poëma van de god-mens

455.5 Maria Valtorta: 'Ja. Geen van hen begrijpt het... Het is niet hun schuld. Het is Satan die de rook schept zodat ze niet kunnen zien, en als dronken zijn en het niet begrijpen, en daarom onvoorbereid zijn... en makkelijker te verleiden... Maar jij en Ik zullen hen redden ondanks Satans valstrik. Vanaf nu vertrouw Ik hen toe aan jou, Mijn Moeder. Herinner je deze woorden van Mij: aan jou vertrouw Ik hen toe. Aan jou geef ik Mijn erfdeel. Ik heb niets op aarde, behalve een Moeder - en die offer Ik aan God: Hostie met de Hostie - en Mijn Kerk - en die vertrouw Ik toe aan jou. Wees haar Voedster/Voedende Moeder. - Een moment geleden dacht Ik na over hoe vaak de man van Keriot door de eeuwen heen herboren zal worden met al zijn gebreken. En ik bedacht dat ieder die niet Jezus was, hem zou verwerpen, dit gebrekkige wezen.  Maar Ik zal hem niet verwerpen.  Ik ben Jezus ['Redder/God redt'...] . Jij, in de tijd dat je op aarde zult blijven, tweede na Petrus in de kerkelijke hië...

[Eerder, vóór Afeka , nabij  Gamla ...] 455.4 Maria Valtorta 'Beiden - de apostelen en de vrouwen - worstelen om wakker te worden, zo moe zijn ze. Maar Maria is wakker, alleen vastgehouden door het kind dat slaapt, tegen haar borst aan, zijn hoofdje onder Maria's kin. En de Moeder, die haar Jezus in de deuropening van de grot ziet verschijnen, glimlacht Hem toe met haar lieve blauwe ogen, die rood kleuren van vreugde bij het zien van Hem. En ze maakt zich los van het kind, dat een beetje jammert omdat het wordt verplaatst, en staat op en gaat naar Jezus toe met haar stille, zacht wiegende pas als een bescheiden duif. "God zegene Jou, mijn Zoon, vandaag." "God zij met je, Moeder. Was de nacht zwaar voor jou?" "Helemaal niet. Sterker nog, ik was heel gelukkig. Het voelde alsof ik Jou, mijn Kleine, in mijn armen hield... En ik droomde dat er een rivier van goud uit Je mond stroomde, die een onbeschrijflijk zoet geluid voortbracht, en een stem zei...oh! wa...

651.18 Jezus zegt: 'De mens, begiftigd met een rationele ziel, is een vermogen dat God met Zichzelf vult. Maria, zijnde de heiligste van alle schepselen na Christus, was een vermogen vól... —tot het punt van overstromen, over haar broeders en zusters in Christus, door de eeuwen heen, en tot in eeuwigheid— vól van God, van Zijn genade, liefde en barmhartigheid. Zij stierf, ondergedompeld in de golven van liefde. Nu, in de hemel, zelf een oceaan van liefde geworden,  overstroomt zij haar trouw gebleven kinderen, en zelfs haar verloren zonen,  met haar golven van liefde voor de universele verlossing, Zij die de universele Moeder van álle mensen is.' 18 april 1948

-Kroning van de H. Maagd (Fra Angelico)- 651.12 Maria zegt: 'De nadering van de eeuwige Liefde had het teken dat ik me had voorgesteld. Alles verloor licht en kleur, stem en aanwezigheid onder de straling en de Stem die, neerdalend uit de Hemel, open voor mijn geestelijke blik, zich neerboog naar mij om mijn ziel te grijpen. Er wordt vaak gezegd dat ik me verheugd zou hebben als ik, in dat uur, bijgestaan ​​was door mijn Zoon. Maar mijn lieve Jezus was zeer aanwezig bij de Vader toen de Liefde, d.w.z. de H. Geest, de 3e Persoon van de eeuwige Drieëenheid, mij Zijn derde kus in mijn leven gaf,  zo krachtig goddelijk dat mijn ziel erin uitgeademd werd, zich verliezend in de contemplatie als een dauwdruppel die wordt opgezogen door de zon in de kelk van een lelie. En ik steeg op met mijn geest,  hosanna zingend tot de voeten van de Drie die ik altijd had aanbeden. Toen, op het juiste moment, als een parel in een vurige omgeving, eerst geholpen, daarna gevolgd door de schare en...

