neef Jakobus moet weet van kruisdood geheim houden - zwijgen zoals zijn oom Jozef
259.8
Maria Valtorta:
'Een lange stilte valt,
terwijl ze door weilanden trekken, bezaaid met grazende schapen.
Uiteindelijk vraagt Jezus: "Heb je nog andere vragen voor Mij?"
"Nee, Jezus. En deze morgen heb ik beter mijn ontzettende opdracht begrepen..."
"Omdat je minder van streek bent dan gisteren.
Wanneer je tijd gekomen is, zul je nog meer vrede hebben en het nog beter begrijpen."
"Ik zal me al deze dingen herinneren... alles... behalve..."
"Wat, Jakobus?"
"Behalve dat waardoor ik Jou gisteravond niet kon aankijken zonder te huilen.
Dat waarvan ik niet weet of Jij me dat echt verteld hebt – en als het van Jou kwam, zou ik het geloven – of dat het een duivelse nachtmerrie is geweest... Maar hoe kun Jij zo kalm blijven als... als die dingen Jou echt gaan overkomen?"
"Zou jij kalm blijven, als Ik je zou zeggen: 'Er is een herder die zich met moeite voortsleept aan zijn kreupele been. Zie erop toe dat je hem geneest in naam van God'...?"
"Nee, mijn Heer. Ik zou helemaal van de kaart zijn bij de gedachte in de verleiding komen om om me Jouw plaats toe te eigenen."
'En als Ik jou het bevel zou geven?"
"Dan zou ik het uit gehoorzaamheid doen, en zou ik geen angst meer hebben. Want ik zou weten dat Jij het wilt, en ik zou niet bang zijn dat ik het niet zou kunnen. Want Jij zou mij, door mij te zenden, zeker de kracht geven om te doen wat Jij wilt."
'Je zegt het, en je zegt het goed...
Je ziet dus... dat ik, door de Vader te gehoorzamen, altijd vrede heb."
Jakobus huilt en buigt zijn hoofd.
"Wil je het wérkelijk vergeten?"
"Wat Jij wil, Heer..."
"Je hebt twee keuzes: het vergeten of je herinneren.
Het vergeten zal je bevrijden van pijn en van de absolute stilte jegens je metgezellen,
maar het zal je onvoorbereid achterlaten.
Het je herinneren zal je wel voorbereiden op je missie,
want je hoeft je alleen maar te herinneren wat de Zoon van de Mens in zijn aardse leven heeft geleden
om nooit te klagen, en je geestelijk te vermannen, door alles van de Christus te zien
in het helderste licht.
Kies!"
"Geloven, me herinneren, liefhebben. Dat is wat ik wil.
En sterven, zo snel mogelijk, Heer..."
en Jakobus huilt nog steeds stilletjes.
Als de tranen niet op zijn bruine baard glinsterden,
zou je nauwelijks merken dat hij huilde.
Jezus laat hem...
Ten slotte zegt Jakobus:
"En als Jij in de toekomst weer toespelingen maakt op... op Je martelaarschap,
moet ik dan zeggen dat ik het weet?"
"Nee. Zwijg.
Jozef heeft weten te zwijgen over zijn pijn als echtgenoot die geloofde dat hij was bedrogen,
en over het Mysterie van de maagdelijke ontvangenis en Mijn Natuur.
Volg zijn voorbeeld.
Ook dat was een vreselijk geheim.
Toch moest het bewaard blijven,
want als het niet bewaard werd - uit trots of onachtzaamheid -
zou dat de hele verlossing in gevaar hebben gebracht.
Satan kijkt voortdurend toe en is altijd actief.
Onthoud dat.
Als je nu spreekt, zou dat te veel mensen schade berokkenen,
om te vele redenen. Zwijg."
"Ik zal zwijgen...
en dat zal een dubbele last zijn..."
Jezus antwoordt niet.
Hij laat Jakobus, beschut door zijn linnen hoofddoek,
vrijuit huilen.'
Reacties
Een reactie posten