poëma van de god-mens

 

649.7-9 Maria Valtorta: '"Ik gaf mezelf onvoorwaardelijk aan God, ook al begreep ik meteen hoeveel pijn dit me zou brengen. De profeten waren in mijn gedachten en 't goddelijke Licht maakte hun woorden glashelder voor me. Dus vanaf mijn eerste 'fiat' tot de Engel wist ik, dat ik mezelf consacreerde tot de grootste pijn die een moeder lijden kan. Maar niets stelde grenzen aan mijn liefde, want ik weet dat zij voor wie haar gebruikt, kracht, licht is,  een magneet die naar boven trekt, een vuur dat zuivert en mooi maakt wat het aanwakkert, dat hen die het omarmt transformeert en transhumaniseert. Ja! Liefde is werkelijk een vlam. De vlam die, terwijl ze vernietigt wat vergankelijk is  - of het nu schroot, puin of een vod van een mens is - er een gezuiverde geest van maakt die de Hemel waardig is.  Hoeveel schroot, hoeveel bezoedelde, verroeste, afgeleefde mensen zul je op je pad als evangelisten tegenkomen! Veracht er geen enkele. Maar heb hen lief, zodat zij lief...

649.5-6 M. Valtorta: '"De Kerk is nu gevormd en sterk.  De Heilige Geest verlicht Haar,  het bloed van de eerste martelaren versterkt en vermenigvuldigt Haar,  mijn hulp heeft er mede toe bijgedragen om van Haar een heilig organisme te maken, dat door de liefde voor God en onze medebroeders gevoed wordt en steeds meer versterkt, en waar haat, wrok, afgunst, laster – boze planten van Satan – geen wortel schieten. God is hier blij mee, en Hij wil dat jullie dat uit mijn mond horen, net zoals Hij wil dat ik jullie zeg te blijven groeien in liefde,  zodat jullie kunnen groeien in volmaaktheid,  en aldus ook in aantal christenen en in de kracht van de leer. Want de Leer van Jezus is een Leer van Liefde. Want het leven van Jezus, en ook het mijne, werd altijd geleid en bewogen door Liefde. Wij hebben niemand verworpen, wij hebben iedereen vergeven. Slechts één konden we niet vergeven, omdat hij, dienaar geworden van de Haat, onze grenzeloze liefde niet wilde. Jezus ga...

649.3-4 Maria Valtorta: '"Ik ben gewend de pijn van de scheiding van Hem te verdragen. Altijd pijn, want Zijn aanwezigheid en nabijheid waren mijn hemel op aarde. Maar ook altijd gewillig en sereen verdragen, omdat elke daad van Hem door Zijn Vader gewenst was, gehoorzaamheid aan de Goddelijke Wil was, en daarom aanvaardde ik het, omdat ook ik altijd Gods wensen en plannen voor mij heb gehoorzaamd. Wanneer Jezus mij verliet, leed ik.  Zeker wel. Ik voelde mij alleen. Mijn pijn toen Hij, als kind, me in het geheim verliet vanwege het dispuut met de tempelgeleerden,  heeft alleen God in zijn ware intensiteit kunnen meten. Maar toch, afgezien van de terechte vraag die ik, als moeder, Hem stelde - waarom Hij mij zo verliet - zei ik niets anders. En evenzo hield ik Hem niet tegen, toen Hij mij verliet om de Meester te worden... en ik was al weduwe van mijn man, en dus alleen,  in een stad die, op een paar mensen na, niet van mij hield. En toonde ik geen verbazing over Zijn ant...

DCXLIX ZALIG HEENGAAN VAN DE H. MAAGD MARIA - Voile de la Vièrge (Chartres) - 649.1-2 Maria Valtorta: 'Maria, in haar eigen kamer, hoog op het terras, geheel gekleed in wit linnen – het gewaad dat haar ledematen bedekt, de mantel die, vastgebonden aan de rand van haar nek, over haar schouders valt, en de zeer fijne sluier die van haar hoofd valt – sorteert haar eigen kledingstukken en die van Jezus, die ze altijd bewaard heeft. Ze kiest de beste uit. En het zijn er maar weinig. Van haar eigen kledingstukken neemt ze het gewaad en de mantel die ze op Golgotha ​​droeg. Van die van haar Zoon een linnen gewaad dat Jezus in de zomer placht te dragen, en de mantel die in Getsemane gevonden werd, nog steeds bevlekt met het bloed dat vloeide uit het bloedige zweet van dat verschrikkelijke uur. Nadat ze de kledingstukken zorgvuldig heeft opgevouwen en de bebloede mantel van haar Jezus heeft gekust, gaat ze naar de kist waar de relikwieën van het Laatste Avondmaal en het lijden al jaren...