poëma van de god-mens

-Assunzione (Francesco Solimena)- 650.5 Maria Valtorta: 'Johannes' visioen is voorbij. Hij laat zijn hoofd zakken.  Op zijn vermoeide gezicht zie je zowel de pijn van Maria's verlies als de vreugde van haar glorieuze bestemming. Maar nu overwint de vreugde de pijn. Hij zegt: "Dank U, mijn God! Dank U! Ik voelde dat dit zou gebeuren.  En ik wilde wakker blijven, om geen enkel moment van haar Hemelvaart te missen.  Maar ik had al drie dagen niet geslapen! Slaap, vermoeidheid, in combinatie met verdriet,  overweldigden me en overmeesterden me, net toen de Hemelvaart aanstaande was... Maar misschien wilde U dit zelf, o God, zodat ik dat moment niet zou verstoren en niet te veel zou lijden...  Ja. U wilde het zeker, net zoals U nu gewild hebt dat ik zag wat ik zonder een wonder van U niet had kunnen zien. U hebt mij de kans gegeven haar weer te zien, hoewel ze al zo ver weg was, al verheerlijkt en glorieus, alsof ze dicht bij me was. En Jezus weer te zien! O! Een gez...

649.3-4 Maria Valtorta: '"Ik ben gewend de pijn van de scheiding van Hem te verdragen. Altijd pijn, want Zijn aanwezigheid en nabijheid waren mijn hemel op aarde. Maar ook altijd gewillig en sereen verdragen, omdat elke daad van Hem door Zijn Vader gewenst was, gehoorzaamheid aan de Goddelijke Wil was, en daarom aanvaardde ik het, omdat ook ik altijd Gods wensen en plannen voor mij heb gehoorzaamd. Wanneer Jezus mij verliet, leed ik.  Zeker wel. Ik voelde mij alleen. Mijn pijn toen Hij, als kind, me in het geheim verliet vanwege het dispuut met de tempelgeleerden,  heeft alleen God in zijn ware intensiteit kunnen meten. Maar toch, afgezien van de terechte vraag die ik, als moeder, Hem stelde - waarom Hij mij zo verliet - zei ik niets anders. En evenzo hield ik Hem niet tegen, toen Hij mij verliet om de Meester te worden... en ik was al weduwe van mijn man, en dus alleen,  in een stad die, op een paar mensen na, niet van mij hield. En toonde ik geen verbazing over Zijn ant...

DCXLIX ZALIG HEENGAAN VAN DE H. MAAGD MARIA - Voile de la Vièrge (Chartres) - 649.1-2 Maria Valtorta: 'Maria, in haar eigen kamer, hoog op het terras, geheel gekleed in wit linnen – het gewaad dat haar ledematen bedekt, de mantel die, vastgebonden aan de rand van haar nek, over haar schouders valt, en de zeer fijne sluier die van haar hoofd valt – sorteert haar eigen kledingstukken en die van Jezus, die ze altijd bewaard heeft. Ze kiest de beste uit. En het zijn er maar weinig. Van haar eigen kledingstukken neemt ze het gewaad en de mantel die ze op Golgotha ​​droeg. Van die van haar Zoon een linnen gewaad dat Jezus in de zomer placht te dragen, en de mantel die in Getsemane gevonden werd, nog steeds bevlekt met het bloed dat vloeide uit het bloedige zweet van dat verschrikkelijke uur. Nadat ze de kledingstukken zorgvuldig heeft opgevouwen en de bebloede mantel van haar Jezus heeft gekust, gaat ze naar de kist waar de relikwieën van het Laatste Avondmaal en het lijden al jaren...

454.3 Maria Valtorta: '"Maar waarom... Heeft Hij ons die vreselijke dingen verteld? Ik heb geen rust meer sinds ik het heb gehoord..." "En wist jij dan niet al eerder, dat de Verlosser zou moeten lijden en sterven?” "Tochwel! Maar ik wist niet dat het Jezus was. Ik was dol op Hem, weet je? Meer dan op mijn eigen kinderen. Zo mooi, zo goed... O! Ik benijdde jou, mijn Maria, toen Hij nog een kind was, en daarna altijd... altijd... had ik medelijden met Hem, zelfs voor een ademtochtje, en... ik kan me niet voorstellen dat Hij gemarteld zal worden..." Maria Klopas huilt onder haar sluier. En Moeder Maria troost haar. "Mijn Maria...  bekijk het niet vanuit een menselijk perspectief! Denk aan de vruchten ervan... Ik, je kunt je voorstellen... hoe ik het licht elke dag zie vervagen... als het sterft, zeg ik: weer een dag minder om Jezus te hebben... O! Maria! Voor een ding bovenal dank ik de Allerhoogste, omdat Hij mij de gave heeft geschonken om volmaakte li...