-Kapel van Jezus' Hemelvaart- 651.8 Maria zegt: 'Het huis van waaruit ik ten hemel ben opgenomen, was een van Lazarus' talloze vrijgevigheden jegens Jezus en Zijn Moeder.  Het huisje in Getsemane, vlakbij de plaats van Zijn Hemelvaart .  Het is zinloos om naar de overblijfselen ervan te zoeken. Tijdens de verwoesting van Jeruzalem door de Romeinen werd het verwoest en de ruïnes ervan raakten in de loop der eeuwen verspreid.' 18 dec.1943

DCLI REFLECTIES OVER HET HEENGAAN VAN DE H. MAAGD MARIA OVER HAAR HEMELVAART EN KONINGSCHAP 651.1-3 Maria zegt: "Ben ik gestorven? Ja, als men 'dood' wil noemen de scheiding van het uitverkoren deel van de geest van het lichaam. Nee, als men met 'dood' bedoelt de scheiding van de bezielende ziel van het lichaam, de vergankelijkheid van de materie niet langer door de ziel bezield, en daarvoor het sombere graf, en als eerste van al deze dingen, de doodsstrijd. Hoe ben ik gestorven, of liever, van de aarde naar de hemel gegaan, eerst met het onsterfelijke deel, daarna met het vergankelijke? Zoals het haar betaamde, die geen smet van zonde kende. Die avond - de sabbatsrust was al begonnen - sprak ik met Johannes. Over Jezus. Over zijn aangelegenheden. Het avonduur was gevuld met vrede.  De sabbat had elk geluid van menselijke arbeid tot zwijgen gebracht.  En het uur had elke stem van mens of vogel tot zwijgen gebracht.  Alleen de olijfbomen rondom het huis ruisten in ...

650.10 Maria Valtorta: 'Hij sluit de kist en gaat op de kruk zitten, uitroepend: "Nu is alles ook voor mij volbracht! Nu kan ik vrij gaan, waarheen de Geest van God mij ook leidt. Gaan! Het goddelijke Woord zaaien dat de Meester mij heeft gegeven om met de mensen te delen. De Liefde onderwijzen! Haar onderwijzen, zodat zij in de Liefde en haar kracht mogen geloven. Hen laten weten wat Gods Liefde voor de mensheid heeft gedaan. Zijn Offer en Zijn Eeuwigdurende Sacrament en Ritus, zodat wij tot het einde der tijden verenigd mogen zijn met Jezus Christus in de Eucharistie, en de ritus en het offer mogen vernieuwen zoals Hij geboden heeft. Alle gaven van volmaakte Liefde! Hen de Liefde laten liefhebben, zodat zij erin mogen geloven zoals wij erin geloofd hebben en nog steeds geloven. De Liefde zaaien, zodat de oogst en de vangst overvloedig mogen zijn voor de Heer. -Johannes Evangelist (C. Dolce)- De Liefde verkrijgt alles,  zei Maria tegen mij in haar laatste toespraak, tegen mij...

-Voile de la Vièrge (Chartres)- 650.7-9 Maria Valtorta '"En nu verzamelen we wat er van haar overgebleven is. De bloemen die van haar kleren vielen, de olijftakken die op het bed bleven liggen, en laten we die bewaren. Ze zullen dienen... Ja, ze zullen dienen om mijn broeders, op wie ik tevergeefs heb gewacht, te helpen en te troosten. Vroeg of laat zal ik hen terugvinden..." Hij verzamelt ook de bloemblaadjes die van haar voeten zijn gevallen en gaat de kamer weer binnen, de blaadjes in de zoom van zijn gewaad gestoken. Dan bekijkt hij de opening in het dak nauwkeuriger, en roept uit: "Nog een wonder! En nog een wonderbaarlijke verhouding in de wonderen van het leven van Jezus en Maria! Hij, God, is uit Zichzelf opgestaan, ​​en heeft door Zijn wil alleen de grafsteen omvergeworpen, en is door Zijn kracht alleen naar de hemel opgestegen. Alleen. Maria, allerheiligst maar dochter van mensen, heeft door engelenhulp de weg geopend voor haar Hemelvaart, en werd, wederom ...

