poëma van de god-mens

XLIX ONTMOETING MET PETRUS EN ANDREAS NA TOESPRAAK SYNAGOGE -JOHANNES VAN ZEBEDEÜS OOK GROOT IN NEDERIGHEID- -Johannes Evangelist (Rubens)- 49.1 Maria Valtorta: 'Jezus komt naar voren langs een kleine weg, een pad tussen twee velden. Hij is alleen. Johannes komt op Hem af via een heel ander pad tussen de velden en bereikt Hem uiteindelijk, via een gat in de heg. Johannes, zowel in het visioen van gisteren als vandaag, is vrij jong: een rooskleurig en baardloos gezicht van iemand die net man is geworden, en blond is bovendien. -zoals gezien door M.V. (L. Ferri)- Dus geen teken van een snor of baard, maar alleen de roze kleur van zijn gladde wangen en rode lippen, en het lachende licht van zijn mooie glimlach en zuivere blik, niet zozeer vanwege de donker-turquoise kleur (van de ogen), als wel door de helderheid van de maagdelijke ziel die er doorheen schijnt. Zijn blond-bruine haar, lang en zacht, zwaait terwijl hij loopt, bijna net zo snel als rennen. -Lamentatie van Johannes en M...

Maria Valtorta: 'Ik zie Jezus, samen met Zijn Moeder, de eetkamer van Nazareth binnengaan. Jezus is een mooie twaalf-jarige jongen, lang, goed gebouwd, robuust zonder dik te zijn. Hij lijkt volwassener dan hij is, gezien zijn postuur, Hij is al lang. Zozeer zelfs dat hij de schouder van Zijn Moeder bereikt. Hij heeft nog steeds het ronde en roze gezicht van het jongetje Jezus, een gezicht dat daarna, met zijn jeugdige en viriele leeftijd, dunner zal worden en een kleurloze kleur zal aannemen, een kleur van bepaalde delicate albasten, enigszins neigend naar geel-roze. De ogen, zelfs de ogen, zijn nog steeds kinderogen. Groot, open om te kijken, en met een sprankje vreugde verloren in de ernst van hun blik. Later zullen ze niet meer zo open zijn... De oogleden zullen tot half over het oog zakken om het te veel aan kwaad, dat in de wereld is, te versluieren voor de Zuivere en Heilige. Alleen op momenten van wonder zullen ze open en sprankelend zijn, nog meer dan nu... om demonen en do...

-kouros rechts- -God de Vader (Zeus) met kroon-

38.3 Maria Valtorta: 'Onder de planten speelt Jezus met twee kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd. Ze zijn gekruld, maar niet blond. Eén is inderdaad echt bruin: een klein zwart lamskopje, dat de huid van het ronde gezichtje nog witter doet lijken, waarin twee prachtige, mooie blauwe, naar paars neigende ogen open zijn.  De tweede is minder gekruld en donkerbruin van kleur, heeft bruine ogen en een bruinere huidskleur, maar met een roze tint op de wangen. Jezus, met zijn kleine blonde hoofdje tussen de twee donkerder hoofden, lijkt al vol glans. Ze spelen goed samen met kleine karretjes, waarop verschillende koopwaar ligt: ​​bladeren, kiezelstenen, spaanders, stokken. Zij zijn duidelijk de kooplieden, en Jezus is degene die koopt voor Zijn Moeder, naar wie hij nu eens het ene voorwerp brengt, dan weer het andere. Maria neemt de aankopen met een glimlach aan. Maar dan verandert het spel. Eén van de twee kinderen stelt voor: "Laten we de uittocht uit Egypte doen. Jezus zal Mo...

-The Virgin at the Loom (W.H. Margetson)- 36.3 Maria Valtorta: 'Even verderop, ook Zij in de schaduw van de plant, is de Madonna. Ze weeft op een rustiek weefgetouw, en waakt over het Kind. Ik zie de dunne, witte handen komen en gaan, zie haar de schietspoel over de inslag gooien, en de voet, geschoeid met sandalen, die het pedaal beweegt. Ze is gekleed in een mauve bloemkleurige tuniek, roze-paars zoals bepaalde amethisten . Ze heeft een bloot hoofd, dus ik kan zien dat haar blonde haar een scheiding op haar hoofd heeft en eenvoudig in twee vlechten is gekamd, die een mooi plukje achter in haar nek vormen. Ze heeft lange en vrij smalle mouwen. Geen versieringen, behalve haar eigen schoonheid en haar liefste uitdrukking. Kleur van gezicht, haar en ogen, vorm van gezicht, altijd zoals ik haar zie. Hier ziet ze er erg jong uit. Je geeft haar, ja en nee, twintig jaar. Op een gegeven moment staat zij op, buigt zich over het Kind heen, doet hem zijn sandalen weer aan en knoopt ze zor...