452.10 Jezus zegt: "De ander vervolgde bedroefd...  O! De weg was in het laatste stuk werkelijk verschrikkelijk!  De reiziger kon niet meer. Hij leek wel dronken van vermoeidheid, van de zon! Bij het negende monument stopte hij, hijgend, leunend tegen de gebeeldhouwde steen en las mechanisch de erin gegraveerde woorden.  Vlakbij was een pad met schaduw, met water, met bloemen... 'Bijna bijna... Maar nee! Nee.  Er staat geschreven, en mijn vader heeft het geschreven: Liefde, Gehoorzaamheid, Overwinning.  Ik moet geloven. In zijn liefde, in zijn waarheid, en ik moet gehoorzamen om mijn liefde te tonen... We gaan... Moge de liefde mij steunen...' En dan  het tiende monument... De uitgeputte reiziger, verbrand door de zon, liep gebogen alsof hij onder een juk gebukt ging...  Het was het liefdevolle en heilige juk van trouw, die liefde is, gehoorzaamheid, standvastigheid, hoop, rechtvaardigheid, voorzichtigheid, alles...  In plaats van erop te leunen,...

450.9 Maria Valtorta: '"Maar is hij het, die daar aankomt? Daar, tussen die struiken..." "Hij is het zeker. Maar wat een scherp zicht, Heer! Wij horen geritsel, maar zien niets..." Ook het geritsel houdt op.  Alles is stil en vol verwachting... Jezus staat goed in het licht, alleen, een beetje voorop, omdat Hij is opgeschoven naar de rots waar wat proviand is neergelegd. De anderen, in het schemerige licht van enkele bomen, verdwijnen en gaan op in de stammen en struiken van het kreupelhout. Zelfs de kinderen zwijgen, ofwel omdat ze slaperig zijn in de armen van hun moeders, ofwel omdat ze bang zijn van de stilte, van de graven,  van de bizarre schaduwen die de maan werpt, van de bomen en de rotsen. Maar de melaatse moet Hem zien, vanuit zijn schuilplaats, en goed zien. De hoge en plechtige gestalte van de Heer zien, helemaal wit in het maanlicht, prachtig. De vermoeide blik van de melaatse ontmoet ongetwijfeld de stralende blik van Jezus. Welke taal zal er kome...

-Intercessie van Christus en Maria (Lorenzo Monaco)- 445.14 Maria Valtorta: '"Goed. Nu jullie er allemaal zijn en het alweer mooi weer wordt,  stel ik voor dat we vanavond naar Kafarnaüm vertrekken!" zegt Petrus. Maria, die altijd instemt, zegt ditmaal: "Nee, Simon. We kunnen niet vertrekken tenzij eerst...  Mijn zoon, een moeder heeft tot mij gebeden dat Jij, Jij die alleen dat kunt doen, de ziel van haar enige zoon bekeert. Ik smeek Jou, luister naar me, want ik heb beloofd... Vergeef hem... Jouw vergeving..." "Die is al gegeven, Maria. Ik heb al met de Meester gesproken..." onderbreekt Iskariot, in de veronderstelling dat Maria het over hem heeft. "Ik spreek niet over jou, Judas van Simon.  Ik spreek over Esther van Levi , van Nazareth,  een moeder die gedood werd door het gedrag van haar zoon.  Jezus, zij stierf in de nacht dat Jij wegging.  En haar smeekbeden tot Jou waren niet voor haarzelf,  arme gemartelde moeder van een schandelijke zoon,...

442.8 Maria Valtorta: '"Ik ga weg... naar Kafarnaüm." "De zon is te heet om te gaan. Blijf. Je bent een pelgrim, net als alle anderen. En Hij heeft gezegd dat de discipelen voor hen moeten zorgen." "Mijn aanblik mishaagt jou..." "Jouw weigering om te genezen doet mij pijn! Dat alleen...  Doe je mantel uit... Waar heb jij geslapen?" "Ik heb niet geslapen.  Ik heb tot zonsopgang gewacht om jou alleen te zien." "Dan moet je moe zijn. In de grote kamer staan ​​de bedden die Simon en Thomas gebruikt hebben. Het is er nog stil en koel. Ga maar slapen, terwijl ik eten voor je klaarmaak." Judas vertrekt zonder te antwoorden.  En Maria, zonder te rusten na de hele nacht wakker te zijn geweest, gaat naar de keuken om het vuur aan te steken, en vervolgens naar de tuin om groenten te plukken. En tranen, tranen, tranen vallen stilletjes, terwijl ze zich over de haard buigt om het hout te schikken, of over de kluiten aarde om de groente...

