poëma van de god-mens

(Heilige Thérèse van Lisieux) 651.10-11 Maria zegt: 'De Eucharistie, die voor mij was als dauw voor een dorstige bloem, was inderdaad leven, maar hoe meer de tijd voorbij ging, hoe minder ze volstond om het onbedwingbare verlangen van mijn hart te stillen. Het was niet langer genoeg voor mij om mijn goddelijke Schepping in mij te ontvangen en Hem in mij te dragen in de heilige gedaanten, zoals ik Hem in mijn maagdelijk lichaam had gedragen. Helemaal in mij verlangde ik naar de Drie-enige God, maar niet onder de sluiers die mijn Jezus had gekozen om het onuitsprekelijke mysterie van het geloof te verbergen, maar zoals Hij was, is en zal zijn in het centrum van de hemel. Mijn Zoon Zelf, in Zijn eucharistische transportaties/vervoeringen, brandde mij met omhelzingen van oneindig verlangen, en ontwortelde - elke keer dat Hij tot mij kwam, met de kracht van Zijn liefde - bijna mijn ziel bij de eerste impuls. Waarna Hij mij met oneindige tederheid 'Moeder!' bleef noemen, en ik ...

649.15-17 Maria Valtorta: '"En vertel dit ook aan je broeders. Jullie zullen zo verscheurd worden! Allerlei obstakels zullen jullie angst voor een nederlaag inboezemen, bloedbaden door vervolgers en afvalligheid door christenen van de moraal van Iskariot, zullen jullie de moed ontnemen. Wees niet bang. Heb lief en wees niet bang. In de mate waarin jullie lief hebben, zal God jullie helpen en jullie over alles en iedereen laten zegevieren. Alles wordt bereikt als men een serafijn wordt. Dan stijgt de ziel, dit wonderbaarlijke, eeuwige ding, dat de adem van God Zelf is, door Hem in ons ingegoten, op naar de hemel, en valt als een vlam neer aan de voet van de Goddelijke Troon, spreekt en wordt door God gehoord, en verkrijgt van de Almachtige wat zij begeert. Als de mensen wisten hoe lief te hebben zoals de oude Wet gebiedt, en zoals mijn Zoon liefhad en leerde liefhebben,  zouden ze alles verkrijgen. - Zo heb ik lief. Daarom voel ik dat ik op aarde zal ophouden te bestaan, ik doo...

649.14 Maria Valtorta: '"Ook vanavond, hoewel ik ze niet kan zien, voel ik de engelen om me heen.  En ik voel het licht in me groeien, een ondraaglijk licht, zoals het licht dat me omhulde toen ik Christus ontving, toen ik Hem aan de wereld heb gegeven. Een licht dat voortkomt uit een uitbarsting van liefde, krachtiger dan ik gewoonlijk ervaar. Door een soortgelijke kracht van liefde heb ik het Woord uit de hemel gerukt vóór Zijn tijd, zodat Hij mens en Verlosser kon worden. Door een soortgelijke kracht van liefde, zoals die me vanavond overweldigt, hoop ik dat de hemel mij zal ontvoeren, en me zal meevoeren naar de plaats waar ik zo naar verlang, om daar voor eeuwig, met het volk der heiligen en de koren der engelen, mijn onvergankelijke 'Magnificat' te zingen voor God, voor de grote dingen die Hij voor mij, Zijn dienstmaagd, heeft gedaan." "Niet met de geest alleen, waarschijnlijk. En de aarde zal op jou reageren, die met haar volken en naties jou zal verhe...

- Vlucht naar Egypte (Giotto, detail) - 649.13 Maria Valtorta: 'Maria buigt zich over hem heen, legt haar hand op zijn snikkende hoofd en zegt: "Nee. Niet zo. Waarom doe je me pijn? Jij was zo sterk onder het kruis, en dat was een tafereel van ongekende gruwel, zowel vanwege de kracht van Zijn martelaarschap als vanwege de satanische haat van het volk! Zo sterk en troostend was je, voor Hem en voor mij, toen! En vandaag, op deze sabbatavond, zo sereen en kalm,  en terwijl ik me verheug in de naderende vreugde die ik voel,  ben je zo van streek?!... Kalmeer! Volg het voorbeeld! Verenig je met alles wat ons omringt en wat in mij is. Alles is vrede. Heb ook vrede. Alleen de olijfbomen doorbreken met hun zachte geritsel de absolute rust van het uur. Maar dit zachte geluid is zo zoet, dat het lijkt alsof er engelen rond het huis vliegen. En misschien doen ze dat ook wel. -Rust op weg naar Egypte (L.Cranach de Oudere)- Want engelen waren altijd dicht bij me , een of vele, toen ik o...

