weduwe Elise is dankbaar hersteld - ook zij wil helpen
224.6
Maria Valtorta:
'"Maar daar is Maria van Alfeüs met het kind.
Ze hebben ons gezien en riepen de anderen!..."
Inderdaad, Johanna en de twee Maria's, voorafgegaan door Margziam - die naar Jezus en Petrus toe rent, met zijn armen al klaar om te omhelzen - komen toegesneld en werpen zich voor Jezus neer.
"Vrede zij met jullie allen. Waar is Mijn Moeder?"
"Tussen de rozenstruiken, Meester. Bij Elise. O! Het gaat nu goed met haar! Ze kan de wereld weer aan en U volgen. Dank U dat U mij hiervoor hebt gebruikt."
"Dank joú, Johanna. Zie je dat het nuttig was om naar Judea te komen? Margziam, hier zijn de geschenken voor jou. Deze prachtige pop, en deze lieve schapen! Vind je ze mooi?"
Het kind is buiten adem van vreugde.
Hij strekt zijn hand uit naar Jezus, die zich heeft gebogen om hem de pop te geven, en daar is gebleven om het kind in het gezicht te kijken, en hij omhelst hem stevig en kust hem uit alle macht.
"Word zo zacht als de schaapjes, en later een goede herder voor hen die in Jezus geloven, ja?"
Marziam zegt buiten adem ja, ja, já! Zijn ogen stralen van vreugde.
"En ga nu naar Petrus, want Ik ga naar Mijn Moeder. Ik zie daar een stukje sluier langs een rozenhaag glijden!"
En Hij rent naar Maria, en ontvangt haar aan Zijn hart bij de bocht in het pad.
Na de eerste kus legt Maria, nog steeds buiten adem, uit:
"Daarachter is Elise... Ik heb gerend om je te kussen... want jou niet kussen, mijn Zoon, dat kon ik niet... en ik wilde je niet kussen in haar bijzijn... ze is enorm veranderd... maar het hart doet nog altijd pijn bij de vreugde van anderen, die haar voor altijd is ontzegd... Daar komt ze aan!"
Elise zet snel haar laatste stappen, en knielt neer om Jezus' mantel te kussen. Ze is niet langer meer de tragische vrouw uit Bethzur. Maar een strenge oude vrouw, getekend door pijn, en indrukwekkend vanwege het litteken, dat de pijn op haar gezicht en in haar blik heeft achtergelaten.
"Moge U gezegend zijn, mijn Meester, nu en voor altijd, omdat U mij hebt teruggegeven wat ik verloren had."
"Vrede zij met u, Elise. Ik ben blij u hier te vinden. Sta op."
"Ik ben ook blij. Ik heb U zoveel te vertellen en te vragen, Heer."
"We zullen nog genoeg tijd hebben, want Ik blijf hier een paar dagen. Kom, dan zal Ik u aan Mijn medeleerlingen voorstellen!"
"O!! Begrijpt U al wat ik U wilde gaan vertellen?! Dat ik herboren wil worden in een nieuw leven: het Uwe! Om een gezin te stichten: het Uwe! En kinderen: de Uwe! Zoals U zei toen U over Naomi sprak, in mijn huis, in Bethzur!
Ik ben een nieuwe Naomi, in Uw genade, mijn Heer. Gezegend zij U. Ik ben niet langer bitter en onvruchtbaar. Ik zal nog steeds moeder zijn. En als Maria het toestaat, ook een beetje Uw moeder, en de moeder van de kinderen van Uw leer."
"Ja. Dat zult u zijn! Maria zal niet jaloers zijn, en Ik zal zoveel van u houden dat u er nooit spijt van zult krijgen dat u gekomen bent. Laten we nu naar hen gaan, die u graag zullen vertellen dat ze van u houden als broers!"
En Jezus neemt haar bij de hand, en leidt haar naar haar nieuwe familie.
De reis in afwachting van Pinksteren, is ten einde.'
Reacties
Een reactie posten