bij enorme regenboog, ster en maan
5.4
Maria Valtorta:
'De storm valt plots,
na een laatste bliksemschicht
die zo hevig is dat hij de drie mannen tegen de muur slaat;
en aan de voorkant van het huis, in de grond van de tuin,
een zwart en rokend gat nalaat ter herinnering.
En terwijl er van achter Anna's deur een kreet klinkt,
zoals het gekreun van een duifje dat voor het eerst niet meer piept maar koert,
spreidt een enorme regenboog zich in een halve cirkel uit over de hele breedte van de hemel.
Hij rijst op, of lijkt tenminste op te stijgen,
vanaf de top van de Hermon, die, gekust door een zonnestraal,
gemaakt lijkt te zijn van albast met een zeer delicate roze-witte kleur.
Hij stijgt op naar de helderste septemberhemel
en vliegt, ruimtes doorkruisend die zijn gereinigd van alle onzuiverheden,
over de heuvels van Galilea en de vlakte die verschijnt, tussen twee vijgenbomen, ten zuiden,
en dan nog een andere berg; en lijkt zijn uiterste punt te laten rusten op de uiterste horizon,
waar een ruige bergketen elk ander vergezicht afsluit.
"Dat heb ik nog nooit gezien!"
"Kijk, kijk!"
"Het lijkt wel dat hij het hele land Israël in een cirkel bindt,
en kijk, er is al een ster! Terwijl de zon nog niet is verdwenen!
Wat een stér! Ze glanst als een enorme diamant!"
"En de maan, daar, is helemaal vol!
Terwijl het nog drie dagen duurt voordat ze vol is.
Maar kijk eens hoe die glanst!"
Reacties
Een reactie posten