649.3-4 Maria Valtorta: '"Ik ben gewend de pijn van de scheiding van Hem te verdragen. Altijd pijn, want Zijn aanwezigheid en nabijheid waren mijn hemel op aarde. Maar ook altijd gewillig en sereen verdragen, omdat elke daad van Hem door Zijn Vader gewenst was, gehoorzaamheid aan de Goddelijke Wil was, en daarom aanvaardde ik het, omdat ook ik altijd Gods wensen en plannen voor mij heb gehoorzaamd. Wanneer Jezus mij verliet, leed ik.  Zeker wel. Ik voelde mij alleen. Mijn pijn toen Hij, als kind, me in het geheim verliet vanwege het dispuut met de tempelgeleerden,  heeft alleen God in zijn ware intensiteit kunnen meten. Maar toch, afgezien van de terechte vraag die ik, als moeder, Hem stelde - waarom Hij mij zo verliet - zei ik niets anders. En evenzo hield ik Hem niet tegen, toen Hij mij verliet om de Meester te worden... en ik was al weduwe van mijn man, en dus alleen,  in een stad die, op een paar mensen na, niet van mij hield. En toonde ik geen verbazing over Zijn ant...

454.4 Maria Valtorta: '"Alle zielen worden minstens één keer in hun leven door God onderzocht, of..." “O! Ik niet! Mij heeft Hij nooit iets gevraagd!" roept Maria van Alfeüs vol vertrouwen uit. De Maagd Maria glimlacht nederig en antwoordt: "Jij hebt het niet beseft, en je ziel heeft geantwoord zonder dat je het besefte, en dat omdat je de Heer al heel erg liefhebt." "Ik zeg je dat Hij nooit tot mij gesproken heeft!..." "Waarom ben je dan hier, als een discipel die Jezus volgt? En waarom verlang je er dan naar dat ál je kinderen Hem volgen? Jij wéét wat het betekent om Jezus te volgen, en toch wil je dat je kinderen Hem volgen!" "Zeker wel! Ik zou ze allemaal aan Hem willen geven. Dan zou ik pas echt kunnen zeggen dat ik mijn schepselen aan het Licht heb gegeven En ik bid, ik bid dat ik ze aan het Licht, aan Jezus, mag baren, met een waar, eeuwig moederschap." "Zie je wel! En waarom? Omdat God jou op een dag vroeg: 'Ma...

450.6 Maria Valtorta: '"Jezus, luister. Hier is een vrouw die om genade vraagt. Ze is onvruchtbaar..." "Val de Meester niet lastig voor haar, vrouw. Haar baarmoeder is dood!" zegt iemand die niet weet dat hij tot de Moeder van God spreekt. En dan, verward door zijn vergissing, waarop men hem attent maakte, probeert hij zich klein te maken en te verdwijnen, terwijl Jezus hem en de smeekster tegelijk antwoordt en zegt: "Ik ben het Leven. Mevrouw, laat uw verzoek geschieden!" en Hij legt even Zijn hand op Sella's hoofd. "Jezus! Zoon van David, heb medelijden met mij!" roept de blinde van eerder, die langzaam de menigte heeft bereikt en vanaf de rand ervan zijn smeekbede verheft. Jezus, die Zijn hoofd had gebogen om naar Sella's smeekbede te luisteren, heft Zijn gezicht weer op en kijkt naar de plek vanwaar, gesyncopeerd als de kreet van een schipbreukeling,  de stem van de blinde man weerklinkt. "Wat wilt u dat ik voor u doe?"...

