poëma van de god-mens

- Boom van Dood & Leven (Salzburger Missaal) - 651.13-14 Maria zegt: 'Mijn nederigheid stond mij niet toe te denken dat er zoveel glorie voor mij in de hemel was weggelegd. In mijn denken was de quasi zekerheid dat mijn menselijk lichaam, geheiligd door het dragen van God, geen verrotting zou kennen, aangezien God Leven is,  en wanneer Hij een schepsel met Zichzelf verzadigt en vult, is deze handeling van Hem als een conserverende geur tegen de verrotting van de dood. Niet alleen was ik onbevlekt gebleven, niet alleen was ik met God verenigd in een kuise en vruchtbare omhelzing, maar had mezelf, ook in mijn diepste binnenste, verzadigd met de uitvloeisels van de Godheid, verborgen in mijn baarmoeder, en erop gericht zich in sterfelijk vlees te hullen. Maar dat de goedheid van de Eeuwige voor zijn dienstmaagd de vreugde had gereserveerd om de aanraking te voelen van de hand van haar Zoon op haar ledematen, Zijn omhelzing, Zijn kus, en om Zijn stem weer met mijn eigen oren te ho...

-Joodse linnen lijkwade- 649.11 Maria Valtorta: '"Wees niet zo overstuur, Johannes! Luister liever naar mijn laatste wensen.  Wanneer mijn lichaam, straks levenloos, in vrede rust,  laat mij dan niet balsemen zoals gebruikelijk is onder de Joden. Ik ben geen Jodin meer, maar een christen, de eerste christen, als je erover nadenkt, omdat ik de eerste was die Christus, Vlees en Bloed, in mij droeg, omdat ik Zijn eerste discipel was, omdat ik met Hem Medeverlosseres was en Zijn verderzetter hier, onder jullie, Zijn dienaren. Geen levend wezen, behalve mijn vader en moeder en degenen die getuige waren van mijn geboorte, heeft mijn lichaam gezien. Jij noemt mij vaak: 'De ware Ark die het goddelijke Woord bevatte.' Je weet dat de Ark alleen door de Hogepriester gezien kan worden. Jij bent priester, en veel heiliger en zuiverder dan de Pontifex van de Tempel. Maar ik wil alleen dat de Eeuwige Pontifex, op het juiste moment, mijn lichaam ziet. Raak me dus niet aan. Voor d...

442.5 Maria Valtorta: 'Maria kijkt hem aan.  Dan zegt ze: "Wel? Waarom wilde je me zien?  Terwijl ik voor de arme Esther zorgde, heb ik voor je moeder gebeden... en voor jou...  Omdat ik medelijden met jullie beiden heb, en wel om twee verschillende redenen." "Als je dan toch medelijden hebt, vergeef me dan." "Ik heb nooit wrok tegen jou gekoesterd." "Hoezo?... Zelfs niet voor... die ochtend in Tiberias?... Weet je? Ik was zo, omdat de Romeinse vrouwen mij de avond ervoor hadden mishandeld alsof ik gek was en... een verrader van de Meester. Ja, ik beken het. Ik had niet met Claudia moeten praten. Ik had het mis over haar. Maar ik doe het omwille van het goede. Ik heb de Meester bedroefd. Hij heeft het me niet verteld, maar ik weet dat Hij weet dat ik haar heb gesproken. Het was Johanna die Hem inlichtte. En Johanna heeft me nooit kunnen zien, en de Romeinse vrouwen hebben me pijn gedaan... Om het te vergeten, heb ik gedronken..." Maria's ...

405.3 Maria Valtorta: 'Het kleine jongetje van eerder,  prachtig in het korte tuniekje waartoe zijn kleding in dit hete uur is gereduceerd,  steekt zijn bruine hoofdje door de keukendeur, gluurt naar buiten  en komt voorzichtig naar voren met zijn tere voetjes,  die lijden onder de door de zon gebakken grond. Het losse tuniekje glijdt bijna van zijn mollige schouder. Hij bereikt de discipelen en staat op het punt over hen heen te stappen, om terug te gaan en Jezus te bekijken. Maar zijn beentjes zijn te kort om over de gespierde lichamen van de volwassenen te stappen,  en hij struikelt en valt bovenop Matthias, die wakker wordt  en het beschaamde gezichtje, bijna vol tranen, van het jongetje ziet.  Hij glimlacht en zegt, het manoeuvre van het kind aanvoelend: "Kom hier, dan zet ik jou tussen mij en Jezus in. Maar wees stil en rustig. Laat Hem maar slapen, Hij is moe!" En het kleine jongetje zit, gelukkig, Jezus' prachtige gezicht te aanbidden.  Hi...

