poëma van de god-mens

-Jezus huilt over Jerzualem (Tissot)- 457.4 Maria Valtorta: '"Jij hebt vreemdelingen meer lief dan ons. Als Jij ons het evangelie zou verkondigen, zouden wij uiteindelijk van Jou gaan houden! Maar Jij bent overal, behalve in Judea!" zegt een Jood, geraakt door Jezus' woorden. "Ik zal ook naar Judea gaan en daar lange tijd blijven. Maar de steen in de harten van velen zal niet veranderen. Hij zal niet veranderen, zelfs niet wanneer het bloed op de steen valt. U bent toch een synagoge-overste?" "Ja, hoe weet Jij dat?" "Ik weet het. Welnu, dan begrijpt u wat ik bedoel." "Bloed mag niet op de stenen vallen. Dat is een zonde." "Jullie zullen het Bloed met vreugde op de steen gieten, zodat hij zou blijven bestaan. En de steen waarop het Bloed van het ware Lam zal worden gegoten, zal als een overwinningstrofee lijken. Maar dan komt er een dag waarop jullie zullen begrijpen... De wérkelijke kastijding zullen begrijpen en wat de wer...

-Dood van Aäron (James Tissot) 457.2 Maria Valtorta: 'Toen begon Hij te prediken om een ​​eind te maken aan de twisten. "Toen het volk van God, na de dood van Mirjam te Kadesh, in de woestijn in opstand kwam vanwege gebrek aan water, en tegen Mozes, hun redder en leider uit het land van zonde naar het beloofde land, riep alsof hij hun waanzinnig geworden vernietiger was, en Aäron uitschold als een nutteloze priester, toen ging Mozes met zijn broer het tabernakel binnen en sprak tot de Heer, en vroeg om een ​​wonder om een ​​eind te maken aan het gemurmel. En de Heer, hoewel Hij niet verplicht was aan elk verzoek te voldoen, vooral niet als het gewelddadig was en afkomstig van geesten die hun heilige vertrouwen in de Voorzienigheid van de Vader hadden verloren, sprak tot Mozes en Aäron. Hij had ook alleen tot Mozes kunnen spreken, want Aäron, hoewel Hogepriester, had ooit Gods goedheid verspeeld door een afgod te aanbidden. Maar God wilde hem opnieuw beproeven, en hem een ​​man...

  - Engel (Giuseppe Sanmartino) -

(Murillo) 650.4 M. Valtorta: 'En hij aanschouwt. Hij ziet Maria's lichaam,  nog steeds levenloos en in alle opzichten als dat van een slapende,  steeds hoger opstijgen, gedragen door de engelen. Als een laatste afscheid wappert een hoek van de mantel en de sluier, misschien door de wind die is ontstaan ​​door de snelle hemelvaart en de beweging van de engelenvleugels. En de bloemen, die Johannes rond Maria's lichaam had geschikt en vernieuwd, en die zeker in de plooien van haar kleren waren achtergebleven, regenen neer op het terras en de grond van Getsemane, terwijl het krachtige hosanna van de engelen steeds verder weg en daardoor zwakker wordt. Johannes blijft staren naar dat lichaam dat opstijgt naar de hemel, en - ongetwijfeld door een wonder dat God hem heeft geschonken, om hem te troosten en te belonen voor zijn liefde voor z'n adoptiemoeder - ziet duidelijk dat Maria, nu gehuld in de stralen van de opkomende zon, ontwaakt uit de extase die haar ziel van haar l...

-Cristo Velato (Giuseppe Sanmartino)- 649.19 Maria Valtorta: 'Nadat de eerste golf van verdriet is weggeëbd, herinnert Johannes zich Maria's wens en pakt hij de randen van de grote linnen mantel, die over de zijkanten van het bed hing, en die van de sluier, die ook al over het kussen hing, en hij spreidt ze uit, de eerste over haar lichaam, de laatste over haar hoofd. Maria is nu als een standbeeld van wit marmer, liggend op het deksel van een sarcofaag. Johannes beschouwt haar lange tijd, en er vallen nog steeds tranen uit zijn ogen,  terwijl hij naar haar kijkt. Dan herschikt hij de kamer, en verwijdert alle overbodige meubels. Hij laat alleen het bed staan, het kleine tafeltje tegen de muur, waarop de kist met de relieken rust, een krukje dat hij plaats tussen de deur naar het terras en het bed waarop Maria ligt, en een plankje waarop de lamp staat, die Johannes aansteekt omdat de avond nadert. Vervolgens haast hij zich naar Getsemane om zoveel bloemen te plukken als hij vin...

