poëma van de god-mens

454.8 Maria Valtorta: '"Kom, Alfeüs. Niet huilen. Kom naar Mij. Ik zal je in Mijn armen dragen!" De pijn van het kind is groot. Al zijn pijn als wees en van te zijn verstoten door zijn moeder, verzacht in die dagen van vrede, komt weer boven, kookt, stroomt over. Meer nog dan de schaafwonden die hij opliep aan zijn voorhoofd en handen, door op de stenen grond te vallen, schaafwonden die de vrouwen schoonmaken en kussen om hem te troosten, huilt hij zijn pijn uit als onbeminde zoon. Een lange, hartverscheurende kreet, met aanroepingen tot zijn overleden vader,  tot zijn moeder... O, arm kind! (Ik huil met hem, ik, degene die altijd onbemind is geweest door de mensen, en net als hij zoek ik mijn toevlucht in de armen van God, vandaag,  op de herdenkingsdag van mijn vaders begrafenis; vandaag,  een dag waarop een onrechtvaardige beslissing mij de frequente communie ontneemt...) Jezus neemt hem, kust hem, wiegt hem en troost hem en loopt voor iedereen uit, met het onschuldige...

453.4 Maria Valtorta: 'Jullie vertelden Mij dat je in de Allerhoogste Heer gelooft en de Wet naleeft, dat je de Profeten en de boeken der Wijsheid kent. Jullie vertelde Mij dat jullie in Mij geloven en verlangen naar Mijn leer... Maar dan moeten jullie je hart goed maken, want God is Liefde en schrijft liefde voor, want de Wet is Liefde, want de Profeten en de boeken der Wijsheid bevelen Liefde aan, en Mijn leer is een leer van Liefde. Offers en gebeden zijn tevergeefs als hun fundament en altaar niet de Liefde voor de naaste zijn, vooral voor de armen en behoeftigen, aan wie je alle vormen van liefde kunt geven met brood, een bed, kleding, met troost en onderwijs, met hen tot God te leiden. Armoede, door de vernedering, zorgt ervoor dat de geest dat geloof in de Voorzienigheid verliest dat heilzaam is om de beproevingen van het leven te doorstaan. Hoe kun je van de armen verwachten dat ze altijd goed, geduldig en vroom zijn, wanneer ze zien dat zij die de begunstigden van het leve...

CDXLIV LOFZANG OP MARGZIAM LES OVER HET ENIGE GEBOD VAN DE LIEFDE OVER DE REDDING VAN DEUGDZAME HEIDENEN EN OVER DE VERDIENSTEN VAN DE MENS-GOD 444.1 Maria Valtorta: '"Waar heb je de boten achtergelaten, Simon, toen je in Nazareth aankwam?" vraagt ​​Jezus terwijl Hij naar het noordoosten loopt,  de vlakte van Esdraelon de rug toekeert en richting de berg Tabor gaat. "Ik heb ze teruggestuurd om te vissen, Meester.  Maar ik heb gezegd dat ze om de drie dagen in Tarichea moesten zijn. Ik wist niet hoe lang ik bij Jou zou blijven." "Heel goed.  Wie van jullie wil Mijn Moeder en Maria van Alfeüs gaan vragen om zich bij ons in Tiberias te voegen? In het huis van Jozef treffen we elkaar." "Meester... wij willen allemaal. Maar zeg Jij wie er moet gaan, dan is het beter." "Dan Matteüs, Filippus, Andreas en Jakobus van Zebedeüs. De anderen gaan met Mij mee naar Tarichea. Jullie moeten de vrouwen de reden van de vertraging [ overlijden van Margzi...

