poëma van de god-mens

184.3 Maria Valtorta: '"Laat U me hier blijven?" "Blijf! We zullen Benjamin een prachtige gelijkenis vertellen, en degenen die geen kinderen zijn, zullen die op zichzelf en Maria Magdalena toepassen. Luister! Er is twijfel in jullie over Maria's bekering tot het goede. Geen enkel teken in haar geeft een indicatie van zulk een stap. Onbeschaamd en brutaal, zich bewust van haar rang en haar macht, heeft ze het gewaagd de mensen uit te dagen en zelfs tot de drempel van het huis te komen waar door haar schuld wordt gehuild. Op Petrus' berisping, reageert ze met een lach. Op Mijn uitnodigende blik, verstijft ze met trots. Jullie zou misschien gewild hebben - sommigen uit liefde voor Lazarus, sommigen uit liefde voor Mij - dat Ik rechtstreeks tot haar sprak, lang en krachtig, haar onderwerpend met Mijn macht, Mijn kracht tonend als de Messias en de Redder... Nee. Dat is niet nodig. Ik zei het vele maanden geleden al, voor een andere zondares [ Aglaë ] ... Zielen ...

167.10 Maria Valtorta: '"Ik kan niet meer zeggen, omdat Ik tegen het gesloten brons van jullie geloof opbots. Maar Ik hoop dat we elkaar, gezien het feit dat dit onze eerste ontmoeting is, al een beetje begrepen hebben. Moge jullie ziel werken aan wat Ik gezegd heb. Heb je vragen? Stel ze. Ik ben hier om ze te verhelderen. Onwetendheid is niet schandelijk. Het is schandelijk om in onwetendheid te blijven hangen, als er iemand klaarstaat om twijfels op te helderen." En Jezus, alsof Hij de meest ervaren vader was, stapt uit het prieeltje en ondersteunt het kleine meisje, dat haar eerste stapjes zet, en naar een waterstraal wil lopen, die wiebelt in het zonlicht.' 19 mei 1945

-Jezus in Bethanië (James Tissot)- 157.9 Maria Valtorta: 'Iedereen vertrekt behalve Martha. Blijf maar, Martha. Ik heb al met jouw dienaar gesproken. Vandaag is het niet Bethanië dat gastheer is. Maar het kleine huisje van Jezus. Kom. Je eet naast Maria en slaapt in het kamertje naast Haar. De geest van Jozef, onze troost, zal je troosten terwijl je rust, en morgen zul je sterker en vol vertrouwen terugkeren naar Bethanië om ook daar vrouwelijke discipelen voor te bereiden, in afwachting van haar die Mij en jou het dierbaarst is. Twijfel er niet aan, Martha. Ik doe nooit loze beloftes. Maar om een ​​woestijn vol adders te veranderen in een paradijselijk bos kost tijd... Het eerste werk wordt niet gezien. Er lijkt niets gebeurd te zijn. Maar het zaadje is al geplant. De zaden. Alle. En dan zal het huilen komen om te dienen als de regen die de zaden opent... En de goede bomen zullen komen... Kom!... Huil niet meer!"' 7 mei 1945