-Maria op haar sterfbed (Konrad Von Soest)- 649.18 M. Valtorta: 'Haar armen over elkaar slaand, haar oogleden sluitend over haar lieve, stralende ogen, zegt ze tegen Johannes, die zich over haar heen boog: "Ik ben in God. En God is in mij. Terwijl ik aan Hem denk en Zijn omhelzing voel, zeg dan de psalmen en alle andere Schriftgedeelten die voor mij passend zijn, vooral op dit uur. De Geest van Wijsheid zal ze jou aanduiden. Zeg dan het gebed van mijn Zoon op, herhaal voor mij de woorden van de aartsengel die de komst aankondigde, en van Elisabeth, en mijn lofzang ... ik zal je volgen, met alles wat ik nog van mezelf heb op aarde..." Johannes worstelt met de tranen die uit zijn hart opwellen en probeert de emotie die hem kwelt te bedwingen met zijn prachtige stem,  die in de loop der jaren steeds meer op die van Christus is gaan lijken  – iets wat Maria met een glimlach opmerkt en doet zeggen: "Ik heb het gevoel alsof ik mijn Jezus bij me heb."— terwijl hij z...

- Vlucht naar Egypte (Giotto, detail) - 649.13 Maria Valtorta: 'Maria buigt zich over hem heen, legt haar hand op zijn snikkende hoofd en zegt: "Nee. Niet zo. Waarom doe je me pijn? Jij was zo sterk onder het kruis, en dat was een tafereel van ongekende gruwel, zowel vanwege de kracht van Zijn martelaarschap als vanwege de satanische haat van het volk! Zo sterk en troostend was je, voor Hem en voor mij, toen! En vandaag, op deze sabbatavond, zo sereen en kalm,  en terwijl ik me verheug in de naderende vreugde die ik voel,  ben je zo van streek?!... Kalmeer! Volg het voorbeeld! Verenig je met alles wat ons omringt en wat in mij is. Alles is vrede. Heb ook vrede. Alleen de olijfbomen doorbreken met hun zachte geritsel de absolute rust van het uur. Maar dit zachte geluid is zo zoet, dat het lijkt alsof er engelen rond het huis vliegen. En misschien doen ze dat ook wel. -Rust op weg naar Egypte (L.Cranach de Oudere)- Want engelen waren altijd dicht bij me , een of vele, toen ik o...

-Houthakker (Vincent van Gogh)- 441.9 Maria Valtorta: 'Ze zijn al aangekomen op de plek waar de hei tot as is verpulverd, nog warm en knisperend onder hun sandalen. Ze steken het terrein over. Wanneer ze het midden bereiken, waar de volle maan schijnt, worden ze opgemerkt door de houthakkers. "O! Ik zei het toch! Hij alleen had dit kunnen doen! Laten we naar Hem toe rennen om Hem te aanbidden!" roept een houthakker, en hij doet dat al door zich in de as aan Jezus' voeten te werpen. "Waarom denkt u dat Ik dit had kunnen doen?" "Omdat alleen de Messias dit kan." "En hoe weet u dat Ik de Messias ben? Kent u Mij dan?" "Nee. Maar alleen de Goede, die de armen liefheeft, had barmhartigheid kunnen tonen. En alleen de Heilige van God had het vuur kunnen bevelen, en gehoorzaamd kunnen worden. Geprezen zij de Allerhoogste, die ons Zijn Messias heeft gezonden! En de Messias, die op tijd is gekomen om onze huizen te redden!" (Jean-François ...

441.2 Maria Valtorta: 'En Thomas, dolblij, haalt een kleiner werkje tevoorschijn:  drie kleine jasmijnsterretjes met een klein takje, samengebonden in een dun ringetje,  en hij geeft het aan Aurea. "Omdat je niet koket deed  toen je het wilde,  omdat je hier was toen de jasmijn in bloei stond,  en omdat deze kleine sterretjes je aan onze Ster doen denken.  Maar pas op! Jij, met je deugden, moet de bloemen parfumeren en zelf een bloem zijn, wit, mooi, puur, die de hemel parfumeert.  Als je dit niet doet, laat ik de haarspeld terugbrengen.  Kom op, huil niet... want alles gaat voorbij... en...  en binnenkort keren we terug naar Maria,  of zij zal naar ons komen... en..." Maar Thomas, geconfronteerd met Aurea's toenemende tranen,  vindt het beter om niet verder te praten en vertrekt, beschaamd, en tegen Petrus zeggend: "Als ik had gedacht dat... ze nog meer zou gaan huilen, had ik haar niets gegeven...  Ik heb die haarspeld juist ...