441.6 Maria Valtorta: 'Inmiddels vervolgen de pelgrims hun reis in zuidwestelijke richting. Voorop lopen de vrouwen op hun ezels, goed gevoed en uitgerust, vrolijk voortdravend, waardoor Margziam en Abel - die verstandig aan weerszijden van Aurea lopen, die voor het eerst rijdt - bijna moeten rennen. En hoewel dit vermoeiend is, leidt het het meisje af van de pijn van de scheiding van Maria. Zo nu en dan, om de twee jongemannen rust te geven, stopt Mirta haar ezel en houden ze halt, en ze gaat pas weer verder als de apostolische groep zich bij hen voegt. Maar tijdens de pauzes, niet langer afgeleid door de beslommeringen van het paardrijden, wordt Aurea weer verdrietig... Margziam, die ervaring heeft opgedaan in het wees-zijn, opgenomen uit naastenliefde door een adoptiemoeder na Maria te hebben gekend, troost haar door haar te vertellen hoe je je aan je adoptiemoeder hecht "alsof ze je eigen moeder is". En hij vertelt over zijn eigen indrukken, en hoe Maria en Matthias ...

433.5 Maria Valtorta: '"Hoe gaat het met het meisje ?" "Iets beter... Maar ze stond op het punt te sterven...  En toch komen haar woorden, nu ze niet meer in een delirium verkeert, zij het wat terughoudender, overeen met de woorden die ze in haar delirium uitsprak. Het Zou een leugen zijn om te zeggen dat we haar verhaal niet hebben kunnen reconstrueren... Ongelukkige!..." "Ja. Maar de Voorzienigheid heeft over haar gewaakt!" "En nu?" "En nu... Ik weet het niet. Aurea behoort Mij niet toe als schepsel. Haar ziel is van Mij, haar lichaam is van Valeria. Voor nu blijft ze hier, om het te vergeten..." " Mirta zou haar willen houden." "Ik weet het...Maar Ik heb niet het recht om te handelen  zonder de toestemming van de Romeinse. Ik weet niet eens of ze haar met geld hebben gekocht, of dat ze alleen maar beloftes als wapen hebben gebruikt... Wanneer de Romeinse naar haar vraagt..." "Ik zal voor Jou gaan, mijn Z...

-Angelus (Millet)- 414.4 M. Valtorta: '"Maar weet U dan niet dat U met geleerden en met leden van het Sanhedrin spreekt?" vraagt ​​Hilkia. "En wat dan nog? Jullie stellen Mij ​​vragen. Ik geef antwoord. Jullie tonen een verlangen om te weten. Ik leg je de waarheid uit. U wil Mij toch ​​niet herinneren, u die voor een ontwerp op een kledingstuk de vloek van Deuteronomium in herinnering bracht,  aan een andere vervloeking uit dezelfde passage: 'Vervloekt wie zijn naaste heimelijk neerslaat.' [ Deut.27:24 ] " "Ik sla U niet neer, ik geef U te eten." "Nee. Maar die verraderlijke vragen, zijn als slagen in de rug. Wees voorzichtig, Hilkia. Want Gods vervloekingen volgen elkaar op, en de vloek die Ik noemde wordt nog gevolgd door de volgende: 'Vervloekt wie steekpenningen aanneemt om onschuldig bloed te vergieten.'  [ Deut.27:25 ] " "In dit geval, bent U het, mijn gast, die geschenken aanneemt." "Ik veroordeel niet ee...

411.7 Maria Valtorta: '"Kom, moeder. Naar uw huis! Moge dit graan u meer brood voor de ziel geven dan voor het lichaam. Ik ben het ware Brood dat uit de hemel is neergedaald, om alle honger van het hart te stillen. Jullie (Thomas en Jakobus hebben zich bij hen gevoegd met hun handvol), pak deze schoven op. En laten we gaan!" En alle drie gaan ze, beladen met aren, en Jezus volgt hen  samen met de kleine oma, die huilt en woorden van gebed prevelt. Ze bereiken het kleine huisje. Twee kleine kamers, een kleine oven, een vijgenboom, een kleine wijnrank. Reinheid en armoede. "Is dit uw toevluchtsoord?" "Dit. Zegen het, Heer!" "Noem me 'mijn zoon'! En bid dat Mijn moeder getroost mag worden in haar verdriet, u die weten wat het is, het verdriet van een moeder. Vaarwel, moeder!  Ik zegen u, in de naam van de ware God." En Jezus heft Zijn hand op, en zegent het huisje. En dan buigt Hij zich voorover, en omhelst de oude vrouw, en houdt haar ...