448.5 Maria Valtorta: 'Het meer, niet langer aangeroerd door boegen en roeispanen, herstelt zich vredig: een uitgestrekt kristalhelder vlak, doorspekt met zilver door de eerste glimp van de maan en bezaaid met schilfers topaas of robijn, waar de vlammen van de lantaarns of fakkels, geplaatst op elke boeg, weerspiegeld worden in het meer. De gezichten lijken vreemd in het contrast van de rood-gele lichten of maanstralen; sommige lijken heel duidelijk, sommige zijn nauwelijks te herkennen, andere lijken in tweeën gesplitst, in de lengte of in de breedte, met alleen het voorhoofd of de kin in het licht, of met slechts één wang, een half gezicht dat scherp in profiel uitsteekt, alsof er aan de andere kant geen is. De ogen van sommigen glinsteren, andere lijken lege oogkassen, en zo is het ook met de monden, waarvan sommige een glimlach tonen, open, met sterke tanden, of uitgewist lijken in donkere gezichten. Maar, opdat iedereen Jezus kan zien, zie,  worden lantaarns en nog eens lanta...

427.5 Maria Valtorta: '"We zeiden dus, dat God machtig is, maar dat Hij Zijn kinderen vrij laat." "Ben ik een dóchter van God? Heb ik twee vaders? Hoeveel kinderen heeft Hij?..." "Álle mensen zijn kinderen van God, omdat Hij ze heeft gemaakt.  Zie je de sterren daarboven? Hij heeft ze gemaakt.  En deze planten? Hij heeft ze gemaakt.  En de aarde waarop we zitten, en die vogel die zingt,  en de zee die zo uitgestrekt is, alles, en alle mensen. En mensen zijn meer kinderen dan al de rest, omdat zij kinderen zijn door dat wat de ziel genoemd wordt, en ook licht, geluid en blik is, niet zo groot als de Zijne, die heel de hemel en aarde vullen, maar prachtig,  en die nooit sterven, net zoals Hij nooit sterft." "Waar is die ziel? Heb ik er een?" "Jazeker. In je hart. En het is die die je heeft doen inzien dat de Romein slecht was en die jou er zeker niet toe zal aanzetten om zoals hij te willen zijn.  Is het niet?" "Ja..." Het m...

391.6 Maria Valtorta: 'Jezus spreekt: "Zoon van Abraham en van de Vader in de hemel, luister! Wat jouw rechtvaardige vader je heeft geprofeteerd, wordt vervuld. De Heiland is hier, en met Hem jouw vrienden uit Engedi, en de apostelen van de Messias, allen gekomen om zich te verheugen over jouw opstanding. Kom zonder vrees! Kom tot bij de kloof, en Ik zal ook komen, en Ik zal jou aanraken,  en je zult gereinigd worden. Kom zonder vrees naar de Heer die jou liefheeft!" De takken wijken weer uiteen, en de melaatse kijkt angstig naar buiten. Hij kijkt naar Jezus, een witte gestalte die over het gras van het plateau loopt, en stilstaat aan de rand van de afgrond... Hij kijkt naar de anderen... en vooral naar zijn oude vader die, alsof hij betoverd is, Jezus volgt met uitgestrekte armen, zijn ogen gericht op het gezicht van zijn melaatse zoon. Die komt naar voren, gerustgesteld. Zwaar hinkend door de wonden aan zijn voeten... strekt hij zijn armen uit, met zijn verrotte handen....

357.2 Maria Valtorta: 'Maar uit de deur van de kamer die uitkomt op het lagere terras, - want er is een bovenste bij de bovenste kamer - verschijnt een lange schaduw, nauwelijks zichtbaar in de nacht door de witheid van Zijn gezicht en handen op Zijn donkere gewaad, en die wordt gevolgd door een andere, een kortere. Ze lopen op hun tenen, om degenen die wellicht in de kamer beneden slapen niet wakker te maken, en sluipen de buitenste treden op, die naar het hoogste terras leiden. Daarna pakken ze elkaars hand vast, en gaan zo zitten op een bank, die langs de zeer hoge balustrade loopt die het terras omringt. Het lage bankje en de hoge balustrade doen alles aan hun zicht onttrekken. Zelfs als de helderste maan aan de hemel zou staan, neerdalend om de wereld te verlichten, zou ze voor hen niets betekenen. Want de stad is volledig verborgen, in het duister van de nacht, en met haar ook de donkerste schaduwen van de nabijgelegen bergen. Alleen de hemel toont zich aan hen met zijn le...