CDXLI GESCHENK VAN THOMAS AAN DE MAAGD MARIA EN VERTREK UIT NAZARETH -WONDER BOVEN HET VUUR METEEN THEMA VAN TWEE GELIJKENISSEN- 441.1 Maria Valtorta: 'Het is de avond van de ware sabbat,  en het leven hervat zich na de sabbatsrust.  Hier, in het kleine huisje in Nazareth, beginnen de rustige voorbereidingen voor het vertrek.  Het proviand werd opgeborgen, de kleren in de zadeltassen gepropt, de zadeltassen strak vastgemaakt met veters, de sandalen gecontroleerd op stevigheid in de leren riempjes en gespen, de ezels water gegeven en laten grazen bij de heg in de tuin... en begroetingen zijn uitgewisseld, en een paar tranen te midden van de glimlachen en zegeningen, en beloftes om elkaar snel weer te zien... En, onverwacht, is er Thomas' geschenk aan Maria: een gesp , of broche zoals wij het zouden noemen, om de jurk bij de halslijn op zijn plaats te houden, gemaakt van drie slanke, luchtige, perfecte stengels van lelietjes-van-dalen, samengebonden tot twee blaadjes, waarv...

-Triomph of the Innocents (W. Holman Hunt)- 436.4 Maria Valtorta: '"Zelfs toen Ik nog een klein kindje was, werden vele kleintjes in de baarmoeder van hun moeder gedood. En de wereld schreeuwde het uit van afschuw. Maar wanneer de Tijd er niet langer voor individuen of voor de hele mensheid zal zijn, zullen jullie eens en voor altijd begrijpen, hoe gefortuneerd en gezegend in Israël, in het Israël van Christus' tijd, zij waren, die, doordat ze als baby's werden uitgeroeid, behoed werden voor de grootste zonde: die van medeplichtigheid aan de dood van de Verlosser." "Jezus!" roept Maria van Alfeüs. Terwijl ze angstig opstaat en om zich heen kijkt, alsof ze vreest de godendoders achter de heggen en boomstammen van de tuin vandaan te zien komen.  "Jezus!" herhaalt ze. Terwijl ze Hem met pijn aankijkt. -Kindermoord te Bethlehem (resp. Rubens, Reni)- "Wat? Ken jij de Schriften dan niet meer,  dat je zo verbaasd bent over wat Ik zeg?" vraag...

-Dood van de eerstgeborenen (Alma Tadema)- 436.3 Valtorta: '"Maria, heb je haar nog niets over Zijn geboorte verteld?"  vraagt ​​Jakobus, wijzend naar de Heer, die luistert en zwijgt. "Nog niet. Ik wil dat ze het verleden goed kent voordat ze het heden leert kennen.  Dat ze dit heden begrijpt, dat zijn bestaansrecht in het verleden heeft.  Als ze het weet, zal ze zien dat de God die haar angst inboezemt, de God van de Sinaï,  alleen maar een God is van strenge liefde, maar altijd van liefde." "O, Moeder! Vertel het me nu!  Ik zal het verleden minder moeilijk begrijpen als ik het heden ken,  dat, voor zover ik weet, zo mooi is en je ertoe brengt God zonder vrees lief te hebben.  Ik hoef niet bang te zijn, ik hoef niet bang te zijn!" "Het meisje heeft gelijk.  Onthoud deze waarheid altijd wanneer je evangeliseert.  Zielen hoeven niet bang te zijn om met volledig vertrouwen tot God te gaan.  Dit is wat ik probeer te doen, en des te meer omd...

