geboorte van Johannes 1
23.4
Maria Valtorta:
'"Laten we nu teruggaan, want je wordt bleek..."
"Ja, het lijkt erop dat ik weer pijn heb. Misschien is de tijd gekomen. Maria, bid voor mij!"
"Ik zal je steunen met gebed tot je bevalling eindigt in blijdschap!"
En de twee vrouwen keren langzaam terug naar het huis.
Elizabeth trekt zich terug in haar kamers.
Maria, juist en vooruitziend, geeft bevelen
en bereidt alles voor wat nodig kan zijn,
en ze troost de bezorgde Zacharias.
In het huis, dat deze nacht wakker blijft
en waar vreemde stemmen klinken van vrouwen die om assistentie roepen,
blijft Maria waakzaam als een vuurtoren in een stormachtige nacht.
Het hele huis cirkelt rond Haar.
En Zij, lief en glimlachend, zorgt voor alles.
En Ze bidt. Als Ze niet voor dit of dat wordt geroepen, trekt Ze terug, in gebed.
In de kamer waar ze altijd samenkwamen, voor maaltijden en werk.
En met Haar is Zacharias, die zucht en onrustig loopt.
Ze hebben al samen gebeden, toen bleef Maria alleen bidden.
Zelfs nu de vermoeide oude man in zijn hoge stoel bij de tafel is gaan zitten en slaperig stil is, bidt ze.
En als ze hem helemaal ziet slapen, met zijn hoofd op zijn gevouwen armen, leunend op de tafel,
maakt ze haar sandalen los om minder lawaai te maken, en loopt op blote voeten,
en terwijl ze minder lawaai maakt dan een vlinder kan maken
terwijl ze door een kamer dwaalt,
neemt ze de mantel van Zacharias
en spreidt hem zo zachtjes over hem uit dat hij verder slaapt
in de warmte van de wol die hem beschermt tegen de nachtelijke koelte,
die in wolkjes door de vaak open deur naar binnen komt.
Dan gaat Ze terug om te bidden.
En ze bidt steeds intenser,
op haar knieën, met opgeheven armen,
wanneer het gekreun van de patiënte acuter wordt.'
Reacties
Een reactie posten