340.2 Maria Valtorta: '"Weet dat er voor Mij niets veranderd is... omdat Ik hoop dat je hierdoor zult veranderen en weer de discipel zult worden die je ooit was, en de rechtvaardige voor wiens bekering Ik bid en lijd. "Je hebt gelijk, Meester. Maar met Jouw hulp zal ik dat zeker worden. Het zijn immers onvolkomenheden van de jeugd. Dingen die zonder gewicht zijn. Ze helpen ons immers om onze medemens te begrijpen en hen te genezen." "Judas, jouw moraal is wel heel vreemd! En Ik zou nog meer moeten zeggen... Er is nog nooit een dokter gezien die zich vrijwillig ziek liet maken om later te kunnen zeggen: 'Nu weet ik beter hoe ik mensen met deze ziekte kan genezen.' Ben Ik dan incompetent?..." "Wie zegt dat, Meester?" "Jij! Ik bega geen zonden, dus weet Ik niet hoe Ik zondaars moet genezen..." "Jij bent Jij. Maar wij zijn Jou niet, en wij hebben ervaring nodig om te weten hoe we het moeten doen..." "Dat is jouw oude i...

-Pinocchio (Luigi Comencini, 1972)- 286.7 Maria Valtorta: '"Vandaag, door associatie van ideeën, ben jij van de herinnering aan het gebergte van je geboorteland overgegaan naar de herinnering aan de inheemse mythen en hun gelijkenis. Is het niet? Hoe komt dat? "Omdat mijn ontwaakte geest ze zich herinnerde." "Heel goed. Ook de zielen van je voorouders, die een religie aan je land hebben gegeven, herinnerden het zich. Warrig, zoals een onvolmaakt mens in staat is het te doen, iemand afgescheiden van de geopenbaarde godsdienst. Maar ze hebben het zich altijd herinnerd. Er zijn veel religies in de wereld. Welnu, als we hier, in een helder beeld, alle details daarvan zouden zien,  dan zouden we zien dat er als een gouden draad verloren in de modder, een draad is met knopen, waarin flarden van de echte Waarheid zijn opgesloten." "Maar komen we niet allemaal van dezelfde wortel? Dat zegt U toch. Waarom konden de voorouders dan, afkomstig van het oorspronkeli...

250.7 Maria Valtorta: '"Elke ziel is een heilig vuur door God geplaatst op het altaar van het hart, om het offer van het leven te verbranden met de Liefde voor de Schepper van dat leven. Elk leven is een holocaust [brandoffer] als het goed besteed wordt, elke dag is een offer om met heiligheid geconsumeerd te worden. Maar de plunderaars komen! De verdrukkers van de mens, en van de ziel van de mens. Het vuur zinkt weg in de diepe put. En niet uit heilige noodzaak, maar uit noodlottige dwaasheid/zotternij. En daar, ondergedompeld in de riolen van alle beerputten van ondeugd, wordt het één rottende, zware modder... totdat... een priester in die diepte afdaalt en die modder terugbrengt naar het licht van de zon, en hem bovenop het brandoffer van zijn eigen offerande legt. Want weet dit: de heldenmoed van de bekeerling is niet genoeg. Het vereist ook de moed van degene die bekeert. Inderdaad, die moet aan de andere voorafgaan, want zielen worden gered door ons offer. Want op díe...