- film over Masafer Yatta vandaag (hier kijken) - 397.4 M. Valtorta: '"O, keer terug, keer terug naar Mij, o woorden! Woorden die voortkomen uit het Woord van God. Woorden gesproken door Gods woordvoerder, Jesaja, Zijn profeet. Kom, keer terug naar de Bron, o eeuwige woorden, om verspreid te worden over dit bloembed van God, o deze kudde, o dit nageslacht! O, kom! Dit is een van de uren en van de bijeenkomsten waarvoor jullie gegeven zijn, o profetische woorden, o klank van liefde, o stemmen van waarheid! Kijk, ze komen! Kijk, ze keren terug naar Hem die hen inspireerde! Kijk, Ik, in de naam van de Vader, van Mijn Wezen en van de Geest, spreek tot deze geliefden van God, de uitverkorenen uit Gods kudde, die bedoeld was om enkel uit lammeren te bestaan, maar zich verdorven heeft met rammen, en nog smeriger beesten. 'Jullie zullen zuigen en verzadigd worden aan de borsten van de goddelijke Troost, en je zult overvloedig genot putten uit de veelvuldige heerlijkheid van God. Z...

-Maria Valtorta tot haar dood aan bed gekluisterd (vanaf 1934, 37 jaar oud, tot haar 63ste)- - Romualdo Migliorini - 396.9 Maria Valtorta: 'Merk op dat het visioen kwam terwijl ik, walgend van een onbeleefd antwoord – niet het eerste vandaag – huilde, ontmoedigd en wanhopig, vol spijt en afkeer van de opmerkingen die ik maak over de zielen van andere mensen. Het visioen kalmeerde me vanaf het begin, en vrolijkte me daarna op. Maar toen ik de vreugde mocht ervaren van het voelen van Jezus' vingers... voelde ik hoe de zoetheid van de extase alle bitterheid overwon. Ik kijk naar mijn schrijfhand, die nog steeds het gevoel heeft Jezus' hand te hebben aangeraakt , en die lijkt me zo heilig als iets dat een relikwie heeft aangeraakt. Moge mijn Jezus gezegend zijn!' 7 feb.1944

391.5 Maria Valtorta: 'Een smalle grotopening, bijna verborgen door vruchtbare struiken, die vlakbij een bron groeien, verschijnt achter een smal plateau, in het midden gespleten door een kloof waar de bron in stroomt. "Eliseo is daar al jaren... wachtend op de dood, of op genade van God..." zegt de oude man zachtjes, wijzend naar de grot. "Roep uw kind. Troost hem. Laat hem niet bang zijn, maar vertrouwen hebben." En Abraham roept luid: "Eliseo! Eliseo! Mijn zoon!" en hij herhaalt de kreet, bevend van angst voor de stilte die hem als enige antwoord geeft. "Is hij misschien dood?" zeggen sommigen. "Nee! Dood, nu, nee! Aan het eind van de kwelling! Zonder een greintje vreugde, nee! O! Mijn zoon!" kreunt de vader... "Huil niet. Roep nog eens!" "Eliseo! Eliseo! Waarom antwoord je niet op de..." "Vader! Mijn vader! Hoe komt het dat je, zo ongewoon, nu hier bent? Misschien is mijn moeder dood, en kom je daarom na...

