poëma van de god-mens

 

651.18 Jezus zegt: 'De mens, begiftigd met een rationele ziel, is een vermogen dat God met Zichzelf vult. Maria, zijnde de heiligste van alle schepselen na Christus, was een vermogen vól... —tot het punt van overstromen, over haar broeders en zusters in Christus, door de eeuwen heen, en tot in eeuwigheid— vól van God, van Zijn genade, liefde en barmhartigheid. Zij stierf, ondergedompeld in de golven van liefde. Nu, in de hemel, zelf een oceaan van liefde geworden,  overstroomt zij haar trouw gebleven kinderen, en zelfs haar verloren zonen,  met haar golven van liefde voor de universele verlossing, Zij die de universele Moeder van álle mensen is.' 18 april 1948

651.17 Jezus zegt: 'Er is een verschil tussen de scheiding van de ziel van het lichaam door de ware dood, en de tijdelijke scheiding van de geest van het lichaam en van de levende ziel door contemplatieve extase of verrukking. Terwijl de losmaking van de ziel van het lichaam ware dood veroorzaakt, veroorzaakt extatische contemplatie, d.w.z. tijdelijke ontsnapping van de geest voorbij de grenzen van de zintuigen en de materie, geen dood. En dit komt doordat de ziel zich niet volledig van het lichaam losmaakt en afscheidt, maar dit slechts doet met haar beste deel, dat zich onderdompelt in het vuur van de contemplatie. Alle mensen, zolang ze leven, hebben een ziel in zich, dood of levend, hetzij door zonde of gerechtigheid; maar alleen de grote liefhebbers van God bereiken ware contemplatie. Dit toont aan dat de ziel, die haar bestaan ​​behoudt zolang ze met het lichaam verbonden is, —en deze eigenschap is hetzelfde in alle mensen— in zichzelf een meer uitverkoren deel heeft: de ziel...

 

651.15-16 Maria zegt: 'Voor de patriarchen, profeten en heiligen, voor de engelen en martelaren,  heeft God Mij geplaatst, in lichaam en ziel opgenomen in de heerlijkheid van de hemel,  en gezegd:  "Ziehier het volmaakte werk van de Schepper! Ziehier wat Ik heb geschapen naar mijn ware beeld en gelijkenis onder alle kinderen der mensen, vrucht van een goddelijk en scheppend meesterwerk, wonder van het universum, dat in één wezen ingesloten ziet het goddelijke in de eeuwige geest,  zoals God en zoals Hij, geestelijk, intelligent, vrij, heilig,  en het materiële schepsel in het meest onschuldige en heilige vlees,  waarvoor ieder ander levend wezen, in de drie rijken van de schepping,  gedwongen/gebonden is zich te buigen. Ziehier het bewijs van Mijn Liefde voor de mens, voor wie Ik een volmaakt organisme heb gewenst, en een zalige bestemming van eeuwig leven in Mijn Koninkrijk. Ziehier het bewijs van Mijn vergeving aan de mens,  aan wie Ik, door de ...

- Boom van Dood & Leven (Salzburger Missaal) - 651.13-14 Maria zegt: 'Mijn nederigheid stond mij niet toe te denken dat er zoveel glorie voor mij in de hemel was weggelegd. In mijn denken was de quasi zekerheid dat mijn menselijk lichaam, geheiligd door het dragen van God, geen verrotting zou kennen, aangezien God Leven is,  en wanneer Hij een schepsel met Zichzelf verzadigt en vult, is deze handeling van Hem als een conserverende geur tegen de verrotting van de dood. Niet alleen was ik onbevlekt gebleven, niet alleen was ik met God verenigd in een kuise en vruchtbare omhelzing, maar had mezelf, ook in mijn diepste binnenste, verzadigd met de uitvloeisels van de Godheid, verborgen in mijn baarmoeder, en erop gericht zich in sterfelijk vlees te hullen. Maar dat de goedheid van de Eeuwige voor zijn dienstmaagd de vreugde had gereserveerd om de aanraking te voelen van de hand van haar Zoon op haar ledematen, Zijn omhelzing, Zijn kus, en om Zijn stem weer met mijn eigen oren te ho...

