poëma van de god-mens

439.4 M. Valtorta: 'Simon en Thomas komen terug met Aurea, die naar Maria toe rent.  Jezus laat haar bij Zijn Moeder achter en gaat met de apostelen het huis binnen. "Je hebt veel gebeden, dochter, en de goede Heer heeft je verhoord..." begint Maria. Maar het meisje onderbreekt haar met een vreugdekreet: "Ik blijf bij jou!" en slaat haar armen om haar nek en kust haar. Maria beantwoordt de kus en zegt, terwijl ze haar nog steeds in haar armen houdt:  "Als iemand jou een grote gunst bewijst, moet je die ook terugbetalen, nietwaar?" "O jazeker! En ik zal jou met zoveel liefde terugbetalen!" "Zeker, dochter. Maar boven mij staat God.  Hij is het die je deze grote gunst heeft verleend,  deze onmetelijke genade om je te verwelkomen onder de leden van Zijn volk,  om je tot discipel van de Meester en Verlosser te maken.  Ik ben slechts het instrument van genade geweest,  maar Hij, de Allerhoogste, heeft jou die Genade geschonken.  Wat zul jij d...

-Engelen na verzoeking in de woestijn (Thomas Cole)- 325.6 Maria Valtorta: '"Zoals Ik deed toen Ik Mijn Missie begon, zo doe Ik nu ook. Toen werd Ik na afloop geholpen door de engelen . Nu word Ik door jullie geholpen. En geloof me, dat is een dubbele vreugde voor Mij. Want bij engelen, is de dienst van naastenliefde plicht. Maar bij mensen is ze minder makkelijk te vinden. Jullie beoefenen ze. En uit liefde voor Mij, zijn jullie van mensen engelen geworden, omdat jullie heiligheid boven alles hebben verkozen. Daarom maken jullie Mij gelukkig, als God, en als Mens-God. Want jullie geven Mij wat van God is: naastenliefde. En jullie geven Mij wat van de Verlosser komt: je verheffing tot volmaaktheid. Dit komt van jullie tot Mij en is voedzamer dan welk voedsel ook. (Moretto da Brescia) -(Fra Angelico)- Ook toen, in de woestijn, werd Ik na het vasten gevoed door liefde. En Ik werd erdoor verkwikt. Zo ook nu, zo ook nu! Wij hebben allen geleden. Jullie en Ik. Maar het was niet t...

158.5 Maria Valtorta: '"Johanna, ziedaar jouw huis, met de tuin! Werk daarin voor je Meester, zoals Ik je heb verteld . Tot ziens, Johanna. De Heer zij met je. Ik zegen je in Zijn Naam." De boot komt langszij. Johanna bidt: "Komt U echt niet mee?" "Niet nu. Ik moet het vuur weer aanwakkeren. In de paar maanden van afwezigheid waren ze bijna uitgestorven. En de tijd vliegt!" De boot stopt bij de kleine inham die uitmondt in de tuin van Chusas . Bedienden schieten te hulp om de meesteres aan wal te helpen. De boot van hun meesteres neemt het stokje over van Petrus aan de kade, nadat Johannes, Mattheüs, Iskariot en Filippus zijn uitgestapt en weer in de boot van Petrus zijn gestapt. Die maakt zich vervolgens langzaam los en vaart verder naar de overkant."' 8 mei 1945