poëma van de god-mens

-Geit melkende herder (Francesco Londonio)- 330.4 Maria Valtorta: '"Ga naar die herders, die hun kudde melken, en vraag om een ​​beetje melk in naam van God. Wees niet bang!” zegt Hij, de wanhopige blik van de apostelen ziende. "Gehoorzaam met geloof. Je zult melk krijgen en niet geslagen worden, ook al is die man een Feniciër." En de zes gaan, terwijl Jezus op de weg op hen wacht. En ondertussen bidt de verdrietige Jezus, die niemand hebben wil... De apostelen keren terug met een emmertje melk en zeggen: "Die man zei dat Jij bij hem moet komen, hij moet met Je spreken, maar hij kan de eigenzinnige geiten niet aan de herdertjes overlaten." Jezus zegt: "Laten we dan gaan en daar ons brood opeten." En ze gaan allen naar de rotsachtige heuvel waartegen de koppige geiten hangen.' 14 nov.1945

326.3 M. Valtorta: '"Nee [Ik heb hier nog niet gesproken...] . Ik ben nog geen dag geleden op deze hellingen aangekomen. Ik heb in het bos geslapen..." "Waarom wilden ze Jou niet?" "Hun harten verwierpen de Pelgrim... Ik had geen geld..." "Dan hebben ze een hart van steen! Waar waren ze bang voor?" "Dat ik een dief was... Maar dat maakt niet uit. De Vader die in de hemel is, liet Me een geit vinden, verdwaald of weggelopen. Kom, Ik zal haar je laten zien. Ze woont in het struikgewas met haar lam. Maar ze rende niet weg, toen ze Me zag aankomen. Sterker nog, ze liet Me haar melk drinken... alsof ik haar eigen kind was. En Ik sliep naast haar, met het lam bijna op Mijn hart. God is goed met Zijn Woord!" Ze lopen naar de plek van gisteren, door een dicht, doornig struikgewas. Een eeuwenoude eik, waarvan ik niet weet hoe hij het overleeft, zo gespleten aan de voet, alsof de grond er ooit gebarsten is en de machtige stam gespleten heeft,...