-Stabat Mater ( William Bouguereau )- 436.6 Maria Valtorta: '"En jij blijft er zo kalm bij? Zo sereen? Nog altijd dezelfde als toen je hier als bruid toekwam, drieëndertig jaar geleden, en het lijkt wel gisteren dat ik me zoveel herinner... Maar hoe kun jij dat?... Ik... Ik zou gek worden... Ik zou... Ik weet niet wat ik zou doen... Ik... Maar nee! Het is onmogelijk voor een moeder om dit te weten en kalm te blijven!" "Vóórdat ik moeder ben, ben ik een dochter en dienstmaagd van God... Waar vind ik mijn rust? In het doen van Gods wil. Waar komt mijn sereniteit vandaan? Uit het doen van die wil. Als ik de wil van een mens zou moeten doen, zou ik misschien verontrust zijn,  want een mens, zelfs de meest wijze, kan altijd een verkeerde wil opleggen.  Maar Gods wil! Als Hij mij wilde als de Moeder van Zijn Christus,  moet ik dan denken dat dit wreed is, en daardoor mijn sereniteit verliezen?  De gedachte aan wat de Verlossing zal zijn voor Hem, en ook voor mij, ja, ...

428.4b Maria Valtorta: '"Maar denk eens na! God laat hem vrij, en de vrije wil wordt een slaaf van hartstochten, zonde, lust, kortom, van het Kwaad! Trots, woede, hebzucht en lust, eerst vermengd met, en dan triomferend over de goede planten!...  Een ramp!  Hoeveel hitte wel niet, die de planten uitdroogt, omdat er geen gebed meer is, dat is vereniging met God,  en dus dauw van heilzame levenssappen op de ziel!  Hoeveel koude, die de wortels bevriest, door gebrek aan liefde voor God en de naaste!  Hoeveel vermagerde grond,  omdat de bemesting wordt verworpen van zelfverloochening en nederigheid! Wat een onontwarbare kluwen van goede en slechte takken,  omdat men de moed mist om te lijden om het schadelijke af te snijden! Dat is de toestand van een ziel  waarvan de hoeder en cultivator een wil is, die wanordelijk is en gericht op het kwade. Terwijl een ziel die een vrije wil heeft, die in orde leeft, en daarom gehoorzaam is aan de Wet,  die ge...

- Anita Cantieri (1910-1942) - 410.5 Maria Valtorta: "En ik? Ik ben al jaren ziek... en dat leven, in de grotten, met weinig eten en al die ellende. Dit komt weer terug!..." zegt de Zeloot. "Maar je zei toch altijd dat je je sinds je genezing zo sterk voelde?" vraagt ​​Judas, die zich weer bij hen heeft gevoegd. "Is de werking van het wonder uitgewerkt?" De Zeloot maakt een typische beweging bij deze brutale, veelzeggende zet, dat lijkt te zeggen: "Daar is hij dan! Heer, geef mij geduld!" Maar hij antwoordt met de grootste beleefdheid: "Nee.  De werking van het wonder is nog niet uitgewerkt. En dat is te zien. Ik ben niet opnieuw ziek geworden. Ik ben sterk. Veerkrachtig. Maar de jaren zijn jaren,  en de arbeid is arbeid. En deze hitte die ons doet zweten alsof we in een gracht zijn gevallen, en dan deze nachten die, zou ik zeggen, ijskoud zijn vergeleken met de hitte overdag,  en die ons zweet bevriezen terwijl de dauw onze toch al doorweek...

398.6 Maria Valtorta: 'Jezus loopt ver vooruit. Maar Hij stopt, de toekomstige koning volgens Juda, en, dorstig, vouwt Zijn handen om water uit een beek te scheppen en te drinken... als een vogel in het bos of als een grazend lam, en dan draait Hij zich om en zegt: "Hier zijn wat wilde vruchten! Laten we er wat plukken om onze honger te stillen..." "Hebt u honger, Meester?" vraagt ​​de Zeloot. "Ja," bekent Jezus nederig. "Wat wil Je! Gisteravond heb Je alles aan die sukkelaar gegeven!" roept Petrus uit. "Maar waarom wilde Je dan niet in Hebron blijven?" vraagt ​​Filippus. "Omdat God Me ergens anders heen roept. Weten jullie niet." De apostelen halen hun schouders op en beginnen onrijpe vruchten te plukken van wilde planten die verspreid over de bergkammen groeien. Het lijken wel wilde appels. En de Koning der koningen eet ze, samen met zijn metgezellen, die een afkeurende grimas trekken vanwege de zure smaak van de wilde, ...

