stoer, maar verlegen
30.6
Maria Valtorta:
'Ze gaan in het licht van de maan en van fakkels,
nadat ze de schuur en het hek hebben gesloten.
Ze gaan over landpaden, tussen sleedoornhagen, door de winter gestript.
Ze gaan rondom Bethlehem
en bereiken de stal niet vanuit de richting waar Maria vandaan kwam,
maar vanuit de tegenover-gestelde richting,
zodat zij niet langs de mooiste stallen passeren,
maar hen als eerste vinden.
Ze naderen de opening.
"Naar binnengaan!"
"Ik durf niet."
"Naarbinnen jij."
"Nee."
"Kijk minstens."
"Jij, Levi, die de engel als eerste zag,
een teken dat jij beter bent dan wij, kijk jij!"
Warempel, voorheen noemden ze hem gek...
maar nu komt het hen goed uit dat hij durft wat zij niet durven.
De jongen aarzelt, maar komt dan tot een besluit.
Hij nadert het gat, schuift zijn mantel een stukje opzij, kijkt...
en blijft in extase.
"Wat zie je?"
vragen ze hem angstig, en met zachte stem.
"Ik zie een jonge en mooie vrouw, en een man die zich over een kribbe gebogen heeft
en ik hoor... ik hoor een kindje huilen, en de vrouw spreekt ertegen, met een stem...
oh! wat een stem!"
"Wat zegt zij?"
"Ze zegt: 'Jezus, kleintje! Jezus, liefde van je Mama! Niet huilen, kleine zoon!'
Ze zegt: 'O! ik zou je kunnen zeggen: neem de melk, liefje! Maar ik heb hem nog niet!'
Ze zegt: 'Je bent zo koud, m'n liefje! En het hooi prikt je zo. Wat pijnlijk voor je moeder om jou zo te horen huilen, en je niet te kunnen troosten!'
Ze zegt: 'Slaap, mijn ziel! want het breekt mijn hart om je te horen schreeuwen en te zien huilen!'
En ze kust hem, en ze verwarmt vast zijn voetjes met haar handen, want ze ligt met haar armen naar beneden in de kribbe"...
"Roep even! Laat je horen!"
"Ik niet... jij, die ons geleid hebt en die hen al kent!"
De herder doet zijn mond open
en... kreunt enkel maar.'
Reacties
Een reactie posten