-zwarte aardolie- 250.6 Maria Valtorta: '"Alles is capabel tot goede daden. Zelfs wat ogenschijnlijk het minst geschikt is. Wanneer materie zich leent voor Gods wil - zelfs het meest inerte, meest bevroren, meest vieze - dan kan het beweging, vuur, en zuivere schoonheid worden. Ik geef u een vergelijking uit het Boek der Makkabeeën [ 2 Mac.1:18-36 ] ! Toen Nehemia door de koning van Perzië naar Jeruzalem werd teruggestuurd, wilde men in de herbouwde tempel en op het gereinigde altaar offers brengen. Nehemia herinnerde zich hoe, ten tijde van hun gevangenneming door de Perzen, de priesters belast met de eredienst aan God, het vuur van het altaar ​hadden genomen en het hadden verborgen gehouden op een geheime plaats, onderin een vallei, in een diepe, droge put, en ze deden dit zo zorgvuldig en zo geheimzinnig, dat alleen zij wisten waar het heilige vuur was. - Lev.6:6 - Nehemia herinnerde zich dat. En toen hij het zich herinnerde, nam hij de kleinzonen van die priesters mee n...

-eeuwenoude gurukul (hindoeïsme)- 250.4 Maria Valtorta: 'Jezus, een witte gestalte te midden van de steeds donkerder wordende schaduwen, staat op van de tafel, en komt naar het midden van de kleine groep discipelen, terwijl de vrouwen zich terugtrekken. Isaak en een ander steken kleine vuren aan op het zand, om voor licht te zorgen en om de zwermen muggen, die misschien uit nabijgelegen moerassen komen, te verdrijven. "Vrede zij met u allen. De barmhartigheid van God verenigt ons al vóór de afgesproken tijd, en schenkt wederzijdse vreugde aan onze harten. Ik heb ze allemaal onderzocht, die moreel goede harten van jullie, zoals je aanwezigheid hier aantoont, wachtend op Mij, gevormd in Mij,  maar nog geestelijk onvolmaakt, zoals sommige van jullie reacties aantonen, die getuigen dat de oude mens van Israël nog steeds in je voortleeft, met al zijn concepten en vooroordelen, en dat nog niet daaruit is voortgekomen, zoals een vlinder uit zijn larve, de nieuwe mens, de mens van de ...

248.12 Maria Valtorta: 'Een groot vreugdevuur is aangestoken om de bijeenkomst van licht te voorzien. Velen zitten in een halve cirkel in het veld en wachten tot Jezus komt en spreekt. Ondertussen vertellen ze elkaar over de gebeurtenissen van die dag. Abel is er ook, en velen feliciteren hem, zeggend dat iedereen in zijn onschuld geloofde. "Maar jullie wilden me doden! Zelfs jij, die me begroet hebt bij de deur van mijn huis op het moment dat Joël werd gedood"... kan de jongeman niet anders dan antwoorden. En hij voegt eraan toe: "Maar ik vergeef jullie, in de naam van Jezus." Kijk, daar komt Jezus uit de schaapskooi naar hen toe. Lang, gekleed in wit, omringd door de apostelen, gevolgd door de herders en de vrouwen. "Vrede zij met jullie allen! Als Mijn komst ertoe gediend heeft, het Koninkrijk van God onder jullie te vestigen, dan zij de Heer gezegend. Als Mijn komst ertoe gediend heeft, een onschuldige te doen stralen, dan zij de Heer gezegend. Als Mijn...

-Fall of the Rebel Angels (S. Forde)- 244.6 "Jezus zei: 'God had de engelen al geschapen. En sommigen van hen waren, door niet te hebben willen geloven dat de rang van heerlijkheid waartoe God hen had bestemd goed was, in opstand gekomen, en hadden, met harten verbrand door het gebrek aan geloof in hun Heer, geprobeerd om de onbereikbare Troon van God te bestormen. Tegenover het harmonieuze redeneren van de gelovige engelen, hadden zij hun niet-harmonieuze, niet-rechtvaardige en pessimistische denken gesteld, en het pessimisme, wat gebrek aan geloof is, had hen van geesten van licht geesten van duisternis doen worden. Lang leven, voor eeuwig, zij die - in de hemel en op aarde - elke gedachte weten te baseren op een vooronderstelling van optimisme vol van licht! Ze zullen er nooit compleet naast zitten, zelfs als de feiten hen tegenspreken. Zij zullen zich niet vergissen, althans wat hun geest betreft, die zal blijven geloven, blijven hopen en liefhebben, God bovenal én de na...