370.17 Maria Valtorta: 'Jezus heft Zijn hoofd op, dat Hij over de twee kinderen had gebogen, en ziet Maria zich over Judas' moeder heen buigen. Hij staat op en gaat naar hen toe. Hij legt Zijn hand op het grijzende hoofd van Maria van Simon: "Waarom huil je, vrouw?" "O Heer! Heer! Ik heb een demon gebaard! Geen moeder in Israël zal mijn verdriet evenaren!" "Maria, een andere moeder [van Marcus van Josias ...] , en om dezelfde reden als die van jou, zei en zegt deze woorden tegen Mij. Arme moeders!..." "O mijn Heer, is er dan nog iemand die, net als mijn Judas, zo slecht is en zo slecht jegens U? O, dat kan niet! Hij die U heeft... heeft zich overgegeven aan vuile praktijken. Hij die uw adem inademt... is wellustig en een dief; misschien wordt hij wel een moordenaar. Hij... o! Zijn gedachten zijn leugens! Zijn leven is koorts. Laat hem sterven, Heer! In godsnaam! Laat hem sterven!" "Maria, je hart laat jou hem erger zien dan hij is. A...

369.3 Maria Valtorta: '"Ben je overtuigd?" "Ja, Meester. En... laat Jij Je alleen aan hem zien?" Jezus glimlacht en kijkt naar Petrus, die Hem van onderen aankijkt, als een kind dat het gezicht van zijn vader observeert. Hij antwoordt: "Niet alleen aan hem. Ook aan anderen die ver weg zijn, die moeizaam en alleen aan hun heiligheid werken." "Wie zijn zij?" "Het is niet nodig dat te weten." - zalige Veronica van Milaan - Jakobus van Alfeüs vraagt: "En aan ons bijvoorbeeld, wanneer wij alleen zijn, en wie weet hoe gekweld door de wereld?... Wil Je ons dan niet helpen, met Jouw aanwezigheid?" "Jullie zullen de Parakleet hebben, met Zijn lichten." "Goed... Maar ik... ken Hem niet... en... ik denk dat ik Hem nooit zal begrijpen. Jou daarentegen... Ik zal zeggen: 'O! Daar is de Meester!' en ik zal Jou vragen wat ik moet doen, vol vertrouwen dat Jij het bent..." zegt Petrus. En hij besluit: "De P...

366.7 Maria Valtorta: 'Jezus leest veel regels vluchtig door zonder ze luidop te lezen. En Hij vervolgt: "'Mijn leven...'" maar Petrus, die een brandende tak had genomen en die omhoog hield om de Meester te helpen zien, dicht bij Hem staande en zijn nek rekkend om mee te lezen, zegt: "Nee, nee, zo is het niet! Waarom lees Je het niet, Meester? Er staat meer tussen! Ik ben een domkop, maar niet zo dom dat ik niet zachtjes mee kan lezen. Ik lees: 'Jouw beloften hebben mijn hoop overtroffen...'" "Maar jij bent verschrikkelijk! Erger dan een jongetje!" zegt Jezus glimlachend. "Natuurlijk! Ik ben bijna een oude man! Daarom ben ik ondeugender dan een kind!" "Je zou ook voorzichtiger moeten zijn." "Dat is goed voor vijanden. Maar hier zijn we onder vrienden. Johannes zegt hier prachtige dingen over Jou. Ik wil ze weten. Zodat ik me kan voorbereiden op het moment dat Je mij wegstuurt als handelswaar. Kom op, lees het al...