-Kroning van de H. Maagd (Fra Angelico)- 651.12 Maria zegt: 'De nadering van de eeuwige Liefde had het teken dat ik me had voorgesteld. Alles verloor licht en kleur, stem en aanwezigheid onder de straling en de Stem die, neerdalend uit de Hemel, open voor mijn geestelijke blik, zich neerboog naar mij om mijn ziel te grijpen. Er wordt vaak gezegd dat ik me verheugd zou hebben als ik, in dat uur, bijgestaan ​​was door mijn Zoon. Maar mijn lieve Jezus was zeer aanwezig bij de Vader toen de Liefde, d.w.z. de H. Geest, de 3e Persoon van de eeuwige Drieëenheid, mij Zijn derde kus in mijn leven gaf,  zo krachtig goddelijk dat mijn ziel erin uitgeademd werd, zich verliezend in de contemplatie als een dauwdruppel die wordt opgezogen door de zon in de kelk van een lelie. En ik steeg op met mijn geest,  hosanna zingend tot de voeten van de Drie die ik altijd had aanbeden. Toen, op het juiste moment, als een parel in een vurige omgeving, eerst geholpen, daarna gevolgd door de schare en...

(Heilige Thérèse van Lisieux) 651.10-11 Maria zegt: 'De Eucharistie, die voor mij was als dauw voor een dorstige bloem, was inderdaad leven, maar hoe meer de tijd voorbij ging, hoe minder ze volstond om het onbedwingbare verlangen van mijn hart te stillen. Het was niet langer genoeg voor mij om mijn goddelijke Schepping in mij te ontvangen en Hem in mij te dragen in de heilige gedaanten, zoals ik Hem in mijn maagdelijk lichaam had gedragen. Helemaal in mij verlangde ik naar de Drie-enige God, maar niet onder de sluiers die mijn Jezus had gekozen om het onuitsprekelijke mysterie van het geloof te verbergen, maar zoals Hij was, is en zal zijn in het centrum van de hemel. Mijn Zoon Zelf, in Zijn eucharistische transportaties/vervoeringen, brandde mij met omhelzingen van oneindig verlangen, en ontwortelde - elke keer dat Hij tot mij kwam, met de kracht van Zijn liefde - bijna mijn ziel bij de eerste impuls. Waarna Hij mij met oneindige tederheid 'Moeder!' bleef noemen, en ik ...

-Kapel van Jezus' Hemelvaart- 651.8 Maria zegt: 'Het huis van waaruit ik ten hemel ben opgenomen, was een van Lazarus' talloze vrijgevigheden jegens Jezus en Zijn Moeder.  Het huisje in Getsemane, vlakbij de plaats van Zijn Hemelvaart .  Het is zinloos om naar de overblijfselen ervan te zoeken. Tijdens de verwoesting van Jeruzalem door de Romeinen werd het verwoest en de ruïnes ervan raakten in de loop der eeuwen verspreid.' 18 dec.1943

651.4 Maria zegt: "Toen de engelen mij uit het huisje meenamen, was mijn geest toen al tot mij teruggekeerd? Nee. De geest zou niet langer naar de aarde afdalen. Hij was, vol aanbidding, voor de troon van God. Maar toen de aarde, de ballingschap, de tijd en plaats van scheiding van mijn Drie-enige Heer voorgoed achter me lagen, keerde mijn geest terug om te schijnen in het centrum van mijn ziel, het lichaam opwekkend uit zijn slaap. Daarom is het terecht om te zeggen dat ik, lichaam en ziel, in de hemel werd opgenomen, niet door mijn eigen vermogen, zoals bij Jezus, maar door engelachtige hulp. Ik ontwaakte uit die mysterieuze en mystieke slaap,  ik stond op, vloog eindelijk, omdat mijn lichaam nú de volmaaktheid van verheerlijkte lichamen had bereikt. En ik had lief.  Ik had mijn teruggevonden Zoon en mijn Heer lief, de Ene en Drie-enige, ik had Hem lief zoals het lot is van alle eeuwige levenden." 18 apr.1948

651.3 Maria zegt: "Johannes, de énige getuige van dit zoete mysterie,  heeft mij alleen afgelegd en in de witte mantel gewikkeld, zonder mijn gewaad of sluier te veranderen, zonder mij te wassen of te balsemen. De geest van Johannes, zoals duidelijk blijkt uit zijn woorden [ 642.8-10 ] in de tweede episode van deze cyclus die liep van Pinksteren tot mijn Hemelvaart, wist al dat ik niet zou worden verdorven, en gaf de apostel instructies wat hij moest doen. En hij, kuis, liefdevol, attent met de mysteries van God en zijn verre metgezellen, besloot het geheim te bewaren en te wachten op de andere dienaren van God,  zodat zij mij weer zouden zien en, uit die aanblik, troost en hulp zouden putten voor de pijnen en inspanningen van hun missie.  Hij wachtte, als was hij zeker van hun komst. Maar Gods besluit was anders. Goed zoals altijd voor de Geliefde. Rechtvaardig zoals altijd voor al de gelovigen. Hij verzwaarde de oogleden van de eerste, zodat de slaap hem de kwelling zou...

