poëma van de god-mens

453.2 Maria Valtorta: 'De menigte groeit naarmate Jezus verder het stadscentrum in trekt, totdat ze zichzelf stopt op een groot, met bomen omzoomd plein, waar markt wordt gehouden in de schaduw van de bomen, t.t.z. de belangrijkste transacties worden hier afgehandeld, want de kleinschalige handel in voedsel en huishoudelijke artikelen vindt buiten dit plein plaats, op een onverharde weg, waar de zon al fel schijnt, waar kopers en verkopers zich beschermen met zeilen die over palen zijn gespannen, en die een beetje schaduw werpen op de goederen, die op de grond liggen uitgestald. De plek, bedekt als hij is met lakens in allerlei kleuren, laag bij de grond, en vol met mensen in kleurrijke gewaden, lijkt op een weide versierd met gigantische bloemen, sommige vast, andere bewegend langs de paden tussen de zeilen. En dit geeft de plek nog een aspect van schoonheid, die het zeker niet langer heeft heeft, wanneer -de prehistorische winkeltjes verdwenen- de zandweg tevoorschijn komt in zij...

-Antiek Antiochië- 366.8 M. Valtorta: "'En nu ik met Jou over de geest heb gesproken, zal ik Je nieuws vertellen over mijn werk. Ik heb veel leerlingen, van alle rassen en streken. Om de een noch de ander te beledigen, heb ik de dagen verdeeld en wissel ik de ene dag met de heidenen af met de andere met de gelovigen, met groot profijt, gezien het gebrek aan pedagogen hier. Ik geef mijn inkomsten aan de armen, en trek hen zo tot de Heer. Ik laat me weer bij mijn oude naam noemen, niet omdat ik er zozeer van houd, maar uit voorzichtigheid. In de uren die aan de wereld toebehoren, ben ik Felix. In de uren die alleen aan Jezus toebehoren, ben ik Johannes, de 'Genade van God'... Ik heb Filippus uitgelegd dat mijn echte naam Felix was, en dat ik alleen Johannes werd genoemd als naam onder de medebroeders. En niemand kijkt hier van op, gezien het gemak waarmee wij van naam veranderen of een bijnaam gebruiken. Ik hoop hier veel werk te verzetten, om de weg te bereiden voor de...