poëma van de god-mens

-Herders verzorgen lam ( Hermann David Salomon Corrodi )- 281.12 M. Valtorta: "Margziam heft zijn gezichtje op en zegt tegen Jezus: "Waarom zegt Je zulke akelige dingen die Je Moeder pijn doen? Ik zal Jou niet laten sterven! Zoals ik de lammetjes heb beschermd, zo zal ik ook Jou beschermen!" Jezus aait het kind en vraagt, ​​om de twee bedroefden op te beuren: "Wat zouden jouw schaapjes nu aan het doen zijn? Mis je ze niet?" "O, ik ben bij Jou!... Maar ik denk altijd aan ze en vraag mij af: 'Heeft Porfirea ze naar de wei gebracht? En heeft ze ervoor gezorgd dat Spuma niet in het meer terechtkomt? Spuma is zo levendig, weet Je? Zijn moeder roept hem, roept hem... Maar nee hoor! Hij doet wat hij wil. En Neve, zo gulzig! Dat ze eet tot ze er ziek van wordt... -Maria met Kind en Lam (William Bourgeureau)- Weet je, Meester? Ik begrijp wat het betekent om priester te zijn in Jouw Naam. Ik begrijp het beter dan de anderen. Zij (en hij gebaart met zijn hand naa...

273.2 M. Valtorta: 'Andreas loopt snel. En ook Johannes en Filippus gaan op zoek naar Margziam, in de steeds wisselende menigte. Ze vinden hem haast allen tegelijk, met de voedselzak over zijn schouder, een grote clematistak om zijn hoofd gewikkeld, en een clematisgordel waaraan een knop hangt als van een zwaard: het gevest de aar van een lisdodde, en het lemmet de rietvormige steel. Bij hem zijn zeven anderen, eveneens versierd, en ze vormen een processie rond de zoon van de schriftgeleerde, een tenger jongetje, met de ernstige blik van iemand die veel heeft geleden, dat, meer nog met bloemen getooid dan de anderen, zich als een echte koning gedraagt. "Komen, Margziam. De Meester vraagt naar je!" Margziam laat zijn vriendjes in de steek en loopt snel weg, zonder zelfs zijn... bloemenregalia af te leggen. Maar de anderen volgen, en al snel is Jezus omringd door een kleine kring van kinderen met bloemenkransen. Hij liefkoost ze, terwijl Filippus uit de tas een bundel haalt...

256.5 Maria Valtorta: 'In de schaduw van een overhangend bladerdak, beschut door een reusachtige vijgenboom, zit een oude man met een stok in zijn handen. Hij heft zijn hoofd niet eens op, alsof niets hem interesseert. "Dat is onze vader," legt Gamala uit, "een van de oudsten van het huis, want ook de vrouw van Jakob bracht haar vader hierheen, die alleen was achtergebleven, en dan is er nog de oude moeder van Lea, de jongste vrouw. Onze vader is blind. Hij heeft een sluier voor zijn ogen. Zoveel zon op de velden! Zoveel hitter van de aarde! Arme vader! Hij is heel verdrietig. Maar hij is heel goed. Nu wacht hij op zijn kleinkinderen, want zij zijn zijn enige vreugde." Jezus gaat naar de oude man. "God zegene u, vader!" 'Wie Jij ook bent, God zegene Je!' antwoordt de oude man, en hij heft zijn hoofd op in de richting van de stem. "Uw lot is zwaar, nietwaar?" vraagt ​​Jezus zachtjes, en Hij gebaart dat Hij niet wil verraden wie er spre...

-Maria met Jezus en lammetje (W.A. Bouguereau)- 248.4 Maria Valtorta: 'De herders kijken naar Jezus alsof Hij al God in Zijn Glorie is. De jongsten zijn werkelijk gelukzalig, en lijken elk detail van Jezus in hun geheugen te willen prenten, en van Maria, die zich heeft gebukt om enkele lammetjes te strelen, die blatend hun kopjes op haar knieën zijn komen leggen. "Er was er eentje in het huis van mijn nicht Elizabeth, die mijn vlechten likte, telkens als het me zag. Ik noemde het 'vriendje', omdat het echt mijn vriendje was, net een kind, en het rende naar me toe zodra het kon. Dit hier doet me eraan denken, met die tweekleurige oogjes. O dood hem niet! Dat andere mocht ook blijven leven, vanwege zijn liefde voor mij." "Het is een lam, mevrouw, en wij wilden het verkopen, omdat het tweekleurige ogen heeft, en ik denk dat het al een tijdje niet goed meer kan zien. Maar we houden het wel, als u dat wilt." -De maagd met het pasgeboren lam (W.A. Bouguereau)-...