DCLI REFLECTIES OVER HET HEENGAAN VAN DE H. MAAGD MARIA OVER HAAR HEMELVAART EN KONINGSCHAP 651.1-3 Maria zegt: "Ben ik gestorven? Ja, als men 'dood' wil noemen de scheiding van het uitverkoren deel van de geest van het lichaam. Nee, als men met 'dood' bedoelt de scheiding van de bezielende ziel van het lichaam, de vergankelijkheid van de materie niet langer door de ziel bezield, en daarvoor het sombere graf, en als eerste van al deze dingen, de doodsstrijd. Hoe ben ik gestorven, of liever, van de aarde naar de hemel gegaan, eerst met het onsterfelijke deel, daarna met het vergankelijke? Zoals het haar betaamde, die geen smet van zonde kende. Die avond - de sabbatsrust was al begonnen - sprak ik met Johannes. Over Jezus. Over zijn aangelegenheden. Het avonduur was gevuld met vrede.  De sabbat had elk geluid van menselijke arbeid tot zwijgen gebracht.  En het uur had elke stem van mens of vogel tot zwijgen gebracht.  Alleen de olijfbomen rondom het huis ruisten in ...

  - Engel (Giuseppe Sanmartino) -

650.10 Maria Valtorta: 'Hij sluit de kist en gaat op de kruk zitten, uitroepend: "Nu is alles ook voor mij volbracht! Nu kan ik vrij gaan, waarheen de Geest van God mij ook leidt. Gaan! Het goddelijke Woord zaaien dat de Meester mij heeft gegeven om met de mensen te delen. De Liefde onderwijzen! Haar onderwijzen, zodat zij in de Liefde en haar kracht mogen geloven. Hen laten weten wat Gods Liefde voor de mensheid heeft gedaan. Zijn Offer en Zijn Eeuwigdurende Sacrament en Ritus, zodat wij tot het einde der tijden verenigd mogen zijn met Jezus Christus in de Eucharistie, en de ritus en het offer mogen vernieuwen zoals Hij geboden heeft. Alle gaven van volmaakte Liefde! Hen de Liefde laten liefhebben, zodat zij erin mogen geloven zoals wij erin geloofd hebben en nog steeds geloven. De Liefde zaaien, zodat de oogst en de vangst overvloedig mogen zijn voor de Heer. -Johannes Evangelist (C. Dolce)- De Liefde verkrijgt alles,  zei Maria tegen mij in haar laatste toespraak, tegen mij...

-Voile de la Vièrge (Chartres)- 650.7-9 Maria Valtorta '"En nu verzamelen we wat er van haar overgebleven is. De bloemen die van haar kleren vielen, de olijftakken die op het bed bleven liggen, en laten we die bewaren. Ze zullen dienen... Ja, ze zullen dienen om mijn broeders, op wie ik tevergeefs heb gewacht, te helpen en te troosten. Vroeg of laat zal ik hen terugvinden..." Hij verzamelt ook de bloemblaadjes die van haar voeten zijn gevallen en gaat de kamer weer binnen, de blaadjes in de zoom van zijn gewaad gestoken. Dan bekijkt hij de opening in het dak nauwkeuriger, en roept uit: "Nog een wonder! En nog een wonderbaarlijke verhouding in de wonderen van het leven van Jezus en Maria! Hij, God, is uit Zichzelf opgestaan, ​​en heeft door Zijn wil alleen de grafsteen omvergeworpen, en is door Zijn kracht alleen naar de hemel opgestegen. Alleen. Maria, allerheiligst maar dochter van mensen, heeft door engelenhulp de weg geopend voor haar Hemelvaart, en werd, wederom ...

-Opstanding van de doden (Victor Mottez)- 650.6 Maria Valtorta: 'En dank U wel dat U mij de gelegenheid hebt gegeven,  weliswaar door een schepsel, allerheiligst, maar toch menselijk,  om te zien wat het lot van de heiligen is, wat er zal gebeuren na het Laatste Oordeel, en de opstanding van het vlees, en hun hereniging, hun versmelting met de geest, en hun hemelvaart in het uur van de dood. Ik hoefde het niet te zien om het te geloven.  Want ik heb altijd vast geloofd in elk woord van de Meester. Maar velen zullen eraan twijfelen dat het vlees, na eeuwen en millennia tot stof te zijn vergaan, kan terugkeren tot een levend lichaam. Tegen hen zal ik kunnen zeggen, zwerend op de hoogste dingen, dat niet alleen Christus levend is teruggekeerd, door zijn eigen goddelijke kracht, maar dat ook zijn Moeder, drie dagen na haar dood – als zo'n dood al dood genoemd kan worden – tot leven is gekomen en, haar vlees herenigd met haar ziel, haar eeuwige woonplaats in de hemel heeft ing...