-De legende van Sint-Elooi, goudsmid (Petrus Christus)- 434.2 Maria Valtorta: '"En jouw werk, Simon?" "O! Ik ben geen volmaakte kunstenaar zoals jij, Thomas. Het is de eerste keer dat ik een penseel in mijn hand heb gehad, en mijn kleuren zijn ongelijkmatig ondanks al mijn goede bedoelingen. Daarom ben ik begonnen met de meest... eenvoudige onderdelen... om er grip op te krijgen... en ik verzeker je, mijn onervarenheid heeft het meisje hartelijk aan het lachen gebracht. Maar ik ben er blij mee! Ze wordt elk uur herboren tot een sereen leven, en dat is wat nodig is om het verleden uit te wissen en haar volledig nieuw te maken, voor Jou, Meester." "Hè! Maar misschien geeft Valeria niet toe..." zegt Thomas. "O! Wat maakt het haar uit, of ze haar wel of niet heeft? Als ze haar heeft willen houden, was het om haar niet verloren te laten gaan in de wereld. En het zou zeker goed zijn voor het meisje, om voor altijd en in alles gered te worden, vooral in ...

CDXXXIV HANDENARBEID IN NAZARETH -GELIJKENIS VAN HET GELAKTE HOUT- 434.1 Maria Valtorta: 'De rustieke open haard in de werkplaats wordt aangestoken, na een lange periode van inactiviteit, en de geur van kokende lijm vermengt zich met de kenmerkende geur van zaagsel en vers geschaafd hout, of liever gezegd, van hout dat aan de voet van een werkbank wordt gemaakt. Jezus werkt energiek aan houten planken, die Hij met behulp van zaag en schaaf tot stoelpoten, lades, enzovoort, transformeert. Enkele meubels, de bescheiden meubels uit het huisje in Nazareth, zijn de werkplaats binnengebracht. De kast die gerepareerd moet worden, een van Maria's weefgetouwen, twee krukjes, een tuinladder, een kleine kist en de ovendeur, die volgens mij aan de onderkant is aangetast, misschien door muizen. Jezus werkt eraan om te herstellen wat door gebruik en ouderdom is versleten. Thomas daarentegen, met een heel arsenaal aan kleine goudsmid-gereedschappen, die hij ongetwijfeld uit de tas op zijn bed...

- Assumptie van de Maagd (Siënese school) - 433.4 Maria Valtorta: 'Ze zijn bij de deur van het huis aangekomen. Judas van Alfeüs merkt op, terwijl Jezus op de gesloten deur klopt: "Het zou gepast zijn om te zeggen [ Hooglied 5:2 ] : 'Doe open voor mij, mijn zus, mijn bruid, geliefde,  mijn duifje, mijn onbevlekte'... " Maar wanneer de deur op een kier staat, en het lieflijke gezicht van de Maagd verschijnt, spreekt Jezus alleen maar het allerliefste woord, en opent Zijn armen om haar te ontvangen: "Moeder!" "O, mijn zoon! Zalige! Kom binnen,  en de vrede en de liefde wezen met Jou!" "En met Mijn Moeder, en met het huis, en met allen die erin zijn!" zegt Jezus, terwijl Hij naarbinnen gaat, gevolgd door de anderen. "Daarginds is jullie moeder, terwijl de twee discipelen bij het brood en bij de was zijn..." legt Maria uit, na de wederzijdse begroeting met de apostelen en de neefjes. En die trekken zich terug, discreet, om de Mo...

-Virgin Mary in the Rose Garden (Albert Edelfelt)- 433.3 Maria Valtorta: '"Neef van mij, vertel me 'ns iets wat ik al lang wil weten! Hoe zie Jij Maria? Als moeder of als onderdaan? Ze is Jouw Moeder, maar zij is een vrouw, en Jij bent God..." zegt Thaddeüs. "Als zus en echtgenote, als de vreugde en rust van de God, en de troost van de mens. Alles zie Ik en heb Ik in Maria, als God en als mens. Zij die het Genoegen was van de Tweede Persoon van de Drie-eenheid in de hemel, Genoegen van het Woord, net als van de Vader en van de Geest, is het Genoegen van de geïncarneerde/vleesgeworden God, en zal het zijn van de verheerlijkte God-Mens." "Wat een mysterie! Heeft God Zich dan tweemaal van Zijn Welbehagen beroofd? In Jou en in Maria, en heeft Hij jullie aan de aarde gegeven..." overpeinst de Zeloot. "Wat een Liefde! Dat is wat je moet zeggen. De Liefde bewoog de Drie-eenheid ertoe Maria en Jezus aan de aarde te geven!" zegt Jakobus. "En ...