-Assunzione (Francesco Solimena)- 650.5 Maria Valtorta: 'Johannes' visioen is voorbij. Hij laat zijn hoofd zakken.  Op zijn vermoeide gezicht zie je zowel de pijn van Maria's verlies als de vreugde van haar glorieuze bestemming. Maar nu overwint de vreugde de pijn. Hij zegt: "Dank U, mijn God! Dank U! Ik voelde dat dit zou gebeuren.  En ik wilde wakker blijven, om geen enkel moment van haar Hemelvaart te missen.  Maar ik had al drie dagen niet geslapen! Slaap, vermoeidheid, in combinatie met verdriet,  overweldigden me en overmeesterden me, net toen de Hemelvaart aanstaande was... Maar misschien wilde U dit zelf, o God, zodat ik dat moment niet zou verstoren en niet te veel zou lijden...  Ja. U wilde het zeker, net zoals U nu gewild hebt dat ik zag wat ik zonder een wonder van U niet had kunnen zien. U hebt mij de kans gegeven haar weer te zien, hoewel ze al zo ver weg was, al verheerlijkt en glorieus, alsof ze dicht bij me was. En Jezus weer te zien! O! Een gez...

-Maria op haar sterfbed (Konrad Von Soest)- 649.18 M. Valtorta: 'Haar armen over elkaar slaand, haar oogleden sluitend over haar lieve, stralende ogen, zegt ze tegen Johannes, die zich over haar heen boog: "Ik ben in God. En God is in mij. Terwijl ik aan Hem denk en Zijn omhelzing voel, zeg dan de psalmen en alle andere Schriftgedeelten die voor mij passend zijn, vooral op dit uur. De Geest van Wijsheid zal ze jou aanduiden. Zeg dan het gebed van mijn Zoon op, herhaal voor mij de woorden van de aartsengel die de komst aankondigde, en van Elisabeth, en mijn lofzang ... ik zal je volgen, met alles wat ik nog van mezelf heb op aarde..." Johannes worstelt met de tranen die uit zijn hart opwellen en probeert de emotie die hem kwelt te bedwingen met zijn prachtige stem,  die in de loop der jaren steeds meer op die van Christus is gaan lijken  – iets wat Maria met een glimlach opmerkt en doet zeggen: "Ik heb het gevoel alsof ik mijn Jezus bij me heb."— terwijl hij z...

649.14 Maria Valtorta: '"Ook vanavond, hoewel ik ze niet kan zien, voel ik de engelen om me heen.  En ik voel het licht in me groeien, een ondraaglijk licht, zoals het licht dat me omhulde toen ik Christus ontving, toen ik Hem aan de wereld heb gegeven. Een licht dat voortkomt uit een uitbarsting van liefde, krachtiger dan ik gewoonlijk ervaar. Door een soortgelijke kracht van liefde heb ik het Woord uit de hemel gerukt vóór Zijn tijd, zodat Hij mens en Verlosser kon worden. Door een soortgelijke kracht van liefde, zoals die me vanavond overweldigt, hoop ik dat de hemel mij zal ontvoeren, en me zal meevoeren naar de plaats waar ik zo naar verlang, om daar voor eeuwig, met het volk der heiligen en de koren der engelen, mijn onvergankelijke 'Magnificat' te zingen voor God, voor de grote dingen die Hij voor mij, Zijn dienstmaagd, heeft gedaan." "Niet met de geest alleen, waarschijnlijk. En de aarde zal op jou reageren, die met haar volken en naties jou zal verhe...

- Vlucht naar Egypte (Giotto, detail) - 649.13 Maria Valtorta: 'Maria buigt zich over hem heen, legt haar hand op zijn snikkende hoofd en zegt: "Nee. Niet zo. Waarom doe je me pijn? Jij was zo sterk onder het kruis, en dat was een tafereel van ongekende gruwel, zowel vanwege de kracht van Zijn martelaarschap als vanwege de satanische haat van het volk! Zo sterk en troostend was je, voor Hem en voor mij, toen! En vandaag, op deze sabbatavond, zo sereen en kalm,  en terwijl ik me verheug in de naderende vreugde die ik voel,  ben je zo van streek?!... Kalmeer! Volg het voorbeeld! Verenig je met alles wat ons omringt en wat in mij is. Alles is vrede. Heb ook vrede. Alleen de olijfbomen doorbreken met hun zachte geritsel de absolute rust van het uur. Maar dit zachte geluid is zo zoet, dat het lijkt alsof er engelen rond het huis vliegen. En misschien doen ze dat ook wel. -Rust op weg naar Egypte (L.Cranach de Oudere)- Want engelen waren altijd dicht bij me , een of vele, toen ik o...