(Daniel F. Gerhartz) 377.2 Maria Valtorta: 'Maria staat op en gaat, naast Jezus, het omheinde terrein van het landgoed weer binnen. Intussen zijn de dienaren en Martha aangerend. De dienaren met kruiken en bekers. Martha met haar liefde alleen. Maar die heel wat. De apostelen, verhit, drinken de koele drank die de dienaren aan het mengen zijn. Ze zouden die Jezus het liefst als eerste geven. Maar Martha is hen voor geweest. Ze heeft een beker vol melk genomen en die aan Jezus aangeboden. Ze moet weten dat Hij er erg van houdt. Nadat de discipelen zich hebben verfrist, zegt Jezus tegen hen: "Ga en vertel het aan de gelovigen. Vanavond zal Ik tot hen spreken!" De apostelen verspreiden zich, van zodra ze de tuin verlaten, in verschillende richtingen. Jezus loopt tussen Martha en Maria in. "Kom binnen, Meester," zegt Martha. "Terwijl Lazarus onderweg is, rust en verfris Je." Terwijl ze een koele kamer binnengaan, die uitkomt op de schaduwrijke portiek, kom...

-bed van slachtofferziel Marthe Robin- 376.2 Maria Valtorta: '"Jij bent precies op tijd gekomen om die kleine te redden!" merkt Lazarus op, na het verhaal over het kasteel van Caesarea Philippi, wijzend naar de baby, die zalig in de armen van zijn moeder slaapt. En Lazarus voegt eraan toe: "Wat een prachtig kind! Mevrouw, kunt u hem mij van dichtbij laten zien?" Dorcas staat op en toont zwijgend, maar triomfantelijk, haar pasgeborene om hem door de zieke te laten bewonderen. "Een prachtig kind! Werkelijk prachtig! Moge de Heer hem beschermen, en hem gezond en heilig laten opgroeien." "En trouw aan zijn Redder. Als dat niet zo was, zou ik hem nu meteen dood wensen. Alles, behalve dat de geredde de Heer niet dankbaar zou zijn!" zegt Dorcas vastberaden, terwijl ze terugkeert naar haar plaats. "De Heer komt altijd op tijd om te redden," zegt Mirta , de moeder van Abel van Bethlehem . "Mijn zoon was niet dichter bij de dood - en wa...

-Salome met hoofd Johannes de Doper (Lovis Corinth)- -Florentina Holzinger- 370.23 Maria Valtorta: 'Maar vanaf de binnentrap springt een slank, gesluierd meisje op het terras. Ze rent lichtvoetig als een vlinder naar Jezus, en werpt daar haar sluier en mantel af, valt aan Zijn voeten, en probeert die te kussen. " Salome !" roept Chusas, en anderen met hem. Jezus is zo heftig achteruit gedeinsd, om contact te mijden, dat Zijn stoel omvalt, en daar maakt Hij gebruik van om die tussen Zichzelf en Salome te plaatsen, als een scheiding. Zijn ogen zijn zo fosforescerend! Zo angstaanjagend! Salome, lichtzinnig en stout, vol overredingskracht, zegt: "Ja, ik ben het. Die toejuichingen hebben het paleis bereikt! Herodes stuurt een gezant, om U te vertellen dat Hij U wil zien. Maar ik ben hem al voor geweest. Kom met mij mee, Heer! Ik heb U zo lief en verlang zo naar U! Ook ik ben een lid van Israël." "Ga naar huis!" "Het hof wacht op U, om U eer te bewijzen...

