poëma van de god-mens

441.6 Maria Valtorta: 'Inmiddels vervolgen de pelgrims hun reis in zuidwestelijke richting. Voorop lopen de vrouwen op hun ezels, goed gevoed en uitgerust, vrolijk voortdravend, waardoor Margziam en Abel - die verstandig aan weerszijden van Aurea lopen, die voor het eerst rijdt - bijna moeten rennen. En hoewel dit vermoeiend is, leidt het het meisje af van de pijn van de scheiding van Maria. Zo nu en dan, om de twee jongemannen rust te geven, stopt Mirta haar ezel en houden ze halt, en ze gaat pas weer verder als de apostolische groep zich bij hen voegt. Maar tijdens de pauzes, niet langer afgeleid door de beslommeringen van het paardrijden, wordt Aurea weer verdrietig... Margziam, die ervaring heeft opgedaan in het wees-zijn, opgenomen uit naastenliefde door een adoptiemoeder na Maria te hebben gekend, troost haar door haar te vertellen hoe je je aan je adoptiemoeder hecht "alsof ze je eigen moeder is". En hij vertelt over zijn eigen indrukken, en hoe Maria en Matthias ...

406.7 Maria Valtorta: '"Welgekomen, Meester! Alles is klaar. Wij wachtten alleen nog op Jou!" zegt Petrus. "Ja. Ik heb met Judas over van alles gesproken... toch, Judas? We moeten ook voor die arme oude man zorgen, wiens zoon is gedood." "Ah!..." Judas grijpt de gelegenheid aan om zich te herpakken, en, indien nodig, de argwaan van de anderen weg te nemen. "Ah!... Weet Je, Meester? Vandaag werden we tegengehouden door een groep heidenen,  gemengd met Joden uit de Romeinse koloniën in Griekenland. Ze wilden van alles weten! We hebben zo goed mogelijk geantwoord. Maar hebben ze zeker niet overtuigd. Maar het waren goede mannen, en ze gaven ons veel geld. Hier is het, Meester! We kunnen er veel goeds mee doen!" En Judas zet een grote, zachte leren beurs neer die, als je erop tikt, een zilverachtig geluid maakt. Ze is zo groot als een kinderhoofd. "Goed, Judas. Jij zult het geld eerlijk verdelen.  Wat wilden die heidenen weten?" "D...

-Laatste Avondmaal (Plautilla Nelli)- 406.5 Maria Valtorta: 'Judas, huil niet. Waarom huil je? Als er geen spijt in je hart is voor je moeder en Mij, waarom huil je dan zo? Kom hier, leg je hoofd op Mijn schouder en vertel je Vriend over je verdriet. Heb je gefaald? Heb je het gevoel dat je bijna gefaald hebt? O! Wees niet alleen! Overwin Satan met de hulp van hen die van je houden. Ik ben Jezus, Judas. Ik ben de Jezus die ziekten geneest en demonen uitdrijft. Ik ben de Jezus die redt... en die zoveel van je houdt, die bedroefd is je zo zwak te zien. Ik ben de Jezus die jullie leert zeven maal zeventig keer te vergeven. Maar Ik, Ik uit Mijzelf, vergeef jullie niet zeven maal zeventig, maar zevenhonderd maal, zevenduizend maal zeven... En er is geen schuld, Judas, er is geen schuld, Judas, er is geen schuld, Judas,  die Ik niet vergeef, die Ik niet vergeef, die Ik niet vergeef, als de schuldige, vol berouw, tot Mij zegt: 'Jezus, ik heb gezondigd.' Minder nog, als hij alleen ...

405.4 Maria Valtorta: 'Jezus kan zich niet langer inhouden. Hij draait zich om, met wijd open ogen en een stralende glimlach, en zegt: "Je hebt het Me al verteld! Want Ik heb alles gehoord. Kom hier, kleine jongen!" O! Het kind hoeft het geen twee keer te horen! En hij werpt zich op Jezus, streelt Hem, kust Hem, raakt met zijn pink Zijn voorhoofd aan, Zijn wenkbrauwen, Zijn gouden wimpers... kijkt in Zijn blauwe ogen, wrijft over Zijn zachte baard en zijdezachte haar, en zegt bij elke ontdekking: "Wat bent U mooi! Mooi! Mooi!" Jezus glimlacht, en Matthias glimlacht. En dan, als de anderen wakker worden, omdat de kleine nu niet meer zo oplettend is, glimlachen de discipelen en apostelen als ze die zorgvuldige inspectie zien, herhaald door het kleine mannetje, halfnaakt, mollig, dat zalig Jezus' lichaam langs loopt om Hem van top tot teen te bekijken, en eindigt met te zeggen: "Draai U om!" En dan legt hij uit: "Om de vleugels te zien!" En ...

