poëma van de god-mens

- Manna in de woestijn - 296.5 Maria Valtorta: 'Simon Zeloot buigt zijn gezicht, dat steeds roder wordt. Andreas, die het ziet, vraagt: "Voel jij je ziek?" "Nee, nee... vermoeidheid... ik weet het niet." Jezus staart hem aan, en hij wordt steeds roder. Maar Jezus zegt niets. Timon rent naar voren: "Meester, daar kun Je het dorp zien dat voor Aëra ligt! We kunnen daar stoppen, of om ezels vragen." "Maar de regen is nu gestopt. Het is beter om verder te gaan." "Zoals Je wil, Meester. Maar als Je mij toestaat, ga ik nu verder." "Ga je gang!" Timon rent weg met Marcus. En Jezus, glimlachend, merkt op: "Hij wil dat we een triomfantelijke intocht hebben!" Ze lopen weer in groep, allemaal samen. Jezus laat toe dat ze verhit achter in hun discussie over de verschillen tussen de regio's, en trekt zich dan terug, en neemt de Zeloot met zich mee. Zodra ze alleen zijn, vraagt ​​Hij: "Waarom bloos jij, Simon?" H...

289.3 Maria Valtorta: 'Jezus keert terug naar het huis, en gaat een grote kamer binnen waar de vrouwen zijn. Hij glimlacht zo breed, dat Maria hem vraagt: "Wat is er toch met Je aan de hand, mijn Zoon, dat Je zo blij bent?" "Ik ben net zo blij als Margziam, die op een kameel galoppeert. Kom naar buiten, zodat we hem kunnen zien terugkeren!" Ze gaan allemaal naar de binnenplaats, en gaan zitten op een laag muurtje bij de waterbekkens. De apostelen die niet slapen, komen dichterbij gelopen. Degenen die bij de vensters van de bovenkamers stonden, kijken naar beneden, zien het en komen ook, en hun luide, jeugdige stemmen - want het zijn die van Johannes en de twee Jakobussen - wekken Petrus en Andreas, en schudden ook Matteüs wakker. Nu zijn ze compleet, want ook Johannes van Endor komt, met de twee discipelen. "Maar waar is Margziam, dat ik hem niet zie?' vraagt ​​Petrus. "Hij is weg,  op een kameel. Niemand van jullie luisterde naar hem... Ik zag dat...