-Tenhemelopneming Maria Magdalena (Ribera)- 370.16 Maria Valtorta: 'Maria van Lazarus, waarom huil jij, jij... die net nog zo vrolijk was? Waar zijn de tien bloempjes die je Mij wilde brengen?" "Ze slapen voldaan en netjes, Meester... En ik huil, omdat ik nooit meer de reinheid van maagden zal hebben, en mijn ziel altijd zal huilen, nooit voldaan zal zijn, omdat... omdat ik gezondigd heb..." "Mijn vergeving en jouw tranen maken jou reiner dan zij. Kom hier. Huil niet meer. Laat het huilen over aan wie zich ergens voor te schamen heeft. Sta op. Ga jouw bloempjes halen!..." "...Jullie ook, bruiden en maagden, ga. Ga en zeg tegen Gods gasten dat ze naar boven moeten komen. Ze moeten weggestuurd worden voor de poorten sluiten, want velen van hen zijn verspreid over het platteland." - Ze gaan gehoorzaam mee weg, alleen Jezus blijft achter op het terras, op Zijn plek, Maria en Matthias knuffelend. En Elise en Anastatica, die iets verderop elkaars hand v...

370.15 Maria Valtorta: '" Elise van Bethzur , kom hier! Troost dit bijna kinderlijke meisje..." En Hij legt Anastatica met Zijn eigen hand in Elise's armen. En kijkt toe terwijl Elise haar streelt, en de andere zich overgeeft in die moederlijke armen, en vraagt ​​dan: "Elise, ken jij haar verhaal?" "Ja, Heer. En ik heb zo'n medelijden met haar, arme duif zonder nest..." "Elise, hou jij van deze zus?" - Ivančica Fulir (Benin, Kroatië) - "Hou ik van haar? Heel veel! Maar niet als zus, ze kan mijn dochter zijn. En nu ik haar in mijn armen hou, voel ik me weer de gelukkige moeder van vroeger. Aan wie ga Jij die lieve gazelle toevertrouwen?" "Aan jou, Elise!" "Aan mij?" De vrouw maakt de kring van haar armen los, om de Heer ongelovig aan te kijken... "Aan jou! Wil je haar niet hebben?" "O Heer! Heer! Heer!"... Elisa kruipt op haar knieën naar Jezus toe, en weet niet, weet niet hoe, wat ze ...

-Getty Villa- 370.2 Maria Valtorta: 'De gasten! Jezus' gedachten zijn duidelijk tot uitdrukking gebracht. Het feestmaal van de liefde dat Hij in het huis van Zijn goede leerlinge wenste, is een bladzijde uit het Evangelie in praktijk gebracht. Er zijn bedelaars, kreupelen, blinden, wezen, ouderen, jonge weduwen met hun baby's, die zich vastklampen aan hun kleren, of die de schamele melk drinken van hun ondervoede moeders. Dankzij Johanna's rijkdom konden ze hun versleten kleren al vervangen door eenvoudige, maar schone en nieuwe kleren. Maar als het keurig gekamde haar, in een goddelijke voorziening van reinheid, en als de schone kleren deze ongelukkigen, die door de dienaren in rijen worden opgesteld, of ondersteund om hen naar hun bestemming te brengen, een blik geven die zeker minder ellendig is dan toen Johanna hen in de steegjes, op de kruispunten, op de karrensporen naar Jeruzalem liet verzamelen, waar hun armoede schandelijk verborgen was, of tentoongesteld om aa...

285.8 Maria Valtorta: '"Meester? Meester?" "Wat wil je, Simon?" "Ik heb gemopperd over Judas en ik had je beloofd dat ik dat niet meer zou doen. Vergeef me!" "Ja. Probeer het niet meer te doen." "Ik heb nog 489 keer Je vergeving te vragen..." "Wat zeg jij nou, broer?" vraagt ​​Andreas verbaasd. En Petrus, met een ondeugende twinkeling op zijn vriendelijke gezicht, draait zijn nek om onder het gewicht van de tas van Johannes van Endor: "En weet jij nog dat Hij zei, dat je zeventig maal zeven keer moet vergeven? Dan heb ik nog 489 vergevingen te vragen. Ik zal ze nauwkeurig tellen..." Ze lachen allemaal, zelfs Jezus moet glimlachen. Maar hij antwoordt: "Je kunt maar beter alle keren dat je goed hebt weten te zijn tellen, o groot kind dat je bent!" Petrus komt naar Hem toe en slaat zijn rechterarm om Jezus' middel, zeggend: "Mijn lieve Meester! Wat ben ik blij om bij U te zijn zonder... Ga weg! Ji...