-Johannes met Maria ( William Dyce )- 649.12 Maria Valtorta: '"Maar waarom huil je, Johannes?" "Omdat de storm van pijn in mij woedt. Ik besef dat ik jou ga verliezen! Hoe moet ik zonder jou leven? Mijn hart breekt bij die gedachte! Ik kan deze pijn niet dragen!" "Je zult hem wel dragen. God zal je helpen leven, en lang, zoals Hij mij geholpen heeft. Want als Hij mij niet geholpen had, zowel op Golgotha ​​als op de Olijfberg, toen Jezus stierf en toen Hij opsteeg, zou ik gestorven zijn, zoals Isaak gestorven is. Hij zal jou helpen om te leven en om je te herinneren wat ik je hiervoor allemaal heb gezegd, ten goede van iedereen." (Matthias Grunewald) "O! Ik zal het me herinneren! Alles! En ik zal doen wat jij wenst, ook voor jouw lichaam. Ik begrijp ook dat Joodse riten niet langer nodig zijn voor jou, een Christen, en voor jou, de Allerzuiverste, die, dat weet ik zeker, geen verdorvenheid van het vlees zult kennen. Jouw lichaam, vergoddelijkt als...

649.7-9 Maria Valtorta: '"Ik gaf mezelf onvoorwaardelijk aan God, ook al begreep ik meteen hoeveel pijn dit me zou brengen. De profeten waren in mijn gedachten en 't goddelijke Licht maakte hun woorden glashelder voor me. Dus vanaf mijn eerste 'fiat' tot de Engel wist ik, dat ik mezelf consacreerde tot de grootste pijn die een moeder lijden kan. Maar niets stelde grenzen aan mijn liefde, want ik weet dat zij voor wie haar gebruikt, kracht, licht is,  een magneet die naar boven trekt, een vuur dat zuivert en mooi maakt wat het aanwakkert, dat hen die het omarmt transformeert en transhumaniseert. Ja! Liefde is werkelijk een vlam. De vlam die, terwijl ze vernietigt wat vergankelijk is  - of het nu schroot, puin of een vod van een mens is - er een gezuiverde geest van maakt die de Hemel waardig is.  Hoeveel schroot, hoeveel bezoedelde, verroeste, afgeleefde mensen zul je op je pad als evangelisten tegenkomen! Veracht er geen enkele. Maar heb hen lief, zodat zij lief...

649.5-6 M. Valtorta: '"De Kerk is nu gevormd en sterk.  De Heilige Geest verlicht Haar,  het bloed van de eerste martelaren versterkt en vermenigvuldigt Haar,  mijn hulp heeft er mede toe bijgedragen om van Haar een heilig organisme te maken, dat door de liefde voor God en onze medebroeders gevoed wordt en steeds meer versterkt, en waar haat, wrok, afgunst, laster – boze planten van Satan – geen wortel schieten. God is hier blij mee, en Hij wil dat jullie dat uit mijn mond horen, net zoals Hij wil dat ik jullie zeg te blijven groeien in liefde,  zodat jullie kunnen groeien in volmaaktheid,  en aldus ook in aantal christenen en in de kracht van de leer. Want de Leer van Jezus is een Leer van Liefde. Want het leven van Jezus, en ook het mijne, werd altijd geleid en bewogen door Liefde. Wij hebben niemand verworpen, wij hebben iedereen vergeven. Slechts één konden we niet vergeven, omdat hij, dienaar geworden van de Haat, onze grenzeloze liefde niet wilde. Jezus ga...

649.3-4 Maria Valtorta: '"Ik ben gewend de pijn van de scheiding van Hem te verdragen. Altijd pijn, want Zijn aanwezigheid en nabijheid waren mijn hemel op aarde. Maar ook altijd gewillig en sereen verdragen, omdat elke daad van Hem door Zijn Vader gewenst was, gehoorzaamheid aan de Goddelijke Wil was, en daarom aanvaardde ik het, omdat ook ik altijd Gods wensen en plannen voor mij heb gehoorzaamd. Wanneer Jezus mij verliet, leed ik.  Zeker wel. Ik voelde mij alleen. Mijn pijn toen Hij, als kind, me in het geheim verliet vanwege het dispuut met de tempelgeleerden,  heeft alleen God in zijn ware intensiteit kunnen meten. Maar toch, afgezien van de terechte vraag die ik, als moeder, Hem stelde - waarom Hij mij zo verliet - zei ik niets anders. En evenzo hield ik Hem niet tegen, toen Hij mij verliet om de Meester te worden... en ik was al weduwe van mijn man, en dus alleen,  in een stad die, op een paar mensen na, niet van mij hield. En toonde ik geen verbazing over Zijn ant...

