poëma van de god-mens

-Johanna en Chusas (zoals gezien door MV)- 400.4 M. Valtorta: 'Johanna glijdt het gras op, en, half op haar hielen zittend, lager dan Jezus, die hoger op Zijn zetel zit, sober en stijf in Zijn houding, afstandelijk als man,  afstandelijker dan wanneer ze gescheiden zouden zijn door meters en meters en obstakels en obstakels,  maar dichtbij als God en Vriend door de vriendelijkheid van Zijn blik en Zijn glimlach. En ze kijkt naar Hem, Johanna kijkt naar Hem, in de zachte schemering van de meiavond. Eindelijk spreekt ze: "Mijn Heer... voordat ik spreek... moet ik Jou vragen stellen... Je gedachten leren kennen... begrijpen of ik mij altijd heb vergist in het begrijpen van Jouw woorden... ik ben een vrouw, een domme vrouw... misschien heb ik gedroomd... en weet ik pas nu de dingen echt... de dingen zoals Jij ze hebt gezegd, zoals Jij ze hebt voorbereid, zoals Jij ze voor Jouw Koninkrijk wenst...  Misschien heeft Chusas gelijk ... en heb ik ongelijk..." "Heeft Chusas jou...

324.4 Maria Valtorta: '"Aan jou, Andreas!" "Dat is geloof... Ik ben een arme visser op het Meer van Galilea, en in de stille nachten van het vissen, onder het licht van de sterren, voerde ik stille gesprekken met mezelf. Ik zei: 'Wanneer zal Hij komen? Zal ik dan nog leven? Volgens de profetie ontbreken er nog vele jaren.' Voor een mens met een beperkte levensduur, zijn zelfs een paar decennia al eeuwen... Ik vroeg mezelf af: 'Hoe zal hij komen? Waar? Uit wie?' En mijn menselijke onnozelheid deed me dromen van koninklijke pracht, van koninklijke residenties en processies en kletters en macht en niet te verdragen majesteit... En ik zei: 'Wie zal deze grote Koning kunnen aanschouwen?' Ik vond Hem, in Zijn verschijning, angstaanjagender, dan Jehovah zelf op de Sinaï . Ik zei tegen mezelf: 'De Joden zagen de berg daar oplichten, maar werden niet tot as verbrand, omdat de Eeuwige boven de wolken was. Maar hier... zal Hij ons met sterfelijke o...

CCLXXXVIII TOEPSRAAK TOT DE INWONERS VAN GERASA -LOFZANG VAN EEN VROUW OP DE MOEDER VAN JEZUS- -Gerasa ruïnes vandaag (Jerash, Jordanië)- 288.1 M. Valtorta: 'Hij dacht er onbekend te zijn! Wanneer Hij de volgende ochtend het huis van Alexander, de koopman, verlaat, treft Hij mensen die al op Hem wachten. Jezus is alleen met Zijn apostelen. De vrouwen en discipelen zijn in het huis gebleven, om uit te rusten. De mensen begroeten Hem en omringen Hem, en vertellen dat ze Hem kennen, van wat een man die van demonen genezen was over Hem had gezegd, die nu afwezig is, omdat hij vooruit is gegaan met twee discipelen, die een paar dagen eerder waren langsgekomen. Jezus luistert vriendelijk naar al dit gepraat, en wandelt intussen door de stad, waar Hij vaak gebieden ziet waar volop bouwwerkzaamheden plaatsvinden. Metselaars, grondwerkers, steenhouwers, smeden en timmerlieden zijn druk bezig met bouwen, het egaliseren of opvullen van oneffenheden, het ruw hakken van stenen voor muren, het...

-Kwaadsprekerij (Jules Girardet)- 229.2 Maria Valtorta: 'Terwijl iedereen commentaar levert, uit het eigen hart put wat goed of slecht is en het aankleedt met woorden, luistert en praat Jezus met een man uit Kafarnaüm , die zich bij Hem heeft gevoegd en Hem heeft gevraagd zo snel mogelijk te vertrekken, omdat de dochter van de overste van de synagoge daar stervende is, en er bovendien al een enkele dagen een vrouw naar Hem op zoek is, met een dienstmeisje. Jezus belooft de volgende ochtend te gaan. Dit bedroeft de mensen uit Betsaïda, die hem daar graag een paar dagen wilden hebben. "Jullie hebben Mij minder nodig dan anderen. Laat Me gaan. Bovendien, zolang de zomer duurt, zal Ik nu in Galilea zijn, en veel in Kafarnaüm. We zullen elkaar makkelijk zien. Een vader en een moeder zijn daar in nood. Hen helpen is naastenliefde. Jullie waarderen toch Simons goedheid jegens het weeskind. De goeden onder jullie. Maar alleen het oordeel van de goeden heeft waarde. Naar de goddelozen...