398.3 Maria Valtorta: '"Schudden jullie je hoofd? Geloven jullie het niet? Jullie Liefde staat jullie geloof in de weg... Liefde is iets groots! Grote kracht... en groot gevaar! Ja, gevaar. De impact van de werkelijkheid in het uur van de duisternis zal bovenmenselijk gewelddadig zijn in de harten die door de liefde,  die nog niet volmaakt geordend is, verblind worden. Jullie kunnen niet geloven dat Ik, de Koning, de Machtige, kan worden overgeleverd aan een nul. Jullie zullen het niet kunnen geloven, vooral dan, en de twijfel zal opkomen: 'Was Hij het wel echt? En als Hij het was, hoe kon Hij dan verslagen worden?' Versterk jullie harten voor dat uur! Weet dat als de vijanden van de Heilige 'in een oogwenk' de poorten hebben opengebroken en alles hebben verwoest, en de Heilige van God in brand hebben gestoken, als zij het Tabernakel van de Allerheiligste Naam hebben afgebroken, en verwoest, en in hun hart zeggen: 'Laten wij alle feesten van God op aarde do...

376.5 M. Valtorta: 'Maria van Judas spreekt niet. Maar ze kijkt, ze kijkt naar de Meester... Jezus kijkt ook naar haar. Hij zou haar kunnen bedriegen (?) . Dat doet Hij niet. Hij vernedert (?) haar niet, maar bedriegt  (?)  haar evenmin. Hij antwoordt hen allen: "In de hemel zul je het weten." De immer gekwelde moeder van Judas vraagt: "Wat als iemand niet in staat zou zijn degene die ze liefheeft te redden, ook al zou ze dat willen? Wat zou haar lot zijn?" "Wat verdient haar goede ziel?" "De hemel?... Maar, O Heer, zou een vrouw, een zus, of een moeder die... die er niet in slaagde degene die ze liefhad te redden, en hem verdoemd zag worden, de hemel kunnen ontvangen, ook al was ze in de hemel? Geloof Je niet dat zij nooit vreugde zal kennen, omdat... het vlees van haar vlees en bloed van haar bloed de eeuwige verdoemenis verdiend zal hebben? Ik denk dat zij zich niet zal kunnen verheugen, als ze haar geliefde in ondraaglijke pijn ziet..." ...

376.3 Maria Valtorta: "Doe méér, Mijn vriend! Het is al veel om je erbij neer te leggen en de pijn te lijden. Maar geef het een nog grotere waarde." "Welke waarde, mijn Heer?" "Bied het aan voor de verlossing van de mensheid." "Ook ik ben maar een arme mens, Meester. Ik kan er niet naar streven een verlosser te zijn." "Dat zegt jij wel, maar je vergist je. God is mens geworden om de mensheid te helpen. Maar mensen kunnen God helpen! De werken van de rechtvaardigen zullen verenigd worden met de Mijne in het uur van de Verlossing. Van de rechtvaardigen, eeuwen geleden al gestorven, nu levend of in de toekomst. Voeg jij nu het jouwe toe, vanaf vandaag.   Het is zo mooi om jezelf te verenigen met de oneindige Goedheid, eraan toe te voegen wat wij van onze beperkte goedheid kunnen geven en te zeggen: "Ook ik werk mee, O Vader, voor het welzijn van mijn broers en zussen." Er kan geen grotere liefde zijn, voor de Heer en voor onze naaste...

-bed van slachtofferziel Marthe Robin- 376.2 Maria Valtorta: '"Jij bent precies op tijd gekomen om die kleine te redden!" merkt Lazarus op, na het verhaal over het kasteel van Caesarea Philippi, wijzend naar de baby, die zalig in de armen van zijn moeder slaapt. En Lazarus voegt eraan toe: "Wat een prachtig kind! Mevrouw, kunt u hem mij van dichtbij laten zien?" Dorcas staat op en toont zwijgend, maar triomfantelijk, haar pasgeborene om hem door de zieke te laten bewonderen. "Een prachtig kind! Werkelijk prachtig! Moge de Heer hem beschermen, en hem gezond en heilig laten opgroeien." "En trouw aan zijn Redder. Als dat niet zo was, zou ik hem nu meteen dood wensen. Alles, behalve dat de geredde de Heer niet dankbaar zou zijn!" zegt Dorcas vastberaden, terwijl ze terugkeert naar haar plaats. "De Heer komt altijd op tijd om te redden," zegt Mirta , de moeder van Abel van Bethlehem . "Mijn zoon was niet dichter bij de dood - en wa...