405.3 Maria Valtorta: 'Het kleine jongetje van eerder,  prachtig in het korte tuniekje waartoe zijn kleding in dit hete uur is gereduceerd,  steekt zijn bruine hoofdje door de keukendeur, gluurt naar buiten  en komt voorzichtig naar voren met zijn tere voetjes,  die lijden onder de door de zon gebakken grond. Het losse tuniekje glijdt bijna van zijn mollige schouder. Hij bereikt de discipelen en staat op het punt over hen heen te stappen, om terug te gaan en Jezus te bekijken. Maar zijn beentjes zijn te kort om over de gespierde lichamen van de volwassenen te stappen,  en hij struikelt en valt bovenop Matthias, die wakker wordt  en het beschaamde gezichtje, bijna vol tranen, van het jongetje ziet.  Hij glimlacht en zegt, het manoeuvre van het kind aanvoelend: "Kom hier, dan zet ik jou tussen mij en Jezus in. Maar wees stil en rustig. Laat Hem maar slapen, Hij is moe!" En het kleine jongetje zit, gelukkig, Jezus' prachtige gezicht te aanbidden.  Hi...

404.3 Maria Valtorta: 'Johannes en Andreas komen terug met wat kleine vruchten, blijkbaar frambozen of aardbeien, maar donkerder, bijna als onrijpe bramen, en ze bieden ze de Meester aan: "Die vind Jij lekker! We hebben ze gisteravond gezien, en zijn ze voor Jou gaan plukken. Eet ze op, Meester. Ze zijn lekker!" Jezus streelt de twee goede jonge apostelen, die Hem hun vruchten aanbieden op een groot blad dat in de beek is gewassen, en die Hem, meer nog dan de vruchten, hun liefde aanbieden. Hij kiest de mooiste kleine vruchten uit, en geeft er aan iedereen wat, die ze met hun brood opeten. "We hebben melk voor Jou gezocht. Maar er is nog geen herder..." verontschuldigt Andreas zich. "Dat maakt niet uit. Laten we snel gaan, zodat we in Emmaüs zijn voor de grote hitte toeslaat." Ze gaan, en die met de grootste eetlust eten het meest, lopend door de koele vallei die steeds breder wordt en uiteindelijk uitkomt op een vruchtbare vlakte waar de oogsters al a...

388.5 M. Valtorta: '"Laten we ondertussen verdergaan naar dat kleine dorpje daar. Wie gaat erheen om brood te zoeken in naam van God? "Ik! Ik!"... Ze willen allemaal gaan. Maar Jezus houdt Judas van Keriot tegen. Als iedereen weg is, neemt Jezus hem bij de hand en spreekt hem van aangezicht tot aangezicht toe. Hij lijkt Zijn gedachten in Judas te willen prenten, hem zo te willen beïnvloeden dat hij geen andere gedachten meer kan hebben, dan die die Jezus wil. "Judas... Doe jezelf geen pijn! Doe jezelf geen pijn, Mijn Judas!  Voel je je niet al een tijdje rustiger en gelukkiger,  bevrijd van de octopussen van je slechtste zelf, dat menselijke zelf, dat zo makkelijk te manipuleren is door Satan en de wereld? Ja, dat doe je!  Welnu, bewaar je vrede, je welzijn. Doe jezelf geen pijn, Judas.  Ik zie jou. Je bent in zo'n goed moment! O! Als Ik je maar zo kon houden,  ten koste van al Mijn bloed,  je zo kon houden, zelfs het laatste bastion vernietigen  waar ...