CCXLVII DE HEILIGE MAAGD LEERT MARIA MAGDALENA CONTEMPLATIEF BIDDEN - op eeuwenoude Via Maris, route van Tiberias naar Haifa - 247.3 Maria Valtorta: 'De nederzetting Jafia  wordt bereikt en doorkruist, zonder dat een inwoner de wens toont de Meester te volgen of Hem tegen te houden. De apostelen gaan verder, onrustig door de onverschilligheid van de plaats, terwijl Jezus probeert hen gerust te stellen. De vallei loopt verder westwaarts en onthult aan het einde een ander dorp, verscholen aan de voet van een andere berg. Dit dorp, dat naar verluidt Meraba heet, is ook onverschillig. Slechts enkele kinderen komen naar de apostelen toe terwijl ze water halen uit een heldere bron die tegen een huis aanleunt. Jezus liefkoost hen en vraagt ​​naar hun naam, en de kinderen vragen naar Zijn naam  en wie Hij is, waar Hij heen gaat, en wat Hij doet. Een halfblinde, oude, gebogen bedelaar komt dichterbij en steekt zijn hand uit om de aalmoezen aan te nemen, die hij ook ontvangt. De tocht b...

236.3-4 M. Valtorta: 'Jezus draait Zijn hoofd langzaam om, een klein beetje maar, en Zijn diepblauwe ogen rusten even op het neergebogen hoofd. Een blik van vergeving. Dan kijkt Hij terug naar het midden. En laat haar vrij om haar uitbarsting te uiten. Maar de anderen doen dat niet. Ze maken grapjes, knipogen, grijnzen. En de farizeeër gaat even rechtop zitten om beter te kijken, en zijn blik bevindt zich ergens tussen begeerte, boosheid en bespotting in. Begeerte naar de vrouw. Dat gevoel is duidelijk. Boosheid dat ze zo vrijelijk is binnengekomen, wat anderen zou kunnen doen denken dat die vrouw... een frequente gaste is in zijn huis. Spot naar Jezus toe... Maar de vrouw merkt niets. Ze blijft bitter huilen, zonder te schreeuwen. Alleen dikke tranen, en af ​​en toe een snikken. Dan... knipt ze haar haar bij, haalt de gouden haarspelden eruit, die haar ingewikkelde kapsel vasthielden, en plaatst die naast de ringen en de haarspeld. De gouden strengen ontrollen zich van haar sc...

(Bartolomé E. Murillo) 225.3 Maria Valorta: 'Jezus draait zich om, en ziet een verlamde man op zijn bed liggen, zachtjes huilend. Hij loopt naar hem toe, buigt zich voorover, streelt hem en vraagt: "Huil je?" "Ja. Niemand denkt ooit aan mij. Ik ben hier, ik ben hier, iedereen wordt genezen, maar ik nooit. Ik lig al achtendertig jaar op mijn rug, ik heb alles uitgegeven, mijn familie is gestorven, nu ben ik een last voor een verre verwant die me 's ochtends hierheen brengt en 's avonds weer ophaalt... Maar wat een last is het voor hem om dit te doen! Oh! Ik wou dat ik kon sterven!" "Wees niet ontmoedigd. Je hebt zoveel geduld en geloof gehad! God zal je gebed verhoren." "Ik hoop het... maar er komen momenten van wanhoop. U bent goed. Maar anderen... Degenen die genezen zijn, zouden, uit wederdank aan God, hier kunnen blijven om hun arme broeders te helpen..." "Dat zouden ze eigenlijk moeten doen. Maar koester geen wrok. Ze denke...