370.17 Maria Valtorta: 'Jezus heft Zijn hoofd op, dat Hij over de twee kinderen had gebogen, en ziet Maria zich over Judas' moeder heen buigen. Hij staat op en gaat naar hen toe. Hij legt Zijn hand op het grijzende hoofd van Maria van Simon: "Waarom huil je, vrouw?" "O Heer! Heer! Ik heb een demon gebaard! Geen moeder in Israël zal mijn verdriet evenaren!" "Maria, een andere moeder [van Marcus van Josias ...] , en om dezelfde reden als die van jou, zei en zegt deze woorden tegen Mij. Arme moeders!..." "O mijn Heer, is er dan nog iemand die, net als mijn Judas, zo slecht is en zo slecht jegens U? O, dat kan niet! Hij die U heeft... heeft zich overgegeven aan vuile praktijken. Hij die uw adem inademt... is wellustig en een dief; misschien wordt hij wel een moordenaar. Hij... o! Zijn gedachten zijn leugens! Zijn leven is koorts. Laat hem sterven, Heer! In godsnaam! Laat hem sterven!" "Maria, je hart laat jou hem erger zien dan hij is. A...

370.10 Maria Valtorta: 'We bevinden zich op de derde trap wanneer we Elise van Bethzur ontmoeten, die ernstig naar beneden komt met de vrouw van Filippus. "Ach, Heer!" roept die laatste. "Van wie neemt U, en aan wie geeft U!... Maar moge U toch gezegend zijn!" "Waar hebt u het over, mevrouw?" "Vandaag zult U het weten... Wat een pijn, en wat een glorie, Heer! U verminkt mij, en kroont mij!" Filippus, die dicht bij Jezus staat, zegt: "Wat vertel je daar? Waar heb jij het over? Jij bent mijn vrouw, en wat er met jou gebeurt, raakt mij..." "O, je zult het weten, Filippus! Ga, ga met de Meester mee!" Ondertussen vraagt ​​Jezus aan Elise of zij al volledig genezen is. En de vrouw, aan wie het grote leed van vroeger de waardigheid van een bedroefde koningin heeft geschonken, zegt: "Ja, mijn Heer. Maar lijden met vrede in je hart, is geen kwelling. En dit keer heb ik vrede in mijn hart." "En weldra zul je nog meer...

366.6 Maria Valtorta: 'Jezus neemt de twee brieven uit Zijn riem, vouwt ze open en leest ze voor temidden van de aandachtige kring van elf gezichten. "Aan Jezus van Nazareth, eer en zegen. Aan Maria van Nazareth, zegen en vrede. Aan onze heilige broeders, vrede en gezondheid. Aan onze geliefde Margziam, vrede en liefde. Tranen en een glimlach vullen mijn hart en mijn gezicht, terwijl ik deze brief voor jullie allemaal schrijf. Herinneringen, nostalgie, hoop en de vrede na vervulde plichten zijn in mij. Heel het verleden dat voor mij belangrijk is, ligt voor me, t.t.z. het verleden dat twaalf maanden geleden begon, en een psalm van dankbaarheid aan God, te barmhartig voor de schuldigen, welt op uit mijn hart. Moge Jij gezegend zijn, en met Jou de heilige die Jou aan de wereld gaf, en de andere moeder die ik me herinner als de vleesgeworden barmhartigheid, en met Jou gezegend zijn Petrus, Johannes, Simon, Jakobus en Judas, en de andere Jakobus, en Andreas en Matteüs, en tenslott...

362.4 Maria Valtorta: 'In de hemel is er een gesloten boek. Alleen God kan het lezen. Daarin staan ​​alle waarheden. Maar God verwijdert soms de zegels, en wekt de waarheden die al aan mensen verteld zijn weer tot leven, door een mens, die voor zo'n lot is uitverkoren, op te leggen het verleden, heden en de toekomst te kennen zoals het mysterieuze boek ze bevat. Heb je ooit een zoon, de beste van het gezin, door zijn vader, of een leerling, de beste van de school , door zijn leraar, geroepen zien worden om voor te lezen uit een boek voor volwassenen en het ook uit te leggen? Hij staat naast zijn vader of leraar, omarmd door een van hun armen, terwijl de andere hand van de vader of leraar met zijn wijsvinger de regels markeert, die hij wil dat zijn geliefde leest en begrijpt. Zó handelt God met hen die tot dit lot zijn bestemd. Hij trekt hen aan en houdt hen vast met Zijn arm, en dwingt hen te lezen wat Hij wil, en de betekenis ervan te kennen, en die vervolgens uit te spreke...