geboorte van Johannes 2
23.5
Maria Valtorta:
'Sara komt binnen en wenkt Haar naar buiten.
Maria gaat naar buiten, op haar blote voeten, de tuin in.
"De meesteres wil ú!" zegt Sara.
"Ik kom!"
En Maria loopt langs het huis, beklimt de trap...
Ze lijkt wel een witte engel die ronddwaalt in de stille nacht vol sterren.
Ze gaat binnen bij Elisabeth.
"Oh! Maria! Maria! Zoveel pijn! Ik kan er niet meer tegen, Maria!
Hoeveel pijn moet je lijden om moeder te zijn!"
Maria streelt haar liefdevol en kust haar.
"Maria! Maria! Laat mij mijn handen op jouw Schoot leggen!"
Maria neemt Elizabeths twee gerimpelde en gezwollen handen
en legt ze op haar ronde buik, terwijl zij ze met haar zachte, dunne handjes vasthoudt.
En Zij praat zachtjes, nu ze alleen zijn:
"Jezus is daar, en Hij hoort en ziet jou.
Vertrouwen, Elisabeth.
Zijn heilige hartje klopt sneller, omdat Hij nu voor jouw welzijn werkt.
Ik voel het kloppen alsof ik het tussen mijn handen heb.
Ik begrijp oprecht de woorden die mijn Kind me nu zegt.
Hij zegt tegen me: "Zeg aan de dame dat ze niet bang hoeft te zijn.
Nog een beetje pijn. En dan, met de eerste zon, tussen de vele rozen
die wachten tot de ochtendstraal hen opent op hun stengel,
zal haar huis de mooiste roos hebben,
en dat zal Johannes zijn,
Mijn Voorloper!"
Elizabeth legt nu ook haar gezicht
op de Schoot van Maria
en ze huilt zachtjes.
Maria blijft een tijdje zo,
omdat het lijkt alsof de pijn in slaap valt, tijdens een pauze van verfrissing.
En Ze zegt tegen iedereen dat ze stil moeten zijn.
Ze blijft staan,
wit en mooi in het zachte licht van een olielamp,
als een engel dichtbij degene die lijdt.
Ze bidt.
Ik zie haar lippen bewegen.
Maar zelfs als ik ze niet zag bewegen,
zou ik aan de verrukte uitdrukking op haar gezicht begrijpen
dat ze aan het bidden was.'
Reacties
Een reactie posten