- Breaking Free (Judith Fritchman) - 198.8 Maria Valtorta: '"Roep je de kleine?" smeekt Maria. En het kind rent meteen naar haar toe, samen met Johannes. "Hoe heet je?" vraagt Maria, terwijl ze hem aait. "Ik ben... ik was Jabes. Maar nu wacht ik op mijn nieuwe naam..." "Wacht jij erop?" "Ja, Jabes wil een naam die betekent dat Ik hem gered heb. Jij zult hem zoeken, Moeder. Een naam van Liefde en Redding." Maria denkt na... en zegt dan: "Marhgziam! Jij bent de druppel in de zee van hen die door Jezus gered zijn. Vind je hem mooi? Hij doet je dus zowel aan mij, als aan de Redding denken." "Hij is heel mooi!" zegt het kind blij. "Maar is dat geen vrouwennaam?" vraagt Bartholomeüs. Met een L aan het eind, in plaats van een M, kun je, wanneer dit druppeltje man volwassen is, zijn naam veranderen in een mannennaam. Nu draagt hij de naam die zijn Moeder hem gaf. Nietwaar? Het kind zegt ja, en Maria aait hem. ...

196.9 Maria Valtorta: '"Wanneer gaan we naar deze Mama, Heer?" vraagt Jabes met verlangende ogen. "Vanavond. Wat zul jij tegen haar zeggen, als je haar ziet?" "Gegroet, Moeder van de Verlosser! Is dat goed?" "Heel goed!" bevestigt Jezus, terwijl Hij hem liefkoost. "Maar gaan we dan vandaag niet naar de tempel?" vraagt Filippus. "Voor we naar Bethanië vertrekken, gaan we. En jij zult mooi hier blijven, niet?" "Ja, Heer." De vrouw van Jona , de pachter van de olijfgaard, die stilletjes is genaderd, zegt: "Waarom neemt u hem niet mee? Het kind wil zo graag..." Jezus kijkt haar aandachtig aan, zonder iets te zeggen. De vrouw begrijpt het en zegt: "O ik begrijp het... Maar ik moet nog een manteltje van Marcus hebben! Ik ga ernaar zoeken!" En ze rent snel weg. Jabes trekt aan Johnannes' mouw: "Zullen de leraren streng zijn?" "O nee! Wees niet bang. En het is niet voor vandaag... ...

-Visioen van Daniël (Rembrandt)- 194.5 Maria Valtorta: 'Laten we met ons examen onder elkaar verdergaan... Nu je Mij hebt herkend, weet jij of er over Mij in het Boek wordt gesproken?" "O! ja, Heer! Vanaf het begin tot nu. Alles spreekt over U. U bent de beloofde Redder. Nu begrijp ik, waarom U de poorten van het Voorgeborchte zult openen. O! Heer! Heer! En U houdt zo veel van mij?" "Ja, Jabes." "Nee. Niet langer Jabes. Geef mij een naam die betekent dat U van mij hield, dat U mij gered hebt..." "Ik zal de naam samen met Mijn Moeder kiezen. Is dat goed?" "Maar laat hem dat echt betekenen. En ik zal hem aannemen, vanaf de dag dat ik een zoon van de Wet word." "Je zult hem vanaf die dag aannemen!" Ze zijn Bethel voorbij en in een koele, waterrijke vallei stoppen ze om te eten. Jabes is half verbijsterd door de openbaring en eet in stilte, eerbiedig elke hap aanvaardend die Jezus hem aanreikt. Maar beetje bij beetje herw...

169.4 M. Valtorta: 'Jezus spreekt zachtjes, gebaart kalm, met een gezicht dat witter lijkt, tevoor-schijn komend uit Zijn donkerblauwe gewaad, en de straal van de nieuwe maan, die precies daar neerdaalt waar Hij is, een kleine maansikkel aan de hemel, een lichtbundeltje, dat de Meester van Hemel en Aarde liefkoost. triomferende... strijdende... lijdende Kerk "Ik wilde jullie hier, apart, omdat jullie mijn vrienden zijn. Ik heb jullie geroepen, na de eerste proef voor de twaalf, en om de kring van Mijn actieve discipelen te verbreden, en van jullie de eerste reacties te horen over de leiding van hen die Ik jullie als mijn opvolgers geef. Ik weet dat alles goed is gegaan. Ik heb met gebed de zielen van de apostelen ondersteund, die uit het gebed zijn gekomen met een nieuwe kracht, in hun geest en hart. Een kracht die niet voortkomt uit menselijke studie, maar uit volledige overgave aan God.' 22 mei 1945