256.5 Maria Valtorta: 'In de schaduw van een overhangend bladerdak, beschut door een reusachtige vijgenboom, zit een oude man met een stok in zijn handen. Hij heft zijn hoofd niet eens op, alsof niets hem interesseert. "Dat is onze vader," legt Gamala uit, "een van de oudsten van het huis, want ook de vrouw van Jakob bracht haar vader hierheen, die alleen was achtergebleven, en dan is er nog de oude moeder van Lea, de jongste vrouw. Onze vader is blind. Hij heeft een sluier voor zijn ogen. Zoveel zon op de velden! Zoveel hitter van de aarde! Arme vader! Hij is heel verdrietig. Maar hij is heel goed. Nu wacht hij op zijn kleinkinderen, want zij zijn zijn enige vreugde." Jezus gaat naar de oude man. "God zegene u, vader!" 'Wie Jij ook bent, God zegene Je!' antwoordt de oude man, en hij heft zijn hoofd op in de richting van de stem. "Uw lot is zwaar, nietwaar?" vraagt ​​Jezus zachtjes, en Hij gebaart dat Hij niet wil verraden wie er spre...

256.4 Maria Valtorta: 'Maar Zijn gebaar heeft de extatische verdoving overwonnen, en Gamala zegt: "Wilt u niet ons huis binnenkomen, tenminste tot de vespers? Wij zijn met velen, want wij zijn zeven broers, met vrouw en kinderen, plus de ouderen die in vrede de dood afwachten." "Laten we gaan!... Roep je metgezellen, en kom ons na! Moeder, kom mee met Maria!" En Jezus gaat achter de boeren aan, die zijn opgestaan ​​en een beetje opzij gaan lopen, om Hem te zien lopen. Het pad is smal, tussen de boomstammen die aan elkaar zijn gebonden met de ranken. Ze bereiken al snel het huis, of liever de huizen, want het is een klein vierkant van huizen, met in het midden een grote gemeenschappelijke binnenplaats waarin een put is, en die toegankelijk zijn via een diepe gang die als vestibule dient, en die 's nachts ongetwijfeld met een zware deur is afgesloten. "Vrede zij met dit huis en met degenen die erin wonen!" zegt Jezus, terwijl Hij naar binnen gaat en ...

-Tenhemelopneming van Maria Magdalena (Giovanni Battista Gaulli)- 236.6-7 Maria Valtorta: 'Maar ik wijs jou op nog iets anders, tot jouw vreugde en de vreugde van velen. Ook in Bethanië herhaalde Maria het gebaar dat de dageraad van haar verlossing markeerde. Er zijn persoonlijke gebaren die herhaald worden, en die zowel de persoon als d'r stijl onthullen.  Onmiskenbare gebaren. Maar, omdat het correct was, was het gebaar in Bethanië minder terneergeslagen en eerder confidentieel in zijn eerbiedige aanbidding. Maria heeft een lange weg afgelegd sinds die dageraad van haar verlossing. Een lange weg. (Giovanni Lanfranco)- De liefde heeft haar als een snelle wind omhoog en vooruit getrokken.  De liefde heeft haar verbrand als een brandstapel,  het onreine vlees in haar vernietigd  en een gezuiverde geest in haar tot heer gemaakt. En Maria, ánders in haar herrezen waardigheid als vrouw,  net zo anders als in haar kleding, nu eenvoudig als die van mijn Moeder, in haa...

236.3-4 M. Valtorta: 'Jezus draait Zijn hoofd langzaam om, een klein beetje maar, en Zijn diepblauwe ogen rusten even op het neergebogen hoofd. Een blik van vergeving. Dan kijkt Hij terug naar het midden. En laat haar vrij om haar uitbarsting te uiten. Maar de anderen doen dat niet. Ze maken grapjes, knipogen, grijnzen. En de farizeeër gaat even rechtop zitten om beter te kijken, en zijn blik bevindt zich ergens tussen begeerte, boosheid en bespotting in. Begeerte naar de vrouw. Dat gevoel is duidelijk. Boosheid dat ze zo vrijelijk is binnengekomen, wat anderen zou kunnen doen denken dat die vrouw... een frequente gaste is in zijn huis. Spot naar Jezus toe... Maar de vrouw merkt niets. Ze blijft bitter huilen, zonder te schreeuwen. Alleen dikke tranen, en af ​​en toe een snikken. Dan... knipt ze haar haar bij, haalt de gouden haarspelden eruit, die haar ingewikkelde kapsel vasthielden, en plaatst die naast de ringen en de haarspeld. De gouden strengen ontrollen zich van haar sc...