-Assunzione (Francesco Solimena)- 650.5 Maria Valtorta: 'Johannes' visioen is voorbij. Hij laat zijn hoofd zakken.  Op zijn vermoeide gezicht zie je zowel de pijn van Maria's verlies als de vreugde van haar glorieuze bestemming. Maar nu overwint de vreugde de pijn. Hij zegt: "Dank U, mijn God! Dank U! Ik voelde dat dit zou gebeuren.  En ik wilde wakker blijven, om geen enkel moment van haar Hemelvaart te missen.  Maar ik had al drie dagen niet geslapen! Slaap, vermoeidheid, in combinatie met verdriet,  overweldigden me en overmeesterden me, net toen de Hemelvaart aanstaande was... Maar misschien wilde U dit zelf, o God, zodat ik dat moment niet zou verstoren en niet te veel zou lijden...  Ja. U wilde het zeker, net zoals U nu gewild hebt dat ik zag wat ik zonder een wonder van U niet had kunnen zien. U hebt mij de kans gegeven haar weer te zien, hoewel ze al zo ver weg was, al verheerlijkt en glorieus, alsof ze dicht bij me was. En Jezus weer te zien! O! Een gez...

(Murillo) 650.4 M. Valtorta: 'En hij aanschouwt. Hij ziet Maria's lichaam,  nog steeds levenloos en in alle opzichten als dat van een slapende,  steeds hoger opstijgen, gedragen door de engelen. Als een laatste afscheid wappert een hoek van de mantel en de sluier, misschien door de wind die is ontstaan ​​door de snelle hemelvaart en de beweging van de engelenvleugels. En de bloemen, die Johannes rond Maria's lichaam had geschikt en vernieuwd, en die zeker in de plooien van haar kleren waren achtergebleven, regenen neer op het terras en de grond van Getsemane, terwijl het krachtige hosanna van de engelen steeds verder weg en daardoor zwakker wordt. Johannes blijft staren naar dat lichaam dat opstijgt naar de hemel, en - ongetwijfeld door een wonder dat God hem heeft geschonken, om hem te troosten en te belonen voor zijn liefde voor z'n adoptiemoeder - ziet duidelijk dat Maria, nu gehuld in de stralen van de opkomende zon, ontwaakt uit de extase die haar ziel van haar l...

650.2 Maria Valtorta: 'Johannes, die, hoewel nog slapend, al een paar keer op zijn stoel had geschud, alsof hij gestoord werd door het felle licht en het geluid van de engelenvleugels, wordt nu volledig gewekt door dat krachtige geluid en door een sterke luchtstroom die, neerdalend van het onbedekte dak en door de open deur naar buiten gaande, een draaikolk vormt die de dekens van het nu lege bed en van Johannes' gewaad doet schudden, de lamp uitdooft en de open deur met een luide klap sluit. De apostel kijkt om zich heen, nog halfslaperig, om te begrijpen wat er gebeurt.  Hij merkt dat het bed leeg is en het dak onbedekt. ​​ Hij voelt aan dat er een wonder heeft plaatsgevonden. Hij rent naar het terras en,  als door een geestelijk instinct of een hemelse roep,  heft zijn hoofd op en schermt zijn gezicht af met zijn hand om te kunnen zien, zonder de belemmering van de opkomende zon in zijn ogen.' 8 dec.1951

650.2 M. Valtorta: 'Plotseling vult een groot licht de kamer, een zilverachtig licht, getint met blauw, bijna fosforescerend, en het wordt steeds sterker, waardoor het licht van de dageraad en het licht van de lamp wordt overschaduwd. Een licht gelijk aan dat wat de grot van Bethlehem overspoelde op het moment van de goddelijke geboorte. Dan verschijnen in dit hemelse licht engelachtige wezens, een licht dat nog stralender is dan het reeds krachtige licht dat eerst was verschenen. Zoals gebeurde toen de engelen aan de herders verschenen, wordt een dans van vonken in alle kleuren losgelaten vanuit hun zacht bewegende vleugels, waaruit een harmonieus, arpeggio-achtig, zeer zoet gemurmel opstijgt. De engelachtige wezens vormen een kring rond het bed, buigen zich eroverheen, tillen het levenloze lichaam op en, met een luider geklapper van hun vleugels, dat het al aanwezige geluid versterkt, verlaten het bed door een spleet die zich op wonderbaarlijke wijze in het dak heeft geope...