blij met komst van Maria
22.4
Maria Valtorta:
"Ah! Wat een pijn...
om mijn Zacharias stil te zien!
Maar ik hoop dat wanneer het kind geboren wordt,
ook de vader verlost zal worden van zijn straf.
Bid, jij die de Zetel bent van Gods Macht
en de Oorzaak van de Vreugde van de wereld.
Om dit te bereiken, bied ík hem, voor zover ik kan, aan de Heer aan...
mijn schepseltje... omdat het van Hem is, die het aan Zijn dienares geleend heeft,
om haar de vreugde te geven van 'moeder' te worden genoemd
en de getuige te zijn van wat God haar heeft aangedaan.
Ik wil dat hij 'Johannes' wordt genoemd.
Is hij dan geen 'Genade', mijn kind?
En is het niet God, die hem voor mij heeft gemaakt?"
"En God, ook ik ben ervan overtuigd...
zál jou genadig zijn. Ik zal bidden...
met jou."
"Ik voel zoveel pijn...
als ik hem zie zwijgen!"
Elisabeth huilt.
"Als hij schrijft, omdat hij niet langer met mij kan praten,
lijkt het wel dat bergen en zeeën tussen mij en mijn Zacharias staan.
Na zoveel jaren van lieve woorden, nu altijd stilte uit zijn mond.
En nu vooral, nu het zo leuk zou zijn om te praten over wat komen gaat.
Ik onthoud me er zelfs van om iets te zeggen, om te voorkomen...
dat ik hem zie worstelen met gebaren om mij te antwoorden.
Ik heb zo veel gehuild!
Wat heb ik naar jou verlangd!
Het dorp kijkt, praat en kritiseert. De wereld is zo.
En als je pijn of vreugde hebt, heb je iemand nodig die je begrijpt,
niet iemand die kritiek geeft.
Nu lijkt het me dat het leven helemaal beter is.
Ik voel vreugde in mij, sinds jij hier bij mij bent.
Ik heb het gevoel dat mijn beproeving bijna zal worden overwonnen
en dat ik binnenkort volkomen gelukkig zal zijn. Het zal zo zijn, nietwaar?
Ik leg mij bij alles neer. Maar als God mijn man zou vergeven!
O... om hem opnieuw te kunnen horen bidden!"'
Reacties
Een reactie posten