ziel herínnert zich wat het zag voor geboorte
286.7
Maria Valtorta:
'"Vandaag, door associatie van ideeën,
ben jij van de herinnering aan het gebergte van je geboorteland
overgegaan naar de herinnering aan de inheemse mythen en hun gelijkenis.
Is het niet? Hoe komt dat?
"Omdat mijn ontwaakte geest ze zich herinnerde."
"Heel goed. Ook de zielen van je voorouders,
die een religie aan je land hebben gegeven, herinnerden het zich.
Warrig, zoals een onvolmaakt mens in staat is het te doen,
iemand afgescheiden van de geopenbaarde godsdienst.
Maar ze hebben het zich altijd herinnerd.
Er zijn veel religies in de wereld.
Welnu, als we hier, in een helder beeld, alle details daarvan zouden zien,
dan zouden we zien dat er als een gouden draad verloren in de modder,
een draad is met knopen, waarin flarden van de echte Waarheid zijn opgesloten."
"Maar komen we niet allemaal van dezelfde wortel? Dat zegt U toch.
Waarom konden de voorouders dan, afkomstig van het oorspronkelijke geslacht,
de Waarheid niet met zich meebrengen? Is het niet onrechtvaardig,
dat zij daarvan beroofd zijn?"
"Jij hebt Genesis gelezen, nietwaar?
Wat hebt je dan ontdekt?
Een ingewikkelde zonde aan het begin,
zonde die de drie toestanden van de mens omvatte:
materie, denken en geest.
Daarna een broedermoord.
Daarna een dubbele moord om Henochs werk, het bewaren van licht in de harten, te compenseren.
Nadien corruptie, die door zinnelijke lust de zonen van God verenigt met de dochters van bloed.
En ondanks de zuivering door de zondvloed
en de herschepping van het mensengeslacht uit goed zaad
—niet uit stenen zoals jullie mythen zeggen,
net zomin als door de roof van het levensvuur door de mens,
maar door de infusie van het levensvuur door God, was de eerste klei,
gevormd door God in Zijn evenbeeld, in de vorm van een mens, tot leven gekomen –
krijg je opnieuw de trotse onrust,
de belediging aan het adres van God:
"Laten we de Hemel aanraken"...
en daarop de goddelijke vloek:
"Laat hen verstrooid worden en elkaar niet meer begrijpen"...
En de enkele stronk
- net als water dat, wanneer het tegen een steen slaat,
zich verspreidt in stroompjes en niet langer samenkomt -
zie, hij was verdeeld, het menselijk ras gescheiden in rassen.
De mensheid, op de vlucht gejaagd door haar zonde en goddelijke straf,
zie, die werd verstrooid en nooit meer herenigd,
met zich meedragend de verwarring
die de trots had veroorzaakt.
Maar zielen herinneren zich.
Er blijft altijd iets over in hen.
En de meest deugdzamen en wijzen
vangen een glimp op van een licht, hoe zwak ook,
in het duister van de mythen: het Licht van de Waarheid.
Het is deze herinnering aan het Licht, gezien vóór het leven,
die in hen waarheden opwekt, die flarden zijn van de geopenbaarde Waarheid.
Begrijp je Mij?"
"Gedeeltelijk.
Maar nu zal ik erover nadenken.
De nacht is een vriendin van hen die nadenken
en zich in zichzelf keert."
"Laten we dan gaan en ons in onszelf keren.
Laten we gaan, vrienden!
Vrede zij met jullie, vrouwen!
Vrede zij met jullie, Mijn discipelen!
Vrede zij met jou, Alexander Misace!"
"Vaarwel, Heer. God zij met Je!"
antwoordt de koopman,
terwijl hij buigt...'
Reacties
Een reactie posten