poëma van de god-mens

- St.-Lucas, ooit Griekse arts - 283.6 M. Valtorta: 'De vrouw buigt zich tot op de grond en gaat weg. Iedereen volgt haar met zijn blik. Lazarus mompelt: "En zo gaat het altijd! Ik begrijp niet waarom de dingen voor haar 'leven' betekenen, voor ons Israëlieten 'dood' zijn geworden. Als je nog eens in de gelegenheid bent haar te ondervragen, dan zou je zien dat juist het Hellenisme dat ons heeft verdorven, ons die al in het bezit van de Wijsheid waren... dat het háár heeft gered! Waarom?" "Omdat de Wegen van de Heer wonderbaarlijk zijn. En Hij opent ze voor wie ze verdienen. En nu, vrienden, neem Ik afscheid van jullie, nu de avond nadert. Ik ben blij dat jullie allemaal de Grieks hebben horen spreken. Trek uit de manier waarop God Zich aan de besten openbaart de les dat het uitsluiten uit de gelederen van God van iemand die niet van Israël is, hatelijk en gevaarlijk is. Neem dit als leidraad voor de toekomst... Niet mompelen, Judas van Simon! -'e...

262.5 Maria Valtorta: 'Ze keren terug naar de grote kamer waar de vermoeide apostelen diep slapen, behalve Iskariot, die op het puntje van zijn stoel lijkt te zitten. "Wilde je Me spreken, Judas?" vraagt ​​Jezus. "Nee, Meester, maar ik kan niet slapen en ik wil even naar buiten." "Wie houdt je tegen? Ik ga ook naar buiten. Ik ga naar die heuvel. Daar is het helemaal in de schaduw... Ik zal rusten en bidden. Wil je met me meegaan?" "Nee, Meester. Ik zou Jou tot last zijn, want ik ben niet in staat om te bidden. Misschien... misschien voel ik me niet goed en is het dat wat me dwars zit..." "Blijf dan maar. Ik dwing niemand. Tot ziens! Tot ziens, vrouwen!... Moeder, als Johannes van Endor wakker wordt, stuur hem dan naar Mij toe, en alleen!" "Ja, Zoon. Vrede zij met Je!" Jezus gaat weg. Maria en Susanna buigen naar voren om het doek op het weefgetouw te bekijken. Maria zit met haar handen in haar schoot, lichtjes voorovergebo...