-Bekering van Maria Magdalena (Godfried Schalcken)- 1226.2 M. Valtorta: '" Maria riep Martha naar Magdala! En Martha ging weg in doodsangst, bang voor iets vreselijks... En ik bleef hier alleen achter, met dezelfde angst. Maar Martha stuurde mij, via de dienaar die haar vergezelde, een brief die mij hoop gaf. Kijk, ik heb hem hier, op mijn hart. Ik bewaar hem daar, omdat hij mij kostbaarder is dan een schat. Het zijn maar een paar woorden, maar ik lees ze af en toe opnieuw om er zeker van te zijn dat ze echt zo geschreven zijn. Kijk..." En Lazarus neemt een kleine boekrol, vastgebonden met een purperen lint, van zijn mantel en vouwt die open. "Zie Je? Lees het, lees het! Hardop! Gelezen door Jou, lijkt de zaak me nog zekerder." -Maria Magdalena en haar zus Martha (Giovanni Andrea Ferrari)- 'Lazarus, mijn broer. Rust en zegeningen voor jou. Ik ben snel en veilig toegekomen. En mijn hart beefde niet langer van angst voor nieuwe tegenslagen. Want ik zag Maria,...

209.3 Maria Valtorta: 'De dienster doet open. Jezus komt binnen, terwijl ze herhaaldelijk buigt. "Waar is uw meesteres?" "Bij Uw moeder... en stel je voor! Ze ging naar beneden, de tuin in! Het is wat! Het is wat! En gisteravond kwam ze de eetkamer binnen... Ze huilde, maar ze is gekomen! Ik had graag gezien dat ze  wat te eten had genomen in plaats van de gebruikelijke druppel melk, maar dat is nog niet gelukt!" "Ze zal het nog wel doen. Dring niet aan. Wees geduldig, ook in je liefde voor je meesteres." "Zeker, Heiland. Ik zal alles doen wat U zegt." Ik geloof, ja, dat als Jezus de vrouw de vreemdste dingen zou opdragen, ze die zonder een vraag zou doen, zo overtuigd is ze ervan, dat Jezus Jezus is, en dat alles wat Hij doet goed is. Intussen leidt ze Hem naar een grote moestuin, vol fruitbomen en bloemen. Maar terwijl de fruitbomen ervoor gezorgd hebben dat ze in bladeren gehuld zijn en bloeien, dat ze vruchten kregen en doen groeien, zijn...

-Welcoming Hands (Louise Bourgeois)- 208.11 Maria Valtorta: '"De avond valt, mevrouw. Ik sluit mij aan bij Mijn apostelen. Ik laat je, Moeder van Me..." "O! Blijf ook!... Ik vrees dat, als U weggaat, die kwelling weer op mij zal terugkomen... De storm begint net te luwen onder het geluid van Uw woorden..." "Wees niet bang! U hebt Maria bij u. Morgen kom Ik terug. Ik heb de herders wat te zeggen. Mag ik ze vragen naar uw huis te komen?..." "O! zeker. Vorig jaar kwamen ze hier ook voor mijn zoon... Achter het huis is een moestuin, en daarachter een rustieke binnenplaats. Daar kunnen ze naartoe gaan, zoals ze toen deden, om hun kuddes te drijven..." "Goed. Ik kom. Wees zoet. Vergeet niet dat Maria aan u werd toevertrouwd in de Tempel. Ik vertrouw haar vanavond ook aan u toe." "Ja, wees gerust, ik zal voor haar zorgen, haar... Ik zal aan haar avondeten moeten denken, haar rust... Hoe lang is het geleden dat ik aan deze dingen heb g...