366.6 Maria Valtorta: 'Jezus neemt de twee brieven uit Zijn riem, vouwt ze open en leest ze voor temidden van de aandachtige kring van elf gezichten. "Aan Jezus van Nazareth, eer en zegen. Aan Maria van Nazareth, zegen en vrede. Aan onze heilige broeders, vrede en gezondheid. Aan onze geliefde Margziam, vrede en liefde. Tranen en een glimlach vullen mijn hart en mijn gezicht, terwijl ik deze brief voor jullie allemaal schrijf. Herinneringen, nostalgie, hoop en de vrede na vervulde plichten zijn in mij. Heel het verleden dat voor mij belangrijk is, ligt voor me, t.t.z. het verleden dat twaalf maanden geleden begon, en een psalm van dankbaarheid aan God, te barmhartig voor de schuldigen, welt op uit mijn hart. Moge Jij gezegend zijn, en met Jou de heilige die Jou aan de wereld gaf, en de andere moeder die ik me herinner als de vleesgeworden barmhartigheid, en met Jou gezegend zijn Petrus, Johannes, Simon, Jakobus en Judas, en de andere Jakobus, en Andreas en Matteüs, en tenslott...

360.9 Valtorta: 'Hun gefluister maakt Johannes wakker, die het dichtste bij is. Hij opent zijn blauwe ogen, kijkt verbaasd om zich heen, en herinnert zich dan wat er gebeurd is, en staat meteen op, en gaat achter de twee staan ​​die praten. Hij hoort Jezus' woorden: "Om al die haat en misverstanden tot een draaglijk niets te reduceren, zou jullie liefde, jullie begrip genoeg voor Mij zijn... Maar jullie begrijpen Mij niet... En dat is mijn eerste kwelling. Het is zwaar! Zwaar! Maar j ullie valt niets te verwijten. Jullie zijn mensen... Het zal jullie pijn zijn, Mij niet te hebben begrepen, wanneer je het niet meer goed kunt maken... Daarom, omdat jullie dan boete zullen doen, voor de oppervlakkigheid van het moment, voor de kleinzieligheid van het moment, voor de onnozelheid van het moment, vergeef Ik je en zeg bij voorbaat: 'Vader, vergeef het hen, want ze weten niet wat ze doen, noch de pijn die ze Mij geven.'" Johannes schuift naar voren, en knielt neer, e...

330.3 Maria Valtorta: 'Jezus plaatst Zich tussen de twee in, grijpt hen bij de armen om hen tegen te houden en zegt: "Maar luister toch naar hen! En Ik, die al zo lang predik? O, wat een verrassing! Zelfs Johannes, Mijn duif, is Me daar een havik geworden! Kijk naar hem, hoe lelijk, troebel, verbitterd, verwrongen door haat hij is. O, wat een schande! En jullie zijn verbaasd dat de Feniciërs onverschillig blijven, dat de Joden rancuneus zijn, dat de Romeinen Mijn verdrijving eisen, wanneer jullie zelf, de eersten... na twee jaar bij Mij nog steeds niets hebben begrepen, wanneer jullie nog vol gal zitten van de haat in jullie harten, wanneer jullie Mijn leer van Liefde en vergeving uit je hart verbannen, die als iets dwaas beschouwen en geweld verwelkomen als goede bondgenoot! O, Heilige Vader! Dit is werkelijk een nederlaag! In plaats van te zijn zoals zovelen van die haviken, die hun snavels en klauwen slijpen, zouden jullie niet beter engelen zijn die tot de Vader bidden om...

330.2 Maria Valtorta: '"Twijfel je aan Mij, Jakobus?" Wat een pijn klinkt er door in de stem van de Meester! "Nee!..." Dat nee is niet erg zeker, in werkelijkheid "Maar twijfel, je twijfelt. Waaraan dan? Heb je Mij niet meer lief zoals vroeger? Heeft het feit dat Ik verstoten, of bespot, of zelfs gewoon genegeerd ben, binnen deze Fenicische grenzen, jouw liefde verminderd?" Er klinkt een trillende traan door in Jezus' woorden, hoewel er geen snikken of tranen zijn. Het is Zijn ziel die huilt. "Niet dit, mijn Heer! Integendeel, mijn liefde voor Jou groeit hoe meer ik zie dat Je verkeerd begrepen, ongewenst, afgewezen en gepijnigd wordt. En om Jou niet zo te zien, om de harten van mensen te kunnen veranderen, zou ik bereid zijn mijn leven te geven. Je moet mij geloven! Verpletter mijn hart, dat al zo gekweld is, niet, met de twijfel dat Je denkt dat ik Jou niet liefheb. Anders... Anders zal ik tot het uiterste gaan. Zal ik terugkeren en wraak ne...

