poëma van de god-mens

349.8 M. Valtorta: 'Niemand durft zijn hoofd op te heffen, zelfs niet wanneer de stilte volkomen is teruggekeerd. Daarom zien ze het licht niet eens terugkeren naar zijn natuurlijke, zonlichtachtige helderheid, en Jezus onthullen die alleen achter is gebleven en opnieuw de gebruikelijke Jezus is, in zijn rode gewaad. Hij loopt glimlachend naar hen toe en schudt hen en raakt hen aan en roept hen bij naam. "Sta op. Ik ben het. Wees niet bang!" zegt Hij, want de drie durven hun gezicht niet op te heffen genade afsmekend voor hun zonden, uit vrees dat het de Engel Gods is, die hen wil tonen aan de Allerhoogste. "Sta op, dan. Ik gebied jullie!" herhaalt Jezus gebiedend. Ze heffen hun gezicht op en zien Jezus glimlachen. "O, Meester, mijn God!" roept Petrus uit. "Hoe zullen wij naast Jou leven, nu wij Jouw heerlijkheid hebben gezien? Hoe zullen wij onder de mensen leven, onder ons, zondige mensen, nu wij de stem van God hebben gehoord?" "Julli...

(Ivanka Demchuk) 349.7 Maria Valtorta: 'Het licht neemt nog toe door twee vlammen die uit de hemel neerdalen en zich aan weerszijden van Jezus vestigen. Wanneer ze op het plateau neergedaald zijn, opent hun sluier zich, en verschijnen twee majestueuze en lichtgevende figuren. De ene is ouder, met een scherpe, strenge blik en een lange, gespleten baard. Uit zijn voorhoofd stralen hoorns van licht, die erop wijzen dat hij Mozes is. De andere is jonger, mager, met een baard en behaard, min of meer zoals Johannes de Doper, op wie hij volgens mij lijkt qua lengte, magerte, bouw en gestrengheid. Terwijl het licht van Mozes helder is, zoals dat van Jezus, vooral in de stralen van zijn voorhoofd, is het licht dat van Elia uitgaat zonneachtig, dat van een levende vlam. De twee profeten nemen een eerbiedige houding aan voor hun vleesgeworden God, en  hoewel Hij hen op een vertrouwde manier toespreekt, verlaten zij hun eerbiedige houding niet. Ik begrijp geen woord van wat er gezegd wordt. ...