385.8 M. Valtorta: '"Maar waar zijn Petrus en Judas van Keriot?" vraagt ​​Jezus. "Die zijn naar de nabijgelegen stad gegaan.  Ze zitten vol geld, en zijn aan het winkelen..." "Ja. Judas heeft een wonder verricht en viert feest!" merkt Simon Zeloot op, glimlachend. "Andreas ook, en hij heeft een schaap als souvenir.  Hij heeft een herdersbeen genezen en die heeft hem daarvoor beloond.  We zullen het aan de oude vader geven. Melk is goed voor ouderen..." zegt Johannes, terwijl hij de oude man, die gelukkig is, streelt. Ze keren terug naar het huis en bereiden wat eten... Ze staan ​​op het punt aan tafel te gaan zitten wanneer - beladen als ezels en gevolgd door een kar vol stromatten die als bedden dienen voor de armen van Palestina - de twee vermisten aankomen. "Vergeef me, Meester. Maar dit was nodig. Nu komt alles goed," zegt Petrus. En Judas: "Kijk goed! We hebben alleen het hoognodige meegenomen, schoon en eenvoudig, zoals J...

(Daniel F. Gerhartz) 377.2 Maria Valtorta: 'Maria staat op en gaat, naast Jezus, het omheinde terrein van het landgoed weer binnen. Intussen zijn de dienaren en Martha aangerend. De dienaren met kruiken en bekers. Martha met haar liefde alleen. Maar die heel wat. De apostelen, verhit, drinken de koele drank die de dienaren aan het mengen zijn. Ze zouden die Jezus het liefst als eerste geven. Maar Martha is hen voor geweest. Ze heeft een beker vol melk genomen en die aan Jezus aangeboden. Ze moet weten dat Hij er erg van houdt. Nadat de discipelen zich hebben verfrist, zegt Jezus tegen hen: "Ga en vertel het aan de gelovigen. Vanavond zal Ik tot hen spreken!" De apostelen verspreiden zich, van zodra ze de tuin verlaten, in verschillende richtingen. Jezus loopt tussen Martha en Maria in. "Kom binnen, Meester," zegt Martha. "Terwijl Lazarus onderweg is, rust en verfris Je." Terwijl ze een koele kamer binnengaan, die uitkomt op de schaduwrijke portiek, kom...

-bed van slachtofferziel Marthe Robin- 376.2 Maria Valtorta: '"Jij bent precies op tijd gekomen om die kleine te redden!" merkt Lazarus op, na het verhaal over het kasteel van Caesarea Philippi, wijzend naar de baby, die zalig in de armen van zijn moeder slaapt. En Lazarus voegt eraan toe: "Wat een prachtig kind! Mevrouw, kunt u hem mij van dichtbij laten zien?" Dorcas staat op en toont zwijgend, maar triomfantelijk, haar pasgeborene om hem door de zieke te laten bewonderen. "Een prachtig kind! Werkelijk prachtig! Moge de Heer hem beschermen, en hem gezond en heilig laten opgroeien." "En trouw aan zijn Redder. Als dat niet zo was, zou ik hem nu meteen dood wensen. Alles, behalve dat de geredde de Heer niet dankbaar zou zijn!" zegt Dorcas vastberaden, terwijl ze terugkeert naar haar plaats. "De Heer komt altijd op tijd om te redden," zegt Mirta , de moeder van Abel van Bethlehem . "Mijn zoon was niet dichter bij de dood - en wa...

CCCLXX5 RITUEEL AVONDMAAL IN LAZARUS' PALEIS EN HEILIGSCHENNEND FEESTMAAL IN HUIS VAN SAMUEL 375.1 Maria Valtorta: 'Wanneer Jezus, terug van de Tempel, het paleis binnenkomt, ziet Hij het vol met een menigte dienaren uit Bethanië, die zich haasten met hun voorbereidingen. Lazarus, liggend op een brancard en met grote pijn, begroet zijn Meester met een zwakke glimlach, die zich naar hem toe haast en zich liefdevol over de brancard buigt en vraagt: "Je hebt veel geleden, hè, Mijn vriend? door de schokken van de wagen." "Heel veel, Meester!" antwoordt Lazarus, zo uitgeput dat alleen al de herinnering aan wat hij heeft meegemaakt hem weer tranen in de ogen brengt. "Het is Mijn schuld! Vergeef Me!" Lazarus pakt een van Jezus' handen en brengt die naar zijn gezicht, wrijft zijn uitgemergelde wang ertegenaan, kust de hand en mompelt: "O, het is niet Jouw schuld, Heer! En ik ben zo blij dat Jij Pasen met mij viert... mijn laatste Pasen!..." ...

