poëma van de god-mens

651.4 Maria zegt: "Toen de engelen mij uit het huisje meenamen, was mijn geest toen al tot mij teruggekeerd? Nee. De geest zou niet langer naar de aarde afdalen. Hij was, vol aanbidding, voor de troon van God. Maar toen de aarde, de ballingschap, de tijd en plaats van scheiding van mijn Drie-enige Heer voorgoed achter me lagen, keerde mijn geest terug om te schijnen in het centrum van mijn ziel, het lichaam opwekkend uit zijn slaap. Daarom is het terecht om te zeggen dat ik, lichaam en ziel, in de hemel werd opgenomen, niet door mijn eigen vermogen, zoals bij Jezus, maar door engelachtige hulp. Ik ontwaakte uit die mysterieuze en mystieke slaap,  ik stond op, vloog eindelijk, omdat mijn lichaam nú de volmaaktheid van verheerlijkte lichamen had bereikt. En ik had lief.  Ik had mijn teruggevonden Zoon en mijn Heer lief, de Ene en Drie-enige, ik had Hem lief zoals het lot is van alle eeuwige levenden." 18 apr.1948

-Onderricht in de tuin (G.I. Semiradsky)- 93.4 Maria Valtorta: 'Jezus zegt: "Laten we hier samen blijven, dan zal er ook een nieuwe discipel zijn. Mama, kom." Ze gaan zitten, sommigen op een steen, anderen op een stoel, in een kring rond Jezus, die op de stenen bank tegen het huis zit, met Zijn Moeder aan Zijn zijde en Johannes aan zijn voeten, die ervoor koos om op de grond te blijven, gewoon om dichtbij te zijn. Jezus spreekt, zacht en majestueus zoals altijd. "Waarmee zal Ik de apostolische vorming vergelijken? Met de natuur die ons omringt. Kijken jullie! In de winter lijkt de aarde dood. Maar binnen in haar werken de zaden en de lymfen voeden zich met vochten, om ze in het ondergrondse gebladerte te deponeren – dat is wat Ik de wortels zou kunnen noemen – om er vervolgens een grote overvloed van te hebben voor het bovenste gebladerte wanneer het tijd is om te bloeien. Jullie zijn ook vergelijkbaar met dit winterland: kaal, uitgekleed, lelijk. Maar de Zaaier...