168.10 Maria Valtorta: '"Het is nacht, dochter. Je bent moe en verscheurd. Kom. Rust uit. Morgen vertrek je... Ik zal je naar een eerlijk gezin sturen. Omdat er nu te veel mensen hier komen. En ik zal je een jurk geven net als de mijne. Je zult eruit zien als een Jodin. En aangezien ik mijn Zoon pas in Judea zal terugzien - want Pasen nadert, en we zullen met de nieuwe maan van april in Bethanië zijn - zal ik Hem dan over jou spreken. Kom naar het huis van Simon de Zeloot. Je zult mij daar ​​vinden, en ik zal je bij Hem brengen." Aglaë huilt nog steeds. Maar nu in vrede. Ze is op de grond gaan zitten. Ook Maria ging weer zitten. En Aglaë legt haar hoofd op haar knieën, en kust Maria's hand... Dan kreunt ze: "Ze zullen me herkennen..." "O! nee. Wees niet bang. Je kleding was nu te bekend. Maar ik zal je voorbereiden op jouw reis naar Vergeving, en je zult zijn als een maagd die ter bruiloft gaat: anders en onbekend voor de menigte, zich onbewust van de r...

168.9 Maria Valtorta: 'Mary staat op, en murmelt zachtjes: " Wat is het toch moeilijk om Verlossers te zijn!" Ze hapt bijna naar adem. Aglaë, die het gemompel hoorde en de actie aanvoelt, kreunt: "Ziet U? Ziet U dat ook U walgt? Nu ga ik weg, het is voorbij voor mij!" "Nee, dochter. Het is niet voorbij. Nu begint het voor jou. Luister, arme ziel. Ik zucht niet om jou, maar om de wrede wereld. Ik laat jou niet gaan, maar pak je op, arme zwaluw, door de storm tegen mijn muren geslingerd. Ik zal je naar Jezus brengen en Hij zal jou je weg naar verlossing vertellen..." "Ik hoop niet meer... De wereld heeft gelijk. Ik kan niet meer vergeven worden." "Niet door de wereld, nee. Maar door God wel! Laat mij tot jou spreken, in naam van de opperste Liefde, die mij een Zoon gaf, zodat ik Hem aan de wereld kon geven. Zij [de Liefde] nam mij weg uit de gelukzalige onwetendheid van mijn gewijde maagdelijkheid, opdat de wereld Vergeving zou kunnen on...

168.2 Maria Valtorta: 'Maria kent haar niet... Ik wel. Het is de gesluierde van Aqua Speciosa . Ze staat op, terneergedrukt, trillend, schokkend door haar tranen, en weigert nog steeds naarbinnen te gaan, zeggende: "Ik ben een heiden, Mevrouw. Voor jullie Joden: vuiligheid, zelfs al was ik een heilige. Dubbele vuiligheid, want ik ben een prostituee." "Als je naar me toe komt, als je door mij mijn Zoon zoekt, dan kun je niets anders zijn dan een berouwvol hart. Dit huis verwelkomt hen wier naam Verdriet is." En ze trekt haar naar binnen, sluit de deur, zet de lamp terug op tafel, biedt haar een plaats aan en zegt: "Spreek!" Maar de gesluierde wil niet gaan zitten; een beetje gebogen, zet ze haar huilen voort. Maria staat voor haar, lieflijk en majestueus. Ze wacht, biddend dat het gehuil mag bedaren. Ik zie haar bidden met haar hele uiterlijk, ook al neemt niets in haar de vorm van een gebed aan. Noch haar handen, die het handje van de gesluierde vrouw...