DCXLIX ZALIG HEENGAAN VAN DE H. MAAGD MARIA - Voile de la Vièrge (Chartres) - 649.1-2 Maria Valtorta: 'Maria, in haar eigen kamer, hoog op het terras, geheel gekleed in wit linnen – het gewaad dat haar ledematen bedekt, de mantel die, vastgebonden aan de rand van haar nek, over haar schouders valt, en de zeer fijne sluier die van haar hoofd valt – sorteert haar eigen kledingstukken en die van Jezus, die ze altijd bewaard heeft. Ze kiest de beste uit. En het zijn er maar weinig. Van haar eigen kledingstukken neemt ze het gewaad en de mantel die ze op Golgotha ​​droeg. Van die van haar Zoon een linnen gewaad dat Jezus in de zomer placht te dragen, en de mantel die in Getsemane gevonden werd, nog steeds bevlekt met het bloed dat vloeide uit het bloedige zweet van dat verschrikkelijke uur. Nadat ze de kledingstukken zorgvuldig heeft opgevouwen en de bebloede mantel van haar Jezus heeft gekust, gaat ze naar de kist waar de relikwieën van het Laatste Avondmaal en het lijden al jaren...

454.4 Maria Valtorta: '"Alle zielen worden minstens één keer in hun leven door God onderzocht, of..." “O! Ik niet! Mij heeft Hij nooit iets gevraagd!" roept Maria van Alfeüs vol vertrouwen uit. De Maagd Maria glimlacht nederig en antwoordt: "Jij hebt het niet beseft, en je ziel heeft geantwoord zonder dat je het besefte, en dat omdat je de Heer al heel erg liefhebt." "Ik zeg je dat Hij nooit tot mij gesproken heeft!..." "Waarom ben je dan hier, als een discipel die Jezus volgt? En waarom verlang je er dan naar dat ál je kinderen Hem volgen? Jij wéét wat het betekent om Jezus te volgen, en toch wil je dat je kinderen Hem volgen!" "Zeker wel! Ik zou ze allemaal aan Hem willen geven. Dan zou ik pas echt kunnen zeggen dat ik mijn schepselen aan het Licht heb gegeven En ik bid, ik bid dat ik ze aan het Licht, aan Jezus, mag baren, met een waar, eeuwig moederschap." "Zie je wel! En waarom? Omdat God jou op een dag vroeg: 'Ma...

454.3 Maria Valtorta: '"Maar waarom... Heeft Hij ons die vreselijke dingen verteld? Ik heb geen rust meer sinds ik het heb gehoord..." "En wist jij dan niet al eerder, dat de Verlosser zou moeten lijden en sterven?” "Tochwel! Maar ik wist niet dat het Jezus was. Ik was dol op Hem, weet je? Meer dan op mijn eigen kinderen. Zo mooi, zo goed... O! Ik benijdde jou, mijn Maria, toen Hij nog een kind was, en daarna altijd... altijd... had ik medelijden met Hem, zelfs voor een ademtochtje, en... ik kan me niet voorstellen dat Hij gemarteld zal worden..." Maria Klopas huilt onder haar sluier. En Moeder Maria troost haar. "Mijn Maria...  bekijk het niet vanuit een menselijk perspectief! Denk aan de vruchten ervan... Ik, je kunt je voorstellen... hoe ik het licht elke dag zie vervagen... als het sterft, zeg ik: weer een dag minder om Jezus te hebben... O! Maria! Voor een ding bovenal dank ik de Allerhoogste, omdat Hij mij de gave heeft geschonken om volmaakte li...

454.2 Maria Valtorta: 'Verderop loopt Maria met haar schoonzuster, en ze lopen heen en weer met het jongetje, dat tussen hen in loopt, hand in hand met hen beiden, en dat het heerlijk vindt om over de rand van elke steen op de weg te springen, ongetwijfeld door de Romeinen aangelegd om een ​​gelijkmatige bestrating te hebben. En hij lacht, en zegt telkens: "Kijk eens hoe goed ik ben? Kijk, kijk nog eens!"... Een spelletje dat, geloof ik, alle kinderen ter wereld wel eens gespeeld hebben, wanneer ze vastgehouden worden door mensen die van hen houden. En de twee heilige wezens, die zijn hand vasthouden, tonen grote belangstelling voor zijn spel en prijzen hem om zijn springkunsten. Het arme jongetje is in die paar dagen van vredig en liefdevol leven weer helemaal opgebloeid. Zijn ogen stralen als die van gelukkige kinderen, en de zilverachtige lach in zijn mond maakt hem nog mooier, en vooral meer een kind, zonder die vroegtijdig droevige, ietwat mannelijke uitdrukking die ...