poëma van de god-mens

- Maria van Egypte ontvangt eucharistie van H. Zosimas - 200.4 Maria Valtorta: '"Maar nu... Wat moet ik nu doen, vertel me, mijn Redder... wat moet ik doen om het eeuwige leven te verkrijgen? Een man wordt al verdorven door alleen nog maar naar mij te kijken... Ik kan niet leven met de constante angst om ontdekt en verleid te worden... Op deze reis beefde ik bij elke mannelijke blik... Ik wil niet langer zondigen, of anderen tot zonde aanzetten. Geef me het pad om te volgen. Wat het ook mag zijn, ik zal het volgen. U ziet dat ik sterk ben, ook in moeilijke tijden... En zelfs als ik door te veel ontbering de dood tegenkom, ben ik niet bang. Ik zal hem 'mijn vriend' noemen, omdat hij mok voor altijd zal bevrijden van de gevaren van de aarde. Spreek, mijn Redder!" "Ga naar een verlaten plaats." "Waarheen, Heer?" "Waarheen je wil. Waarheen jouw geest je brengen zal." "Zal mijn pas gevormde geest tot zoveel in staat zijn?" "...

121.5 Maria Valtorta: '"Ik ga. Het is de tijd nu dat ik van iedereen ben. Jij blijft hier. En mediteer." "Vergeef mij, Meester. Ik kan geen vrede hebben als ik niet door Jou vergeven word. Wees niet verdrietig om mij. Ik ben een slechte jongen… Ik bemin en ik kwel... Zo ook met mijn moeder... Zo ook met Jou... Zo ook met mijn bruid... als ik morgen een bruid zou hebben... Het zou beter zijn als ik doodging!..." "Het zou beter zijn als jij je weg zou vinden. Maar je bént vergeven. Tot ziens!" Jezus gaat naar buiten en trekt de deur dicht. Buiten is Petrus: "Kom, Meester. Het is al laat. En er zijn veel mensen. Het wordt al snel avond. En je hebt nog niet eens gegeten... Die jongen is de oorzaak van alles!" "Die 'jongen' heeft jullie allemaal nodig om niet langer de oorzaak van al deze dingen te zijn. Vergeet dat niet, Petrus! Als hij jouw zoon was... zou je dan medelijden met hem hebben?" "Euh! Ja en nee. Ik zou medelijd...

-Byssus, mosselzijde- 8.4 Maria Valtorta: 'Anna was gerustgesteld. Om haar nog meer op te vrolijken, vraagt ​​Elizabeth: "Is dat niet joúw bruidssluier? Of heb je nieuwe mosselzijde gesponnen? "Dat is hij, inderdaad! Ik wijd hem, samen met haar, toe aan de Heer. Ik heb geen ogen meer... En zelfs mijn rijkdom is sterk verminderd, door belastingen en tegenslagen... Ik mocht geen serieuze uitgaven meer doen. Ik heb alleen gezorgd voor een rijkelijke outfit voor haar tijd in het Huis van God, en voor daarna... omdat ik denk dat ik niet degene zal zijn die haar zal kleden voor de bruiloft... en ik wil dat het altijd de hand van haar moeder is, ook al is die koud en roerloos, die haar voorbereidt op de bruiloft, en haar beddengoed en trouwjurken spint." "Oh! waarom denk jij zo?!" "Ik ben oud, nichtje. Nooit eerder heb ik deze pijn gevoeld. Ik heb de laatste kracht van mijn leven aan deze bloem gegeven, om haar te dragen en te voeden, en nu... en nu...  raak...