325.4 M. Valtorta: '"Meester, mijn Meester, wat scheelt er met Je? Vertel het Jouw Simon!" "Niets, vriend." "Niets? Met zulk gezicht? Hebben ze Jou dan pijn gedaan?" "Maar nee, Simon." "Dat kan niet! Of Je was ziek, of Je werd vervolgd! Ik heb ogen!..." "Ik ook. En Ik zie jou, mager en oud zelfs. Waarom zie jij er dan zo uit?..." Vraagt ​​de Heer glimlachend aan Zijn Petrus, die Hem aandachtig bestudeert, alsof hij de waarheid probeert te af te lezen uit Jezus' haar, en huid en baard. "Maar ik heb geleden, dat heb ik! En dat ontken ik niet. Dacht Je dat het prettig was, zoveel pijn te zien?" "Je zegt het! Ik heb ook geleden, om dezelfde reden..." "Alleen daarom, Jezus?" vraagt ​​Judas van Alfeüs, vol medeleven en genegenheid. "Omwille van de pijn, ja, neef van Me. Omwille van de pijn veroorzaakt door de noodzaak om hen weg te sturen..." "En de pijn van te zijn gedwongen door...

317.4 M. Valtorta: '"Vader, Ik voel het. Jij wordt strenger voor Je Zoon naarmate Ik het einde nader van deze uitboeting van Mij voor het menselijk ras. Jouw zoetheid verwijdert Zich steeds verder van Mij, en Jouw gelaat verschijnt streng voor Mijn geest, die steeds dieper de diepte in wordt gedreven, waar de mensheid, getroffen door Jouw straf, sinds eeuwen kreunt. Zoet was het lijden voor Mij, zoet was de weg aan het begin van Mijn bestaan, zoet ook toen Ik van timmermanszoon de Meester van de wereld werd, Mezelf losrukkend van een Moeder om Jou, Vader, te geven aan de gevallen mens. Nog steeds zoet voor Mij, vergeleken met nu, was de strijd met de Vijand, in de Verleiding van de woestijn. Ik ging hem aan met de moed van een held, met onverminderde kracht... O! Mijn Vader!... nu wordt Mijn kracht bezwaard door het gebrek aan liefde en door de kennis van veel, al te veel dingen... -' Rancho de San Raphael (Zorro Ranch) ' Satan, Ik wist het... zodra de verleiding voo...

317.3 Maria Valtorta: 'Dan beginnen er langzaam, zonder snikken, tranen uit Zijn ogen te stromen en langs Zijn wangen te glijden, verdwalend in Zijn haar richting Zijn oren, en ongetwijfeld landend tussen de droge bladeren... Hij huilt zo, lange tijd, zonder te spreken of te bewegen... Dan gaat Hij rechtop zitten en... met Zijn hoofd tussen Zijn opgetrokken knieën, en Zijn ineengeklemde handen eromheen, roept Hij met heel Zijn ziel naar Zijn verre Moeder: "Moeder! Moeder! Mijn Moeder! Mijn eeuwige zoetheid! O! Moeder! O! Moeder, wat zou Ik graag willen dat je dicht bij Me was! Waarom heb Ik jou niet altijd bij Me, de enige troost van God?" Alleen de holle grot antwoordt op Zijn woorden, met een onvolmaakt echoënd gemurmel, op Zijn snikken, en lijkt zelf ook te huilen en te snikken, met zijn hoekpunten, zijn rotsblokken, en de paar, nog kleine, stalactieten, die in een hoek hangen, misschien wel de hoek die het meest onderhevig is aan de werking van het ondergrondse water...