Johanna aarzelt om moeilijke boodschap te brengen
400.3
Maria Valtorta:
'Johanna leidt Jezus over het brede pad dat de tuin verdeelt,
op weg naar de rozenstruiken die de tegenoverliggende hellingen afdalen en opklimmen
en die de bloeiende bezittingen van de discipel vormen.
En Johanna loopt verder.
Alsof ze zich werkelijk wil afzonderen op een plek waar alleen rozenstruiken en planten zijn,
en vogeltjes tussen de takken, in hun laatste strijd om een slaapplaats te vinden,
of in hun laatste zorg om hun jongen.
De rozen, vanavond nog in halfopen knoppen,
die morgen, na te zijn uitgebloeid, onder de schaar zullen vallen,
verspreiden een sterke geur voordat ze onder de dauw rusten.
Ze stoppen,
in een kleine vallei tussen twee glooiingen,
waar aan de ene kant roze rozen in slingers staan,
aan de andere kant rode rozen als vlekken van gestold bloed.
Er ligt een rotsblok, dat dienstdoet als zitplaats,
of als steun voor de manden van de plukkers.
Rozen en verfrommelde bloemblaadjes liggen tussen het gras en op de rots,
bewijs van het werk van de dag.
Giovanna veegt met haar ringhand het vuil van deze stoel en zegt:
"Ga zitten, Meester. Ik moet... lang... met Jou spreken..."
Jezus gaat zitten,
en Matthias begint heen en weer te rennen over het gras,
totdat hij zijn interesse vindt in het achtervolgen van een grote pad
die van de koelte van de avond komt genieten.
En hij rent er vrolijk op los, heen en weer rennend, de arme pad achterna,
totdat hij wordt afgeleid door een krekelhol,
waarin hij met een stokje begint te wroeten.
"Johanna, Ik ben hier om naar je te luisteren...
Spreek je dan niet?" vraagt Jezus,
na een moment van stilte.
En Hij kijkt niet langer naar het kind,
maar naar de discipel die voor Hem staat,
ernstig en zwijgend.
"Ja, Meester.
Maar... het is heel moeilijk...
en ik denk dat het pijnlijk is om te horen..."
"Spreek met eenvoud en vertrouwen..."'
Reacties
Een reactie posten