ook Maria helpt Anna-Lea's moeder de roeping te accepteren
368.4
Maria Valtorta:
'"Huil niet, moeder!
Verlaat uw huis en kom vandaag met ons mee.
Kom! Mijn Moeder is daar, en andere heldhaftige moeders
die hun kinderen aan de Heer hebben gegeven.
Ga met hen mee..."
"Spreek met Anna-Lea... Probeer het, Heer!"
kreunt de vrouw, tussen de snikken door.
"Het is goed. Ik zal doen wat u wilt," zegt Jezus.
En Hij opent de deur en roept: "Moeder, kom 'ns, samen met Anna-Lea!"
De twee geroepenen komen snel.
Ze gaan naar binnen.
"Meisje, je moeder wil dat Ik je zeg,
dat je er nog eens over na moet denken.
Ze wil ook dat Ik met Samuel spreek.
Wat moet Ik doen? Welk antwoord geef je Mij?”
"Spreek met Samuel! Sterker nog, ook ik smeek U om dat te doen.
Maar alleen omdat ik, door U te horen, recht wil zien geschieden.
Wat mij betreft, dat weet U wel.
Ik verzoek U mijn moeder het meest eerlijke antwoord te geven."
"Hoort u dat, mevrouw?"
"Wat is dan dat antwoord?" vraagt de oude vrouw, met een gebroken stem,
die eerst dacht dat haar dochter berouw had getoond,
maar toen besefte dat dit niet het geval was.
"Het antwoord is dat uw dochter al een jaar van God is,
en haar gelofte is eeuwigdurend, zolang het leven duurt."
"O wee mij! Welke moeder is ongelukkiger dan ik?!"
Maria laat het handje van de jonge vrouw los,
neemt de moeder in haar armen en zegt zachtjes tegen haar:
"Zondig niet met uw gedachten en met uw tong.
Het is geen verdriet om God een kind te geven, maar een grote eer!
U vertelde me laatst dat u verdrietig was, dat u alleen een dochter had,
omdat u zo graag een zoon had gehad, gewijd aan de Heer.
Geen zoon, maar een engel hebt u, een engel
die de Heiland zal voorgaan in Zijn triomf.
En u noemt uzelf ongelukkig?...
Mijn moeder wijdde mij spontaan aan de Heer,
vanaf de eerste hartslag die ze in haar buik voelde,
verwekt op hoge leeftijd.
En ze heeft mij maar drie jaar gehad.
En ik had haar evenmin, tenzij in mijn hart.
Toch was het haar vrede in haar stervensuur,
dat ze mij aan God had gegeven...
Kom, ga mee naar de Tempel om Hem te prijzen
die zoveel van u houdt dat Hij uw dochter tot Zijn bruid heeft gekozen.
Heb ware wijsheid in uw hart. Ware wijsheid is geen grenzen stellen
aan uw vrijgevigheid jegens de Heer."
De vrouw huilt niet meer.
Ze luistert... Dan neemt ze een besluit.
Ze pakt haar mantel en wikkelt zich erin.
Maar als ze langs haar dochter loopt, zucht ze:
"Eerst de ziekte, daarna de Heer...
Ach! Had ik jou niet moeten krijgen!..."
"Nee, moeder. Zeg dat niet!
Nooit heb je me zo gehad als nu.
Jij en God. God en jij. Jullie alleen, tot de dood..."
En ze omhelst haar teder en vraagt:
"Een zegen, mama! Een zegen... omdat ik zoveel heb geleden
om jou te moeten laten lijden. Maar God wilde mij zo..."
Ze kussen elkaar, huilend.
Dan vertrekken ze, voorafgegaan door Jezus en Maria,
en sluiten het huis af, de discipelen volgend...'
Reacties
Een reactie posten