. Het is nog steeds diepe nacht. De lucht is helemaal bezaaid met sterren. Het meer reflecteert deze glans nauwelijks, en in plaats van het te zien kun je het wel raden: dit rustige meer, dat slaapt onder de sterren, door het zachte geluid van het water op de oever. Jezus sluit de deur weer, kijkt naar de lucht, het meer, de straat. Hij denkt na en vertrekt dan, niet langs het meer, maar richting het dorp, langs een deel ervan loopt Hij naar het platteland, gaat daarheen, wandelt en neemt er, eenmaal binnen, een pad dat leidt naar de eerste hellingen van een olijfgaard, die groene en stille vrede, die Hij binnentreedt en waar Hij neerknielt in gebed. Vurig gebed! Biddend op Zijn knieën. En dan, alsof Hij ...

- herdenking Theo van Gogh - 34.13 Jezus zegt: 'Ik heb gezegd: " nederig, omdat ze wérkelijk groot zijn "... Wat gebeurt er echter in jullie leven? Dat een, niet omdat hij geweldig is, maar omdat hij dominanter is, en zich dominanter maakt door zijn arrogantie en door jullie dwaze afgoderij, nooit nederig is. Er zijn ongelukkigen die, gewoon om de butler te zijn van een pestkop, kantoorbodes, ambtenaren in een gehucht, kortom dienaren van hen die hen zo maakten, poseren als half-goden. En ze zijn zielig! Erbarmelijk... Zij, de drie Wijzen, waren werkelijk groots. -In de eerste plaats door bovennatuurlijke deugden, -in de tweede plaats door wetenschap, -als laatste door rijkdom. Maar zij... zij voelen zich niets. Stof op het stof van de aarde, vergeleken met de allerhoogste God, die de werelden schept met Zijn Glimlach en ze verstrooit als tarwekorrels om de ogen van de engelen te verzadigen met de juwelen van de sterren. Maar zij... zij voelen zich niets, vergeleken met d...