CDXXXIII AANKOMST IN NAZARETH -LOFPRIJZINGEN AAN DE MAAGD MARIA- GENEZING VAN AUREA 433.1 Valtorta: 'Vanuit  Sepphoris betreedt men Nazareth vanaf de noordwestelijke kant, dat wil zeggen, vanaf de hoogste en meest stenige heuvel. Het amfitheater waarop Nazareth in terrassen is gebouwd,  verschijnt wanneer men de top van de heuvel bereikt, de laatste vanuit Sepphoris,  die vrij steil door ravijnen naar de stad afdaalt. Als ik de plaats goed herken,  want er is tijd verstreken en veel bergachtige plaatsen lijken op elkaar, dan is de plek waar Jezus staat, precies de plaats waar zijn medeburgers probeerden Hem te stenigen,  en Hij hen met Zijn macht tegenhield door dwars door hen heen te gaan. Jezus blijft staan ​​om naar Zijn geliefde, maar vijandige stad te kijken,  en een tevreden glimlach verschijnt op Zijn gezicht. Wat een zegen, ongekend en onverdiend door de Nazareners,  deze goddelijke glimlach die zich uitstort en genade verspreidt over het lan...

- Naakt voorleesslaafje (Villa v/d Mysteriën, Pompeï) - 427.2 Maria Valtorta: 'Ze zitten in het donker. En wachten.  De mannen slapen misschien. Maar elk geluid doet het meisje kreunen,  en het galopperen van een paard doet haar zich krampachtig aan Bartholomeüs' nek vastklampen,  die, misschien omdat hij zo oud is, haar vertrouwen afdwingt.  Zo is slapen onmogelijk. "Maar wees niet bang! Bij Jezus gebeurt er niets ergs!" zegt Bartholomeüs. "Waarom?" vraagt ​​het meisje, trillend en nog steeds aan de nek van de apostel vastgeklampt. "Omdat Jezus God op aarde is! En God is sterker dan mensen!" "God?... Wat is God?" "Arm meisje! Maar hoe hebben ze jou opgevoed? Hebben ze jou dan niets geleerd?" "Om mijn huid wit te houden, mijn haar glanzend,  om mijn bazen te gehoorzamen... om altijd 'ja' te zeggen...  Maar ik kon geen 'ja' zeggen tegen die Romein... hij was lelijk en maakte me bang...  De hele dag bang... al...

CDXXVII AUREA GALLA ONDERWEZEN DOOR BARTHOLOMEÜS EN VERVOLGENS NAAR NAZARETH GEBRACHT -Santa Aurea, rechts van Maria (Duccio)- 427.1 M. Valtorta: 'De zomerse dageraad is zo vroeg dat de tijd tussen maanondergang en het eerste licht van de dageraad kort is.  Hoe snel ze ook lopen, de donkerste periode van de nacht overvalt hen toch nog vlakbij de stad Caesarea, en zelfs een brandende pruimentak geeft niet genoeg licht. Ze moeten even stoppen, ook omdat het meisje, minder gewend dan zij aan het lopen in het donker, vaak struikelt over stenen die half in het stof begraven liggen. "Het is beter om even te stoppen. Het meisje kan niet zien en is moe," zegt Jezus. "Nee, nee, ik kan wel... Laten we heel ver weg gaan... Misschien komt hij wel. We zijn hier langsgekomen, op weg naar dat huis!" zegt het meisje, haar tanden klapperend, Hebreeuws en Latijn vermengd in een nieuwe taal om zich verstaanbaar te maken. "We gaan achter die bomen staan ​​en niemand zal ons zi...

-Vergilius en Dante bezoeken 9e Cirkel van de hel (Divina Commedia)- 426.6 Maria Valtorta: 'Daarop zegt Livia, blozend als een vlam: "Meester, enige tijd geleden, zochten wij ook naar U in de bladzijden van onze Vergilius.  Want voor ons zijn de profetieën van maagden van ieder geloof in Israël waardevoller dan die van uw profeten, in wie wij de invloed van eeuwen-oude overtuigingen kunnen voelen...  En we bespraken ze onderling... en vergeleken de verschillende volkeren  die in elke tijd, natie en religie U hebben ervaren. Maar niemand heeft U zo goed ervaren als onze Vergilius [70-19BC] ...  Wat hebben we die dag ook gesproken met Diomedes, de vrijgelaten Griek, astroloog, Claudia zeer dierbaar! Hij beweerde dat dit kwam doordat de tijden dichter bij elkaar lagen en de sterren spraken door hun conjuncties... En ter ondersteuning van zijn these haalde hij aan, dat de drie Wijzen uit de drie landen van het Oosten U als kind kwamen aanbidden, wat leidde tot de slach...