167.5 Maria Valtorta: '"Daarom, Valeria, als je dochtertje zou zijn gestorven, zou je haar liefkozing niet hebben verloren. Op je ziel zou altijd de kus van je kindje zijn blijven komen, gescheiden, maar jouw liefde niet vergetend. Zie je hoe zoet het is om te geloven in het eeuwige leven?... Waar is je dochtertje nu?" "In die bedekte wieg daar. Ik had haar nooit eerder alleen gelaten, want liefde voor mijn man en voor mijn dochtertje waren de twee doelen van mijn leven. Maar nu ik weet wat het is om haar te zien sterven, verlaat ik haar geen moment meer..." Jezus gaat naar een stoel waarop een soort houten wieg staat, helemaal bedekt met een kostbaar dekentje. Hij ontdoet ze van het deken, en kijkt naar het slapende meisje, dat zachtjes wakker wordt door de frissere lucht. Haar oogjes gaan open van verbazing en een engelachtige glimlach opent haar mond, terwijl haar handjes, voorheen gesloten als vuistjes, zich gretig openen om Jezus' wapperende haar te gr...

-De grote opdracht (icoon)- 165.5 Maria Valtorta: 'Jezus gaat het pad op waar de anderen al staan. Hun gezichten hebben een eerbiedwaardiger, een beheerster uitstraling. De ouderen lijken patriarchen, de jongeren hebben iets volwassens, waardigs, dat hun jeugd voorheen verborgen hield. Iskariot kijkt Jezus aan met een verlegen glimlach op zijn gezicht, getekend door tranen. Jezus aait hem in het voorbijgaan. Petrus... spreekt niet. En dat is zo vreemd in hem, dat het verrassender is dan welke andere verandering ook. Hij kijkt Jezus aandachtig aan, maar met een nieuwe waardigheid die zijn licht kalende voorhoofd breder lijkt te maken en zijn ogen, tot dan toe één sprankeling van humor, strenger. Jezus roept hem dichterbij en houdt hem vast terwijl hij wacht op Johannes, die uiteindelijk naar buiten komt met een gezicht dat - ik weet niet - of bleker of roder is geworden,  maar in ieder geval verlicht door een vlam die niet van kleur doet veranderen, maar toch duidelijk zichtbaar is....

165.4 Maria Valtorta: '"Wat weet jij meer dan de anderen?" "Wat de Heer mij in deze grot vertelde! Zie je, ik ben nooit tot Jou gekomen... en ik denk dat mijn metgezellen zeiden dat dit ongevoeligheid en trots was. Maar het kan me niet schelen wat ze denken. Ik weet dat Jij de waarheid kent. Ik ben niet naar Jezus Christus gekomen, de vleesgeworden Zoon van God; maar dat wat Jij bent, in de schoot/boezem van het Vuur dat de eeuwige Liefde is van de Allerheiligste Drie-eenheid, de Natuur, de Essentie, de ware Essentie ervan... – o! dat ik niet alles zeggen kan wat ik ook heb begrepen in deze donkere, donkere grot die zo vol lichten voor mij is geworden, in deze koude grot, waarin ik ben verbrand door een vuur zonder gezicht, maar dat is afgedaald in mijn diepten en ze heeft verlicht met een zoet martelaarschap, in deze grot zonder stem, maar die mij heeft toegezongen over hemelse waarheden – ...maar dat wat Jij bent, Tweede Persoon van het onuitsprekelijke Mysterie da...

CLVII DE NIEUWE MISSIE VAN VROUWEN (TOESPRAAK TOT DE DISCIPELEN IN NAZARETH) 157.1 Maria Valtorta: 'Jezus is nog steeds in Nazareth, in Zijn huis. Om precies te zijn: Hij bevindt zich in de voormalige timmerwerkplaats. Bij Hem zijn de twaalf apostelen, en daarenboven is er Maria, Maria , moeder van Jakobus en Judas, Salome, Susanna en, nieuwigheid, Martha . Een zeer bedroefde Martha, met duidelijke tekenen van tranen onder de ogen. Een gedesoriënteerde Martha, bang om zo alleen te zijn met andere mensen en bovenal zo dicht bij de Moeder van de Heer. Maria probeert ervoor te zorgen dat ze zich thuis voelt bij de anderen en het ongemakkelijke gevoel waar ze onder lijdt, weg te nemen. Maar haar liefkozingen lijken het hart van de arme Martha steeds meer te doen opzwellen. Blozen en tranen wisselen elkaar af, onder de sluier die over haar pijn en ongemak is gelegd. Johannes komt binnen, samen met Jakobus van Alfeüs. "Ze is er niet, Heer. Ze ging met haar man bij een vriendin loger...