36.2 Maria Valtorta: 'En vlakbij, op een mat op de grond, ligt het kindje Jezus. Ik denk dat hij twee jaar oud is, of hoogstens twee en een half. Hij speelt met wat gesneden stukken hout, die op schapen of kleine paarden lijken, en met wat lichte houtkrullen, minder gekruld dan zijn gouden lokken. Met zijn mollige handjes probeert hij die houten 'halskettingen' om de nek van zijn diertjes te doen. Het is goed en hij lacht. Erg mooi. Een klein hoofdje met dikke gouden krullen, een bleke en subtiel roze huid, heldere, helderblauwe ogen. De uitdrukking is natuurlijk anders, maar ik herken de kleur van de ogen van mijn Jezus: twee donkere en prachtige saffieren. Hij draagt ​​een soort lang wit overhemd, dat zeker zijn tuniek zal zijn. Het heeft mouwen tot aan de elleboog. Aan zijn voeten, voorlopig niets. De kleine sandaaltjes liggen op de mat en dienen tevens als speelgoed voor het Kind, dat zijn diertjes op hun zool zet en de sandaal aan het riempje trekt alsof het een karre...

- Gesluierde Maagd (G. Strazza) - 20.3-5 Maria Valtorta: ´En zelfs nu mijn visioen is opgeschort, blijf ik, zoals gisteren, bij de Moeder, dicht bij mij, zo duidelijk zichtbaar voor mijn innerlijke zicht dat ik het lichtroze van haar wang kan beschrijven, zo weinig mollig, maar zoet zacht, het heldere rood van de kleine mond, en de zoete glans van de blauwe ogen tussen de donkerblonde wimpers. Ik kan je vertellen hoe het haar, tweeledig op de bovenkant van het hoofd, zachtjes naar beneden komt, met drie golvingen aan elke kant tot de kleine roze oren half bedekt zijn, en verdwijnen, met hun bleke en glanzende goud, achter de sluier die haar hoofd bedekt... (aangezien ik haar zie, met haar eigen mantel op het hoofd, gekleed in haar hemelse zijden gewaad en met haar mantel, dun als een sluier en toch ondoorzichtig, in dezelfde stof als de jurk...) Ik kan je vertellen dat de jurk lijkt alsof ze met een band om de nek is gebonden, waarin een koord loopt waarvan de uiteinden aan de voorkant...

HFST. 10 LIED VAN MARIA -ZIJ HERINNERDE ZICH AL WAT HAAR GEEST HAD GEZIEN IN GOD- -Vlechtend meisje (Albert Samuel Anker)- 10.1 Maria Valtorta: 'Pas gisteravond, vrijdag, werd mijn geest verlicht om te zien. Ik zag niets anders dan een heel jonge Maria, een Maria van hooguit twaalf jaar, wier gezichtje niet langer de ronding heeft die typerend is voor de kindertijd, maar al de toekomstige contouren onthult van de vrouw in de ovaal die zich verlengt. Zelfs het haar zit niet meer los in de nek met zijn lichte krulletjes, maar is verzameld in twee zware vlechten van heel bleek goud - het lijkt vermengd met zilver, zo licht zijn ze- langs de schouders en tot aan de heupen. Het gezicht is bedachtzamer, volwassener, ook al is het nog altijd het gezicht van een meisje, een mooi en puur meisje... (A.W. Bouguereau) die, geheel in het wit gekleed, naait, in een heel kleine en geheel witte kamer... vanuit wiens wijd open raam je het imposante en centrale gebouw van de Tempel kunt zien, en dan...