-Tenhemelopneming Maria Magdalena (Ribera)- 370.16 Maria Valtorta: 'Maria van Lazarus, waarom huil jij, jij... die net nog zo vrolijk was? Waar zijn de tien bloempjes die je Mij wilde brengen?" "Ze slapen voldaan en netjes, Meester... En ik huil, omdat ik nooit meer de reinheid van maagden zal hebben, en mijn ziel altijd zal huilen, nooit voldaan zal zijn, omdat... omdat ik gezondigd heb..." "Mijn vergeving en jouw tranen maken jou reiner dan zij. Kom hier. Huil niet meer. Laat het huilen over aan wie zich ergens voor te schamen heeft. Sta op. Ga jouw bloempjes halen!..." "...Jullie ook, bruiden en maagden, ga. Ga en zeg tegen Gods gasten dat ze naar boven moeten komen. Ze moeten weggestuurd worden voor de poorten sluiten, want velen van hen zijn verspreid over het platteland." - Ze gaan gehoorzaam mee weg, alleen Jezus blijft achter op het terras, op Zijn plek, Maria en Matthias knuffelend. En Elise en Anastatica, die iets verderop elkaars hand v...

370.15 Maria Valtorta: '" Elise van Bethzur , kom hier! Troost dit bijna kinderlijke meisje..." En Hij legt Anastatica met Zijn eigen hand in Elise's armen. En kijkt toe terwijl Elise haar streelt, en de andere zich overgeeft in die moederlijke armen, en vraagt ​​dan: "Elise, ken jij haar verhaal?" "Ja, Heer. En ik heb zo'n medelijden met haar, arme duif zonder nest..." "Elise, hou jij van deze zus?" - Ivančica Fulir (Benin, Kroatië) - "Hou ik van haar? Heel veel! Maar niet als zus, ze kan mijn dochter zijn. En nu ik haar in mijn armen hou, voel ik me weer de gelukkige moeder van vroeger. Aan wie ga Jij die lieve gazelle toevertrouwen?" "Aan jou, Elise!" "Aan mij?" De vrouw maakt de kring van haar armen los, om de Heer ongelovig aan te kijken... "Aan jou! Wil je haar niet hebben?" "O Heer! Heer! Heer!"... Elisa kruipt op haar knieën naar Jezus toe, en weet niet, weet niet hoe, wat ze ...

-Getty Villa- 370.2 Maria Valtorta: 'De gasten! Jezus' gedachten zijn duidelijk tot uitdrukking gebracht. Het feestmaal van de liefde dat Hij in het huis van Zijn goede leerlinge wenste, is een bladzijde uit het Evangelie in praktijk gebracht. Er zijn bedelaars, kreupelen, blinden, wezen, ouderen, jonge weduwen met hun baby's, die zich vastklampen aan hun kleren, of die de schamele melk drinken van hun ondervoede moeders. Dankzij Johanna's rijkdom konden ze hun versleten kleren al vervangen door eenvoudige, maar schone en nieuwe kleren. Maar als het keurig gekamde haar, in een goddelijke voorziening van reinheid, en als de schone kleren deze ongelukkigen, die door de dienaren in rijen worden opgesteld, of ondersteund om hen naar hun bestemming te brengen, een blik geven die zeker minder ellendig is dan toen Johanna hen in de steegjes, op de kruispunten, op de karrensporen naar Jeruzalem liet verzamelen, waar hun armoede schandelijk verborgen was, of tentoongesteld om aa...

