poëma van de god-mens

349.6 M. Valtorta: 'Ze worden gewekt door een helderheid zo fel dat ze die van de zon overschaduwt en zich verspreidt en zelfs doordringt tot onder het groen van de struiken en bomen waaronder ze zich hebben verscholen. Ze openen hun ogen vol verbazing en zien de verheerlijkte Jezus. Hij is nu precies zoals ik Hem zie in de visioenen van het Paradijs. Uiteraard zonder de Wonden, en zonder de banier van het Kruis. Maar de majesteit van Zijn Gelaat en Lichaam is dezelfde, de helderheid is dezelfde, en het gewaad is hetzelfde, dat van dieprood veranderd is in de diamantachtige en parelachtige, immateriële stof die Hem in de Hemel omhult. Zijn Gelaat is een zon met een hemels, maar intens licht, waarin Zijn saffieren ogen schitteren. Hij lijkt zelfs langer, alsof Zijn glorificatie Zijn gestalte heeft vergroot. Ik kan niet zeggen of de helderheid, die zelfs de vlakte fosforescerend maakt, volledig van Hem afkomstig is, dan wel of Zijn eigen licht vermengd werd met dat wat op zijn Heer...

89.6 Maria Valtorta: 'De kannen zijn klaar. Jezus draagt ​​er twee balancerend op Zijn schouders, met behulp van Zijn riem, en de andere draagt ​​Hij met de hand. Hij loopt, slaat af, komt bij het huis, duwt tegen de deur, komt de kleine kamer binnen die donker lijkt vergeleken met de grote zon buiten, trekt langzaam het gordijn omhoog dat de tuindeur beschermt, neemt alles in zich op. Maria staat bij een rozenstruik, haar rug naar het huis gekeerd. Ze heeft medelijden met de dorstige plant. Jezus zet de kruik op de grond, en het koper klinkt als het op steen slaat. "Al terug, Maria?" zegt Zijn Moeder, zonder zich om te draaien. "Kom, kom. Kijk eens naar deze rozenstruik! En deze arme lelies. Ze zullen allemaal sterven als we ze niet helpen!  Neem ook wat rietjes mee om deze vallende stengel te ondersteunen!" "Ik breng jou alles, Mama!' Maria draait zich snel om. Ze blijft even staan ​​met grote ogen, dan rent ze, met een kreet, met uitgestrekte armen n...

-Waterbron in Nazareth (Vasili Polenov)- 89.5 Maria Valtorta: 'Jezus is alleen. Hij loopt snel door de olijfgaarden vol wel-gevormde olijfbomen. De zon, hoewel tegen zonsondergang, schiet doorheen de grijsgroene koepel van kostbare en vredige planten, maar doorboort alleen de wirwar van takken met kleine lichtgaatjes. De hoofdweg, genesteld tussen twee kliffen, is echter een lint van oogverblindende stoffige gloed. Jezus loopt verder en glimlacht. Hij maakt een sprong... en lacht nog helderder. Hier is Nazareth... het lijkt te flikkeren in de zon, de gloed van de zon maakt het zo strak. Jezus daalt nog sneller af. Hij bereikt nu de hoofdweg, zonder zich om de zon te bekommeren. Het lijkt alsof Hij vliegt, Hij gaat zo snel, met de mantel die Hij over Zijn hoofd trok, en die aan de zijkanten en achter Hem zwelt en klopt. De weg is verlaten en stil, tot aan de eerste huizen. Daar hoor je de stem van een kind of van een vrouw uit het interieur en de tuinen komen, die de takken van hun ...