Jezus garandeert slaven gerechtigheid na de dood
425.6
Maria Valtorta:
'Jezus komt dichterbij. Bedroefd, want Hij heeft het einde van Ennius' gesprek gehoord,
en vanuit de hoogte van Zijn gestalte, kijkt Hij met oneindig mededogen naar de slaven
die gebukt gaan onder hun last.
Hij draait zich om,
op zoek naar andere gezichten van Romeinse slaven...
Hij ziet er een paar, bevend van angst om door hun oppassers gepakt te worden,
of door de Joden weggejaagd, temiddden van de menigte die zich om Hem heen verdringt,
en Hij zegt, terwijl Hij stilstaat: "Is hier niemand van dat huis onder jullie?"
"Nee, Heer. Maar wij kennen hen!" antwoorden de aanwezige slaven.
"Matteüs, geef hun een royale offergave. Die zullen ze delen met hun metgezellen,
zodat ze weten dat er iemand is die van hen houdt.
En jullie moeten weten, en het aan de anderen vertellen,
dat met het leven de pijn enkel ophoudt voor hen
die goed en eerlijk waren in hun gevangenschap,
en met de pijn het verschil tussen rijk en arm,
tussen vrij en slaaf.
Daarna is er één rechtvaardige God voor allen,
die, ongeacht rijkdom of gevangenschap,
de goeden zal belonen
en de slechten zal straffen.
Onthoud dit!"
"Ja, Heer.
Maar wij, van het huis van Claudia en Plautina, zijn heel gelukkig,
net als die van Livia en Valeria, en wij danken U, want U hebt ons lot verbeterd!"
zegt een oude man die door iedereen als een leider wordt beschouwd.
"Om Mij je dankbaarheid te tonen, wordt alsmaar braver,
en jullie zullen de ware God als je eeuwige Vriend hebben!"
En Jezus heft Zijn hand op, alsof Hij hen wil wegsturen en zegenen,
leunt vervolgens tegen een pilaar en begint te spreken
te midden van de aandachtige stilte van de menigte.
Ook de slaven wijken niet weg, maar blijven staan luisteren
naar de woorden die uit de goddelijke mond komen.'
Reacties
Een reactie posten