poëma van de god-mens

-Matteüs evangelist- 136.11 Maria Valtorta: '"Ik wil dit allemaal onthouden! Maar zal dat wel lukken?" vraagt ​​Petrus. "Wees gerust, Simon. Morgen laat ik de herders mij alles herhalen. In alle rust. In de boomgaard. Eén, twee, drie keer zo nodig. Ik heb een goed geheugen, geoefend in mijn kantoor, en ik zal het voor iedereen onthouden. Wanneer je maar wilt, kan ik alles aan je herhalen. Ik heb in Kafarnaüm zelfs nooit aantekeningen gemaakt, en toch..." zegt  Mattheüs  [ex-tollenaar...] . "Oh! je vergiste je niet eens een tiende van een drachme!... Ik herinner het me... goed! Ik vergeef je je verleden, van ganser harte, als je dit verhaal onthoudt... en als je het me vaak vertelt. Ik wil dat het mijn hart binnenkomt zoals het in dezen is... zoals Jona het had... Oh! te sterven terwijl je Zijn Naam zegt!..." Jezus kijkt naar Petrus en glimlacht. Dan staat Hij op en kust hem op zijn grijze hoofd. "Waarom, Meester, deze kus van Jou?" "Omd...

- Weg van de Patriarchen, nu Snelweg 60 (doorheen Westbank!) - 72.6 Maria Valtorta: 'Ik wil dat je de herkénning voltooit, Simon... en ik wil dat zelfs dezen weten, die door hun leeftijd minder in staat zijn om door ernstige meditatie de waarheid te bereiken, hoe hun Meester dit uur heeft bereikt. Jullie zullen het daarna begrijpen. Kijk, hier zien we de Toren van David al, de Oostpoort is nabij!" "Zullen we daar naarbuiten gaan?" "Ja, Judas. Laten we naar Bethlehem gaan als eerste plek. Waar Ik geboren ben... Het is goed dat jullie het kennen... om het aan anderen door te vertellen. Dit is ook deel van de kennis over de Messias en de Schrift. Je zult de geschreven profetieën terugvinden in de dingen met een stem niet langer van profetie maar van geschiedenis. Laten we langs de huizen van Herodes gaan..." "De boze en wellustige oude vos"... "Oordeel niet. Het is God die oordeelt. Laten we dat pad volgen tussen die moestuinen daar. We stoppe...

-H. Anna leert Maria lezen (Bartolome Esteban Murillo)- 7.3 Maria Valtorta: '"Mam, kun jij mij er meer over vertellen?" "Oh! mijn dochter! Wat zou je willen weten?" Maria denkt na, serieus en in zichzelf gekeerd, het zou moeten worden geschilderd om de expressie ervan te vereeuwigen. De schaduwen van haar denken worden weerspiegeld op haar kinderlijke gezicht. Glimlachjes en zuchten, zonnestralen en schaduwen van wolken, terwijl ze piekert over de geschiedenis van Israël. Dan kiest ze: "Nog een keer dat van Gabriël aan Daniël, waarin Christus is beloofd!" [zie Dan.9:20-27 ] En ze luistert met haar ogen dicht, langzaam de woorden herhalend die haar moeder tegen haar zegt: alsof ze die beter wil onthouden. -Gabriël bij Daniël (Willem Drost)- Als Anna klaar is, vraagt ​​ze: "Hoe lang duurt het nog voordat we Emmanuel hebben?" "Ongeveer dertig jaar, liefje." "Zoveel nog! En ik zal in de tempel zijn... Zeg eens, als ik heel veel, he...

'poëma'... zelfstandig naamwoord: het poëma, onzijdig, van Latijn poema - (verouderd) (letterkunde) in versmaat of een dichterlijke stijl opgestelde tekst voorbeelden: Olijfbergh ofte Poëma van den Laetsten Dagh   van schilder - en schrijver! -  Karel van Mander uit 1609   of  Poëma van den Mensch  (!!) van schilder - en schrijver! - Willem van Nieulandt uit 1621 wiki