Maria Valtorta: 'Van de schaduwrijke pergola komt een kleine Maria naar voren, klein... maar al snel en onafhankelijk. Haar korte stapjes zijn zeker en de witte sandaaltjes struikelen niet over de kiezelstenen. Het heeft al een beetje de contouren van haar lieve, licht golvende stap als een duif, en ze is ook helemaal wit als een duifje in haar enkellange, wijde linnen jurk, bij de hals geplooid met een lichtblauw koord en met korte mouwen die haar roze en mollige onderarmpjes onthullen. Met haar zijdezachte, honingblonde haar, niet erg gekruld maar alles in zachte golven die eindigen in een lichte krul aan het uiteinde, haar hemelse ogen, en haar lieve, lichtroze en lachende gezicht, ziet ze eruit als een engeltje. Zelfs de bries, die door haar wijde mouwen binnendringt en het linnen van haar jurkje achter haar aan laat waaien, draagt ​​ertoe bij dat ze het uiterlijk krijgt van een kleine engel met z'n vleugels al half open tijdens de vlucht. In haar handjes heeft ze klaprozen...

-Sterre der Zee (Maastricht)- 5.6 Maria Valtorta: 'Ook de vrouwen praten over de storm en het wonder van de maan, van de ster, van de immense regenboog, terwijl ze met Joachim bij de gelukkige moeder binnengaan en haar het kleine wezentje teruggeven. Anna glimlacht bij een van haar gedachten: "Zij is de Ster", zegt zij. "Haar teken staat in de lucht. Maria, Regen-boog van Vrede! Maria, mijn Ster! Maria, zuivere Maan! Maria, onze Parel!" -HH. Anna & Maria- "Noem je haar Maria ?" "Ja. Maria, ster en parel en licht en vrede!" "Maar het betekent ook 'bitterheid'... Ben je niet bang haar ongeluk te brengen?" "God is met haar. Ze is de Zijne sinds ze er was. Hij zal haar op Zijn Wegen leiden en elke bitterheid zal worden veranderd in hemelse honing. Maar wees nu nog een tijdje van je moeder, voordat je volledig aan God toebehoort." (It. School) En het visioen eindigt met de eerste slaap van Anna de moeder en Maria he...

-H. Joachim & Maria (onbekende meester)- 5.5 Maria Valtorta: 'De vrouwen arriveren verheugd met een roze pluizenbol tussen witte doeken. Het is Maria, la Mamma! Een klein Mariaatje, dat op de armen van een kind zou kunnen slapen, een Mariaatje zo lang als een arm hooguit, een klein hoofdje van ivoor, lichtroze geverfd, en met karmijnrode lippen, die niet meer huilen, maar de instinctieve beweging van zuigen maken, zo klein dat je niet weet hoe ze een tepel kunnen pakken, een klein neusje tussen twee ronde wangetjes en als ze haar plagen, laten ze haar de ogen openen, twee kleine stukjes hemel, twee onschuldige en blauwe stipjes die kijken en niet zien, tussen dunne wimpers, en bijna rozeblond, zo blond is ze. Zelfs de kleine haartjes, op het kleine ronde hoofdje, hebben de rozeblonde glans van bepaalde honingsoorten die bijna wit zijn. Haar oren, twee roze en transparante schelpjes, perfect. En de kleine handjes... wat zijn die twee kleine dingen die naar lucht happen en dan na...

2.3 Maria Valtorta: 'Vanuit de tuin komt een oudere man binnen, iets korter dan Anna, met een bos dik, helemaal wit haar. Een helder gezicht, met een baard in een vierkant geknipt, met twee ogen zo blauw als turkoois, tussen lichtbruine wimpers, bijna blond. Hij is gekleed in donkerbruin. Anna ziet hem niet omdat zij met haar rug naar de deur staat, en hij komt achter haar en zegt: "En niets voor mij?" Anna draait zich om en zegt: "O Joachim! Ben jij klaar met je werk?" Tegelijkertijd rent de kleine Alfeüs op zijn knietjes, zeggende: "Ook voor jou! Ook voor jou!" En als de oude man zich voorover buigt en hem kust, klemt het kind zich vast aan zijn nek, zijn baard strelend met zijn kleine handjes en kusjes. Joachim heeft ook een gift! Hij steekt zijn linkerhand van achter zijn rug omhoog en biedt een appel aan, zo mooi dat hij van keramiek lijkt, en lachend zegt hij tegen het kind, dat gretig zijn handjes uitsteekt: "Wacht, ik zal hem in stukjes sn...

-Eva vs. Maagd Maria (Ferdinand Max Bredt)- (Salzburger Missaal) -Santissima Annunziata di Firenze-