CCVIII MARIA ZIET DE HERDER ELIA WEER EN GAAT MET JEZUS NAAR ELISE IN BETHZUR 208.1 Maria Valtorta: '"We zullen ze haast zeker vinden als we even naar Hebron teruglopen. Ik smeek jullie, ga twee aan twee op zoek naar hen op de bergpaden. Van hier naar de Vijvers van Salomo , en dan vandaar naar Bethzur . Wij zullen jullie volgen. Dit is hun weidegebied!" zegt de Heer tegen de twaalf. En ik begrijp dat Hij het over de herders heeft. De apostelen maken zich klaar om te gaan, ieder met zijn geliefde/favoriete metgezel, en alleen het haast onafscheidelijke paar Johannes en Andreas verenigt zich niet, want beiden gaan naar Iskariot en zeggen: "Ik ga met jou mee." En Judas antwoordt: "Ja, kom, Andreas. Het is beter zo, Johannes. Jij en ik zouden twee zijn die de herders al kennen. Dus lijkt het me beter als jij met iemand anders ging." "Dan zal de jongen met mij zijn," zegt Petrus, terwijl hij Jakobus van Zebedeüs, die zonder protest met Thomas mee...

- psalm 120 - 195.4 M. Valtorta: 'De binnenkomst in Jeruzalem moet een gedenkwaardige gebeurtenis zijn geweest. Jezelf presenteren bij de stadsmuren tijdens deze feestelijke periode, was als op audiëntie gaan bij de vorst. De Heilige Stad was de wáre koningin van de Israëlieten. Ik begrijp dat dit jaar goed, want ik kan, op deze consulaire weg, de menigte en hun gedrag goed observeren. Hier worden de stoeten gevormd van de verschillende families, de vrouwen allemaal bij elkaar, de mannen in aparte groepen, de kinderen bij de een of de ander, maar allemaal ernstig, en tegelijkertijd sereen. Sommigen vouwen hun meest versleten mantel op en halen een nieuwe uit hun reistas, of verwisselen hun sandalen. -dansende Koning David- En dan wordt hun gang plechtig, ja priesterlijk. In elke groep geeft een solist de toon aan en worden de hymnen gezongen, de oude, glorieuze hymnen van David. En de mensen kijken elkaar aan met vriendelijker ogen, alsof ze verzacht zijn door het zien van het Huis...

- Joodse Choepa - 52.3 Maria Valtorta: 'Maria, hartelijk welkom geheten en geflankeerd door een oudere man die de eigenaar van het huis lijkt te zijn, gaat de buitentrap op en komt een grote ruimte binnen die de hele bovenverdieping of een groot deel daarvan lijkt te beslaan. Ik begrijp dat de kamers beneden de echte huiskamers zijn, de voorraadkamers, schuren en kelders, en dat dit de omgeving is gereserveerd voor speciaal gebruik, zoals uitzonderlijke feesten,  of voor werkzaamheden die veel ruimte nodig hebben, of zelfs voor het uitpreiden van landbouwproducten. Op feestjes ontdoen ze de plek van ieder obstakel en versieren hem zoals nu het geval is, met groene takken, met matten, met gedekte tafels. -opstelling zoals gezien door MV (L. Ferri)- In het midden is een zeer rijk gedekte, met amforen er al op en borden vol fruit. Langs de rechtermuur, voor mij dan die kijkt, staat nog een gedekte tafel, maar minder rijkelijk. Langs de linkerkant, een soort lang dressoir, met borden...

-Onbevlekte Ontvangenis (J. Antolínez)- 52.2 Maria Valtorta: 'Dan zie ik twee vrouwen, met lange gewaden en een mantel die tevens als sluier fungeert, voortgaan op de weg en vandaar dan op het pad. De ene is ouder, in de vijftig, gekleed in een donkere, grijsbruine kleur, zoals natuurlijke wol. De ander is lichter gekleed, een lichtgeel gewaad en een blauwe mantel, en lijkt midden dertig te zijn. (Giovanni Battista Tiepolo) Zij is heel mooi, slank, en heeft een houding vol waardigheid, ook al is ze een en al vriendelijkheid en nederigheid. Wanneer ze dichterbij is, merk ik de bleke kleur van haar gezicht, de blauwe ogen en blonde haren, die verschijnen onder de sluier op haar voorhoofd. Ik herken de allerheiligste Maria. Wie die andere is, die donker haar heeft en ouder is, weet ik niet. Ze praten met elkaar en de Madonna lacht. (José Antolínez) Als ze dichtbij het huis zijn, laat iemand, die daar staat om de gasten te verwelkomen, dat weten, en mannen en vrouwen, allemaal opgeklee...