CCCLX ONDERWEG NAAR JERUZALEM, AAN OVERZIJDE JORDAAN, NA DAGEN VAN HEVIGE REGENVAL EN ELLENDE, SLECHTE STEMMING ONDER DE APOSTELEN, EVEN RUST IN EEN GROT... 360.8 Maria Valtorta: 'De eerste die wakker wordt, is de Zeloot. Hij ziet Jezus nog steeds bij het vuur, brandend in de warme grot. En door de stapel hout, die tot een schamele omvang is geslonken, beseft hij dat er vele uren zijn verstreken.  Hij klimt uit zijn bed, en sluipt naar Jezus toe. "Meester, kom Je niet slapen? Ik zal de wacht houden!" "Het is dageraad, Simon. Ik ben net even buiten geweest. Ik zag de lucht al lichter worden." "Maar waarom hebben Je ons niet geroepen? Ook Jij bent vermoeid!" "O, Simon! Ik had zo'n nood om na te denken... en te bidden!" en Hij legt Zijn hoofd op zijn borst. De Zeloot, die naast Hem zit, streelt Hem en zucht.  Hij vraagt: "Waarover nadenken, Meester? Jij hoeft niet na te denken. Jij weet alles!" "Niet nadenken over wat Ik moet ...

357.3 Maria Valtorta: 'Jezus slaat een arm om Johannes' schouders en trekt hem naar Zich toe en zegt: "Vertel me dan wat je voelt dat je me moet vertellen. Wat zijn de dingen die Mijn Johannes aanvoelde, met behulp van geestelijk licht, in de duistere ziel van zijn metgezel?" "Meester... Ik heb er spijt van dat ik u dit verteld heb. Ik zal twee zonden begaan..." "Waarom?" "Omdat ik Jou pijn zal doen door Jou te openbaren wat Jij niet weet en... omdat... Meester, is het niet een zonde om te spreken over het kwaad dat we in een ander zien? Ja, toch?... Hoe kan ik dit dan zeggen, de naastenliefde schendend?!" Johannes is diep bedroefd. Jezus verlicht zijn ziel: "Luister, Johannes. Wat is belangrijker voor je, de Meester of je medeleerling?" "De Meester, Heer. Jij bent het allerbelangrijkste." "En wat ben Ik voor jou?" "Het begin en het einde. Jij bent het al." "Geloof je dat Ik, als het al, ook a...

-Genezing van doofstomme ( Domenico Maggiotto )- 341.6 M. Valtorta: '…En spoedig keert Melchias terug met de jonge doofstomme, en ​​met zijn familie en minstens de helft van het dorp... De moeder van de ongelukkige aanbidt Jezus en smeekt Hem. "Ja, moge gebeuren zoals U wenst!" En ze neemt de doofstomme bij de hand, en leidt hem een ​​klein stukje weg uit de menigte die zich verzamelt, en die de apostelen, uit medelijden met Zijn gewonde hand, proberen terug te dringen. Jezus komt dichter bij de doofstomme, plaatst Zijn wijsvingers in diens oren en Zijn tong op zijn halfopen lippen, en slaat dan Zijn ogen op naar de donker wordende hemel, blaast op het gezicht van de doofstomme, en roept luid: "Word geopend!" en laat hem los. De jongeman kijkt hem even aan, terwijl de menigte fluistert. De verandering in het gezicht van de doofstomme is verrassend:  eerst apathisch en verdrietig, dan verrast en glimlachend. Hij legt zijn handen aan zijn oren, drukt ze samen en t...

-Krishna en Chaitanya- 341.3 Maria Valtorta: 'Tweemaal, wanneer ze bij beekjes komen, bevochtigen Andreas en de twee Jakobussen de verbanden op hun kneuzingen. Jezus zelf doet dat niet. Hij loopt kalm verder, alsof Hij geen pijn voelt. De pijn moet echter voelbaar zijn, als Hij Andreas moet vragen om brood voor Hem te breken, wanneer ze stoppen om te eten. Als Hij Matteüs moet smeken om Zijn sandaal opnieuw vast te maken, wanneer deze losraakt. Als Hij, vooral, wanneer Hij een steile sluiproute afdaalt en tegen een boomstam stoot, omdat Zijn voet uitglijdt, een kreun niet kan onderdrukken. En als Zijn verband weer rood kleurt van het bloed, zo erg zelfs dat ze bij het eerste huis in een dorp, dat ze rond zonsondergang bereiken, stoppen, en om water en olie vragen, om Zijn hand te verzorgen. De hand blijkt, nadat de verbanden zijn verwijderd, erg gezwollen, blauwachtig aan de rugzijde, met een rode wond in het midden. Terwijl ze wachten tot de vrouw des huizes komt aanrennen met wat...