relaas van wat meisje zoal meemaakte, apostelen ontzet
427.2
Maria Valtorta:
'Ze zitten in het donker. En wachten.
De mannen slapen misschien. Maar elk geluid doet het meisje kreunen,
en het galopperen van een paard doet haar zich krampachtig aan Bartholomeüs' nek vastklampen,
die, misschien omdat hij zo oud is, haar vertrouwen afdwingt.
Zo is slapen onmogelijk.
"Maar wees niet bang! Bij Jezus gebeurt er niets ergs!" zegt Bartholomeüs.
"Waarom?" vraagt het meisje, trillend en nog steeds aan de nek van de apostel vastgeklampt.
"Omdat Jezus God op aarde is! En God is sterker dan mensen!"
"God?... Wat is God?"
"Arm meisje! Maar hoe hebben ze jou opgevoed?
Hebben ze jou dan niets geleerd?"
"Om mijn huid wit te houden, mijn haar glanzend,
om mijn bazen te gehoorzamen... om altijd 'ja' te zeggen...
Maar ik kon geen 'ja' zeggen tegen die Romein... hij was lelijk en maakte me bang...
De hele dag bang... altijd daar... tijdens het baden, het aankleden... die ogen... die handen...
Oh!... En wie geen 'ja' zegt, wordt geslagen..."
"Jij zult hier niet geslagen worden.
De Romein is is hier niet meer, noch zijn handen...
Er is vrede..." antwoordt Jezus.
En de anderen reageren:
"Maar het is verschrikkelijk!
Net kostbare beesten, niets meer dan beesten! En erger nog...
Want een beest weet tenminste dat ze het leren ploegen of een zadel en bit dragen,
omdat dat zijn taak is. Maar dit schepsel werd daar neergegooid, zonder te weten!..."
"Als ik het had geweten, had ik me in de zee geworpen.
Hij had gezegd: 'Ik zal jou gelukkig maken'..."
"En eigenlijk heeft hij jou gelukkig gemaakt.
Op een manier die jij je nooit had kunnen voorstellen.
Gelukkig voor de aarde en voor de hemel.
Want Jezus kennen, is geluk!"
vertelt de Zeloot haar.'
Reacties
Een reactie posten