-Simeon (Arent de Gelder)- 32.5 Maria Valtorta: 'Er zijn mensen die nieuwsgierig kijken. Een gebogen, zich uitputtende oude man, leunend op een stok, baant zich hier een weg doorheen, hij moet heel oud zijn, ik zou zeker zeggen ouder dan tachtig. Hij nadert Maria en vraagt ​​haar hem het Kleintje even te geven. Maria stelt hem tevreden door te glimlachen. Simeon, van wie ik altijd heb geloofd dat hij tot de priesterlijke kaste behoorde en dus in plaats daarvan een eenvoudige gelovige is, althans te oordelen naar zijn gewaad, neemt het Kind vast en kust het. -idem (Rembrandt)- Jezus lacht naar hem met de wat onzekere grimas van baby's. Hij lijkt hem nieuwsgierig te observeren, omdat de oude man tegelijk huilt en lacht, en de tranen een heel borduurwerk vormen van glitters, die zich tussen de rimpels verstoppen en in zijn lange, witte baard parelen, waarnaar Jezus Zijn handjes uitstrekt. Het is Jezus, maar Hij is nog een klein kind, en wat voor Hem beweegt, trekt Zijn aandacht en...

-Aanbidding van de herders (detail, Angelo Bronzino)- 30.7 Maria Valtorta: Jozef draait zich om en komt naar de deur. "Wie zijn jullie?" "Herders. Wij brengen jullie eten en wol. Wij komen om de Heiland te aanbidden." "Kom binnen." Ze gaan erin en de stal wordt lichter door het licht van hun fakkels. De oude mannen duwen de kinderen voor zich uit. Maria draait zich om en glimlacht. "Kom," zegt zij, "kom maar!" en zij nodigt hen uit met haar hand en met haar glimlach, en neemt diegene die de engel zag en trekt hem naar zich toe, recht tegen de kribbe aan. En het kind ziet er gelukzalig uit. De anderen, ook aangemoedigd door Jozef, komen nu naar voren met hun geschenken en leggen die allemaal - met korte, ontroerende woorden - aan de voeten van Maria. En dan kijken ze naar de kleine baby, die zachtjes huilt, en ze glimlachen, ontroerd en gelukkig. En iemand die meer durft, zegt: "Neem, O moeder, die is zacht en schoon. Ik had hem voo...

XXIII GEBOORTE VAN JOHANNES DE DOPER -ALLE LIJDEN GEKALMEERD OP DE SCHOOT VAN MARIA- 23.1-2 Maria Valtorta: 'Te midden van de weerzinwekkende dingen die de wereld ons in deze dagen  [april 1944] offreert, daalt uit de hemel...  - en ik weet niet hoe dat kan, gezien ik als een takje ben, ten prooi aan de wind, in dit voortdurend botsen met de menselijke slechtheid, zo in strijd met wat leeft in mij –  ...daalt uit de hemel dit visioen van Vrede neer... Nog steeds en altijd het huis van Elisabeth. Op een mooie zomeravond, nog helder van de laatste zon en toch al aan de hemel versierd door een maansikkelboog, die lijkt op een zilveren komma, geplaatst op een groot intens-blauw doek. De rozenstruiken ruiken sterk en de bijen maken hun laatste vluchten, gouden druppels zoemen in de stille, warme avondlucht. Uit de weilanden komt een heerlijke geur van in de zon gedroogd hooi, een bijna broodachtige geur, van warm, vers gebakken brood. Misschien komt het ook door de vele laken...

-H. Joachim & Maria (onbekende meester)- 5.5 Maria Valtorta: 'De vrouwen arriveren verheugd met een roze pluizenbol tussen witte doeken. Het is Maria, la Mamma! Een klein Mariaatje, dat op de armen van een kind zou kunnen slapen, een Mariaatje zo lang als een arm hooguit, een klein hoofdje van ivoor, lichtroze geverfd, en met karmijnrode lippen, die niet meer huilen, maar de instinctieve beweging van zuigen maken, zo klein dat je niet weet hoe ze een tepel kunnen pakken, een klein neusje tussen twee ronde wangetjes en als ze haar plagen, laten ze haar de ogen openen, twee kleine stukjes hemel, twee onschuldige en blauwe stipjes die kijken en niet zien, tussen dunne wimpers, en bijna rozeblond, zo blond is ze. Zelfs de kleine haartjes, op het kleine ronde hoofdje, hebben de rozeblonde glans van bepaalde honingsoorten die bijna wit zijn. Haar oren, twee roze en transparante schelpjes, perfect. En de kleine handjes... wat zijn die twee kleine dingen die naar lucht happen en dan na...