poëma van de god-mens

349.5 M. Valtorta: 'Jezus, na een korte rustpauze in de schaduw van een groepje bomen, ongetwijfeld uit medelijden met Petrus, die duidelijk moeite heeft met de beklimmingen, vervolgt Zijn klim. Hij bereikt bijna de top, waar een grasplateau is met een halve cirkel van bomen, richting de kust. "Rust uit, vrienden. Ik ga daarheen om te bidden!" En Hij wijst met Zijn hand naar een grote rots, een rots die nog uit de berg oprijst en dus niet richting de kust is, maar richting het binnenland, de top. Jezus knielt op het gras en laat Zijn handen en hoofd op de rots rusten, in dezelfde houding als tijdens het gebed in Getsemane. De zon schijnt niet op Hem, omdat de top hem beschut. Maar de rest van de open plek met gras is zonnig, tot bij de schaduw van de met bomen omzoomde heuvelrug, waaronder de apostelen zich hebben neergezet. Petrus trekt zijn sandalen uit, en schudt het stof en de steentjes eraf, en ligt daar, op blote voeten, met zijn vermoeide voeten in het verse gras...

288.3 Maria Valtorta: 'Maar er is niet alleen de samenleving zoals jullie die zich voorstellen de samenleving van burgers, of van landgenoten, of de kleine en dierbare samenleving van het gezin. Er is een veel onmetelijker, oneindige samenleving: die van de geesten. Ieder die leeft, heeft een ziel. Die ziel sterft niet met het lichaam, maar overleeft het, in eeuwigheid. Het idee van de Schepper God, die de mens een ziel gaf, was dat alle zielen van de mensen zich op één plaats zouden verzamelen, de Hemel, die het Koninkrijk der Hemelen zou vormen, waarvan God de heerser is, en waarvan de gelukzalige onderdanen de mensen zouden zijn, na een heilig leven en een vredige slaap. Satan is gekomen om te verdelen en wanorde te zaaien, om God en de geesten te vernietigen en te bedroeven. En hij plaatste zonde in harten, en bracht daarmee de dood over het lichaam aan het einde van het bestaan, in de hoop ook de dood over de geesten te brengen. De dood van geesten is verdoemenis, wat bete...

-Marteldood van H. Jakobus de Jongere (Stefan Lochner)- 258.9 M. Valtorta: '"Huil niet langer. Laten we uit dit - stralende en pijnlijke - uur van extase tevoorschijn komen, zoals iemand die uit de schaduwen van de dood tevoorschijn komt, en zich alles herinnert behalve de doodsakt zelf, een huiveringwekkende angst die een minuut duurt en, als het een doodsfeit is, eeuwenlang voortduurt. Kom, Ik kus je zo... om je te helpen de gruwel van Mijn lot als mens te vergeten. Je zult de herinnering te zijner tijd terug vinden, zoals je hebt gevraagd. Hier...  Ik kus je op de mond, die Mijn woorden tot het volk van Israël moet herhalen , en op het hart, dat moet liefhebben zoals ik heb gezegd, en hier op je slaap, waaruit het leven zal wijken met het laatste woord van liefdevol geloof in Mij. Wat zal Ik tot je komen, geliefde broeder van Mij, in de samenkomsten van de gelovigen, in de uren van meditatie, in die van gevaar, en in het uur van de dood! Niemand ander, zelfs je engel niet,...

CXCIV OPENBARING AAN DE KLEINE JABES TIJDENS REIS VAN SICHEM NAAR BEROT -Bethel (nu Beit El, ten noorden van Jeruzalem)- Jakobsladder (Michael Willmann)- 194.2 M. Valtorta: '"Jabes," roept Jezus, "kom hier! Zie je die gouden punt? Dat is het Huis van de Heer. Daar zul je zweren de Wet te gehoorzamen. Maar ken je die wel goed?" "Mama heeft er met me over gesproken,  en mijn vader heeft me de geboden geleerd. Ik kan lezen en... en ik denk dat ik weet wat 'zij' me vertelden voordat ze stierven..." Het kind, dat met een glimlach op Jezus' roep was toegesneld, huilt nu, met gebogen hoofd en trillende hand in die van Jezus. "Huil niet. Luister. Weet je waar we zijn? Dit is Bethel . Hier had de heilige Jakob zijn engelachtige droom. Ken je die? Herinner je je die nog? "Ja, Heer! Hij zag een ladder die van de aarde naar de hemel reikte, en engelen gingen er op en neer, en mama vertelde me dat als iemand altijd goed is geweest, hij op het ...

(Scott Sumner, James Tissot) 169.3 Maria Valtorta: 'Luister nu. Ga naar beneden en zeg tegen de anderen dat ze moeten komen. Ook de ons bekende discipelen. En dat de mensen vandaag níet komen. Ik wil alleen met jullie spreken." "Dan is het beter om tot de avond te wachten. Wanneer de zon ondergaat, verspreiden de mensen zich naar de nabijgelegen dorpen, en 's ochtends komen ze terug, om op Jou te wachten. Zo niet... wie zal ze dan tegenhouden?" "Goed. Doe dat. Ik wacht daarginds op jullie, op de top. De nacht is nu zacht. We kunnen ook in de open lucht slapen." "Waar Je maar wil, Meester. Het is genoeg dat Jij bij ons bent." (James Tissot) De leerlingen gaan, en Jezus begint opnieuw naar de top te klimmen, die al te zien was in het visioen van vorig jaar [ 12/8/1944 ]  bij het einde van de Bergrede en bij de eerste ontmoeting met Maria Magdalena. Het panorama dat steeds weidser wordt, begint nu rood te kleuren door de beginnende zonsondergang....