in Lazarus' paleis, gebed bij zonsopgang
CCCLXXII
DAG VAN DE VOORBEREIDING
-HACHELIJKE ONTSNAPPING EN MOED VAN MAGDALENA-
372.1
Maria Valtorta:
'Het paleis van Lazarus,
dat voor die nacht was omgebouwd tot slaapzaal,
onthult de lichamen van slapende mannen die overal verspreid liggen.
De vrouwen zijn nergens te bekennen. Misschien zijn ze naar de bovenkamers gebracht.
De heldere dageraad breekt langzaam aan boven de stad,
dringt door tot de binnenplaatsen van het paleis, wekt de eerste schuchtere tjirpjes
in het gebladerte van de bomen, die daar zijn geplant om schaduw te bieden,
en het eerste gekoer van de duiven, die in de nis van de kroonlijst slapen.
Maar de mannen worden niet wakker.
Moe en verzadigd van eten en emoties, slapen en dromen ze...
Jezus verlaat zwijgend de vestibule en gaat vandaar naar de erehof.
Hij wast zich bij een heldere bron die in het midden klatert, tussen een vierkant van mirtebomen,
aan de voet waarvan kleine lelies staan, die veel lijken op de zgn. Franse lelietjes-van-de-vallei.
Hij herpakt zich en keert, nog steeds stil, terug naar de trap,
die naar de bovenverdiepingen en het terras van het huis leidt.
Hij klimt naar boven om te bidden, te mediteren...
Hij loopt langzaam heen en weer,
en de enigen die Hem zien zijn de duiven,
die, hun nekken strekkend en krijsend, elkaar lijken te vragen: "Wie is dit?"
Dan leunt Hij tegen het lage muurtje en blijft roerloos in zichzelf verzonken.
Ten slotte heft Hij zijn hoofd op,
wellicht aangetrokken door de eerste glimp van de zon
die opkomt achter de heuvels die Bethanië en de Jordaanvallei verbergen,
en staart naar het panorama aan Zijn voeten.'
Reacties
Een reactie posten